บทที่ 25 - เถาสวี่นานผู้เปิดขวดไม่ได้! ยัยชาเขียวตัวน้อย!

บทที่ 25 - เถาสวี่นานผู้เปิดขวดไม่ได้! ยัยชาเขียวตัวน้อย!

"ไม่คิดเลยว่า นอกจากสภาพร่างกายของคุณจะต่างจากคนทั่วไปแล้ว"

หยวนซือซือมองดูเส้นกล้ามเนื้อที่เริ่มเด่นชัดขึ้นบนตัวซูหยาง นึกถึงความก้าวหน้าในการฝึกของเขา แล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ "แม้แต่ตอนเรียนโยคะ คุณก็ยังเรียนได้ไวกว่าคนทั่วไปเยอะเลยนะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่หยวนซือซือเจอลูกศิษย์ที่สอนง่ายขนาดนี้

เทคนิคและท่าทางต่างๆ ที่เธอสอน ซูหยางเรียนรู้ได้ไวมาก เก่งกว่าลูกศิษย์คนอื่นๆ ที่เธอเคยสอนมาตั้งเยอะ

"คงเป็นเพราะมีพรสวรรค์มั้งครับ"

"ถ้าคุณไปเป็นนักกีฬาอาชีพ คงจะประสบความสำเร็จมากๆ แน่เลย"

การเป็นนักกีฬาอาชีพต้องพึ่งพาพรสวรรค์ทางร่างกายสูงมาก

เธอมั่นใจว่า ก่อนที่ซูหยางจะมาเข้าคอร์สส่วนตัวกับเธอ เขาไม่เคยออกกำลังกายมาก่อนเลย

คนที่เคยออกกำลังกายมาบ้าง พวกเทรนเนอร์จะมองปราดเดียวก็รู้แล้ว

ซูหยางตอบกลับไปเรียบๆ "ผมไม่มีทางไปเป็นนักกีฬาอาชีพหรอกครับ"

"อืม"

หยวนซือซือพยักหน้า

เธอก็คิดว่า ด้วยฐานะของซูหยาง ที่บ้านคงไม่ยอมให้เขาไปเป็นนักกีฬาอาชีพแน่

คนอย่างซูหยาง อนาคตก็คงต้องกลับไปรับช่วงต่อธุรกิจที่บ้าน

การที่เขามาเปิดฟิตเนส แล้วทางบ้านไม่คัดค้าน ก็คงหวังให้เขาได้ออกกำลังกาย ได้ฝึกฝนทักษะการบริหารจัดการธุรกิจไปด้วย ถือเป็นเรื่องที่มีสาระเรื่องหนึ่ง

ซูหยางไม่รู้เลยว่าหยวนซือซือจะจินตนาการไปไกลขนาดนั้น ระหว่างที่เขาพักเหนื่อย ฉวีจื้อผิงก็เดินเข้ามาที่โซนเทรนเนอร์ส่วนตัว แล้วเรียกเขาอย่างนอบน้อม

"เถ้าแก่"

"มีเรื่องอะไรเหรอ"

"ถือเป็นข่าวดีมั้งครับ" ฉวีจื้อผิงทำหน้าพิลึก "เมื่อกี้โจวซูเหนียนเพิ่งโทรมาหาผม เพื่อถามเรื่องของคุณ"

ซูหยางสงสัย "โจวซูเหนียนคือใคร แล้วมาถามเรื่องผมทำไม"

ฉวีจื้อผิงชำเลืองมองหยวนซือซือ แล้วพูดเป็นนัยๆ ว่า

"โจวซูเหนียนก็เป็นผู้จัดการฟิตเนสเหมือนกัน เมื่อวานเขาก็ไปกินเหล้ากับผมด้วย คงเป็นเพราะข่าวลือที่คุณให้ผมปล่อยออกไปนั่นแหละครับ"

ซูหยางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

"หมายความว่า เมื่อวานที่คุณไปหย่อนเหยื่อทิ้งไว้ ปรากฏว่าตกปลาได้มาสองตัวงั้นสิ"

ตอนที่เขาใช้ทักษะจำลองธุรกิจกับเฉียงลี่ฟิตเนส เขาไม่ได้จำลองเรื่องนี้ไว้เลย

ทักษะจำลองธุรกิจของเขา มักจะจำลองเจาะจงไปที่ร้านค้าหรือบริษัทใดบริษัทหนึ่งเสมอ

แม้จะสามารถควบคุมตัวแปรได้หลายอย่าง แต่บางครั้งผลการจำลองก็ดูรวบรัดเกินไป

มักจะมองข้ามเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบริษัทเป้าหมายโดยตรงไป

ค่อนข้างจะทื่อไปหน่อย

"ใช่ครับ"

ฉวีจื้อผิงรู้สึกสับสนในใจ

หยวนซือซือมองทั้งสองคนด้วยความสงสัย ฟังที่พวกเขาคุยกันไม่ค่อยเข้าใจ

เธอรู้แค่ว่า สองคนนี้เหมือนกำลังวางแผนเล่นงานใครสักคนอยู่

ควรจะฟังต่อดีไหม

หรือควรจะเดินออกไปดี

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตัดสินใจ ซูหยางก็หันไปถามฉวีจื้อผิง "ฟิตเนสของโจวซูเหนียนเป็นยังไงบ้าง"

"จีเจี้ยนฟิตเนสครับ พื้นที่เจ็ดร้อยตารางเมตร ถือว่าเป็นฟิตเนสขนาดกลาง แต่ก็เปิดมาห้าปีแล้ว ชื่อเสียงในละแวกนั้นดีมาตลอด มีลูกค้าประจำเยอะพอสมควร"

"เจ็ดร้อยตารางเมตร... เล็กไปหน่อยนะ"

ซูหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจ็ดร้อยตารางเมตรไม่ค่อยตรงกับความต้องการของเขาเท่าไหร่

เขาถือคติมาตลอดว่า (ร้าน) ยิ่งใหญ่ยิ่งดี (พนักงาน) ยิ่งเยอะยิ่งดี

จีเจี้ยนฟิตเนสเขาก็เคยได้ยินมาบ้าง รีวิวในเน็ตค่อนข้างดีทีเดียว แต่พื้นที่แค่เจ็ดร้อยตารางเมตร พนักงานคงมีไม่เยอะแน่

"ผมกลับคิดว่าฟิตเนสของโจวซูเหนียนน่าสนใจกว่าร้านที่เถ้าแก่อยากได้ตั้งเยอะ" ฉวีจื้อผิงลดเสียงลง "เหล่าโจวเป็นคนประเภทที่หาได้ยากนะ เขาเป็นคนที่ตั้งใจบริหารฟิตเนสให้ดีจริงๆ"

"อ้อ"

ซูหยางพยักหน้า

เขาไม่คิดเลยว่า ฉวีจื้อผิงจะประเมินโจวซูเหนียนไว้สูงขนาดนี้

"แล้วคุณคิดว่าราคาจะประมาณเท่าไหร่"

"ฟิตเนสนั้นคงมีปัญหาอะไรบางอย่างแหละ ถ้ารับช่วงต่อน่าจะไม่เกินสามแสนหยวน เผลอๆ อาจจะถูกกว่านี้ด้วย ต้องลองสืบดูอีกที" ฉวีจื้อผิงตอบ "ฟิตเนสแห่งนั้นเปิดมานานแล้ว สองเดือนก่อนผมเพิ่งไปที่นั่นมา อุปกรณ์ค่อนข้างเก่าแล้ว ถ้าตีเป็นเงินคงได้ไม่เท่าไหร่หรอกครับ"

จู่ๆ ซูหยางก็นึกถึงเฉียงลี่ นึกถึงเกากัง จึงพูดขึ้นว่า

"คุณลองไปสืบราคาดูก่อนนะ หาเวลาว่างๆ เราไปดูด้วยกัน"

"ได้ครับ เถ้าแก่"

"ส่วนอีกร้านนึง ก็นัดออกมาเจอกันตอนเย็นๆ ละกัน ที่ร้านสู่เจิ้งเซียงนะแหละ"

"ได้ครับ เถ้าแก่"

เมื่อฉวีจื้อผิงเดินออกไป หยวนซือซือก็ถามด้วยความอยากรู้ "เถ้าแก่ คุณจะซื้อฟิตเนสอีกแห่งเหรอคะ"

"อืม"

เรื่องนี้ ซูหยางไม่ได้ปิดบังอะไร

"เถ้าแก่คะ ธุรกิจฟิตเนสกำไรไม่เยอะหรอกนะคะ"

ซูหยางยิ้ม "ก็ผมชอบไง"

แน่นอนว่า ซูหยางไม่ได้บอกว่าที่เขาชอบเปิดฟิตเนส ก็เพราะแต้มสถานะร่างกายที่จะได้รับเป็นรางวัล

ทุกครั้งที่เปิดฟิตเนส เขาจะได้รับแต้มสถานะทั้งร่างกาย พละกำลัง และความคล่องตัวไปพร้อมๆ กัน เหมือนกับว่าเขาได้ขยายธุรกิจไปพร้อมกันถึงสามสาย เขาไม่มีทางล้มเลิกเด็ดขาด

ช่างเป็นคนรวยที่เอาแต่ใจจริงๆ

หยวนซือซือแอบบ่นในใจ

แต่เธอก็สังเกตเห็นว่า วันนี้ผู้จัดการร้านดูจะเคารพซูหยางเป็นพิเศษ

นี่เป็นเพราะอะไรกัน

เธอรู้สึกว่า ยิ่งนานวันเธอก็ยิ่งมองซูหยางไม่ออก

เขาดูจะไม่ใช่ลูกเศรษฐีธรรมดาๆ เสียแล้ว

หมดเวลาหกสิบนาที คอร์สส่วนตัวก็จบลง ซูหยางเพิ่งเดินออกจากโซนเทรนเนอร์ส่วนตัวมุ่งหน้าไปยังห้องอาบน้ำ ระหว่างทางก็บังเอิญเจอเถาสวี่นาน

เถาสวี่นานน่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมของเธอยังเปียกหมาดๆ

เธอดูสวยไปอีกแบบ

แต่ตอนนี้เธอกำลังพยายามเปิดขวดเครื่องดื่มเกลือแร่อยู่

เธอพยายามบิดฝาขวดอย่างแรง แต่ฝาขวดกลับไม่ขยับเลยสักนิด

"ผมช่วยไหม"

ซูหยางยื่นมือออกไป

พอเถาสวี่นานเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นเจ้านาย เธอก็ก้มหน้าลงด้วยความประหม่า

ซูหยางเห็นแล้วก็รู้สึกเหนื่อยใจ เขาดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ

แต่เขาก็ยอมรับว่า ตอนนี้เถาสวี่นานดูน่ารักและน่าเอ็นดูมาก

"ส่งมาสิ เดี๋ยวผมเปิดให้"

ซูหยางเอื้อมมือไปจับขวดเครื่องดื่ม บังเอิญไปโดนมือเล็กๆ ของเถาสวี่นานเข้า

เธอรีบปล่อยมือด้วยความเขินอาย

ในวินาทีนั้น ซูหยางรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมานิดๆ

เขาสูดหายใจลึก บิดฝาขวดจนเปิดออก แล้วส่งคืนให้เถาสวี่นานพลางพูดเสียงเบาว่า

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก ผมไม่ได้กินคนสักหน่อย"

"ค่ะๆ" เถาสวี่นานพยักหน้ารัวๆ "ขอบคุณค่ะเถ้าแก่"

"ไม่เป็นไร"

เถาสวี่นานถือขวดเครื่องดื่ม มองตามแผ่นหลังของซูหยางที่เดินลับไปตรงหัวมุม

พอเธอหันหลังกลับมา จู่ๆ เธอก็แทบจะกระโดดตัวลอย

เครื่องดื่มในมือหกกระเซ็นออกมาเล็กน้อย

หยวนซือซือกอดอก ยืนพิงกรอบประตูอยู่ไม่ไกลพลางยิ้ม

"ไง ฉันทำให้เธอตกใจเหรอ"

เถาสวี่นานรีบแก้ตัว "เปล่าค่ะ ฉันแค่ไม่คิดว่าพี่ซือซือจะยืนอยู่ตรงนั้น"

หยวนซือซือสั่งสอนด้วยน้ำเสียงของผู้มีประสบการณ์ "เกิดเป็นคนต้องทำตัวให้เปิดเผยสิ มัวแต่ระแวงไปทั่วแบบนี้ ถึงได้ตกใจง่ายไง"

เถาสวี่นานยิ้มแหยๆ ไม่รู้จะตอบยังไงดี

"วันหลังก็ตั้งใจออกกำลังกายหน่อยนะ" หยวนซือซือเดินผ่านหน้าเถาสวี่นานไป "ถ้าลูกค้าเกิดรู้ว่าเทรนเนอร์ฟิตเนสของเราแม้แต่ฝาขวดก็ยังเปิดไม่ได้ ชื่อเสียงฟิตเนสเราจะป่นปี้เอานะ"

"เมื่อกี้มือฉันลื่นน่ะค่ะ..."

แต่หยวนซือซือไม่ได้รอฟังคำอธิบาย เธอเดินฉับๆ ด้วยเรียวขายาวๆ จากไปเลย

เถาสวี่นานจ้องมองแผ่นหลังของหยวนซือซือ กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

ผู้หญิงคนนี้ ปากคอเราะร้ายจริงๆ

เถาสวี่นานด่าหยวนซือซือในใจ หยวนซือซือก็ด่าเถาสวี่นานในใจเหมือนกัน

หยวนซือซือไม่เชื่อหรอกว่า ที่เถาสวี่นานมาเจอซูหยางตรงนี้จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

ท่าทางตกใจของเถาสวี่นานเมื่อกี้ ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของเธอ

ตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าเถาสวี่นาน เธอก็รู้สึกได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นพวกเจ้าเล่ห์

มองยังไงก็ไม่ถูกชะตา

เมื่อกี้พอเห็นเถาสวี่นานทำทีเป็นอ่อนแอ ให้ซูหยางช่วยเปิดขวดน้ำให้ หยวนซือซือก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ยัยชาเขียวตัวน้อยเอ๊ย

เป้าหมายคือซูหยางชัดๆ

แต่เธอก็ต้องยอมรับว่า ซูหยางมีเสน่ห์ดึงดูดใจผู้หญิงวัยรุ่นอย่างมากจริงๆ

โชคดีที่เขาเป็นคนมีระเบียบวินัย และมุ่งมั่นกับงานอดิเรกและธุรกิจของตัวเองมาก

ภายในห้องอาบน้ำ ซูหยางก็อดนึกถึงเถาสวี่นานไม่ได้

เขารู้สึกทะแม่งๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไร

เขาจึงสลัดความคิดทั้งหมดทิ้งไป และเริ่มหันมาคิดเรื่องฟิตเนสทั้งสองแห่งแทน

เรื่องความรัก เขาไม่จำเป็นต้องเอามาคิดให้รกสมองในตอนนี้

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการหาวิธีทำให้รายได้ต่อเดือนเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ต่างหาก

ร้านหม้อไฟขายดีเป็นเทน้ำเทท่า สถานการณ์กำลังไปได้สวย

ตอนนี้รายได้ต่อเดือนของเขาเกินห้าแสนหยวนแล้ว เผลอๆ อาจจะทะลุหกแสนในไม่ช้า

แต่ความเร็วแค่นี้ยังไม่พอหรอก

ขอแค่เขาสามารถรับช่วงต่อเฉียงลี่และจีเจี้ยนฟิตเนสได้ รายได้ต่อเดือนของเขาก็อาจจะทะลุหนึ่งล้านหยวน

รายได้เดือนละล้าน เมื่อก่อนเขาฝันยังไม่กล้าฝันเลย

เขามองรูปร่างของตัวเองที่เริ่มมีกล้ามเนื้อชัดเจนขึ้นในกระจก รู้สึกพอใจมาก

พอนึกขึ้นได้ว่าแต้มสถานะของตัวเองกำลังสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียนกับหยวนซือซือในเดือนนี้ แล้วเดือนหน้าจะเลิกเรียนคอร์สส่วนตัวแล้วมาฝึกเอง

เขาคิดว่าหลังจากผ่านเดือนนี้ไป พื้นฐานการออกกำลังกายของเขาก็น่าจะแน่นพอสมควรแล้ว

ต่อให้มีอะไรไม่เข้าใจ เขาก็สามารถไปถามเทรนเนอร์คนอื่นๆ ได้

ถึงเขาจะชอบให้สาวสวยอย่างหยวนซือซือมาสอนแบบตัวต่อตัว แต่เขาไม่อยากให้หยวนซือซือสังเกตเห็นความผิดปกติในร่างกายของเขาไปมากกว่านี้