บทที่ 246 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (4-2)

บทที่ 246 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (4-2)

“อย่าร้องไห้เสียงดังได้ไหม? แบบนั้นมันทำให้ฉันคันไม้คันมือเริ่มอยากจะฆ่านายแล้วนะ”

เวคิสพูดอย่างฉุนเฉียว

'หมอนี่มันโหดเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ'

ถึงอย่างไรก็เถอะ

เด็กชายเข้าไปในห้องควบคุมอย่างจำยอม เขาเดินตรงไปที่แผงหน้าปัดและเริ่มพึมพำบางอย่าง

ฉันมองดูจากด้านหางลัง เวคิสเองก็พร้อมที่จะชักดาบออกมาทุกเมื่อ

'ถ้าเด็กคนนี้ไม่หลับ สถานการณ์อาจจะแตกต่างออกไป'

พวกมันคงไม่แพ้ง่ายๆ แบบนี้

พลังที่แท้จริงของนักเวทย์ถูกเปิดเผยออกมาเวลาใช้เวทย์ต่างๆ แน่นอนว่าเขาคงมีเวทย์มนตร์ที่สามารถดับไฟได้โดยง่าย

เสียงพึมพำของเขามันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

มันแฝงไปด้วยความโมโหที่นายท่านของเขาไม่สามารถจัดการสถานการณ์ได้

ชิ้ง!

โฮโลแกรมปรากฏบนแผงหน้าปัด

[เรือเหาะทุนนิยมตระกูลโฮ!]

[สิทธิ์การเข้าถึงถูกยืนยันแล้ว]

"ก็แค่นั้น"

"ทำได้ดีมาก”

“ตอนนี้นายจะปล่อยฉันไปแล้วใช่ไหม?”

“นายพูดถึงเรื่องอะไร? นายต้องไปกับเราอยู่แล้ว”

“อะไร อะไรนะ?”

ฉันผลักเด็กคนนั้นออกไปทางเวคิส

“มัดเขา”

"รับทราบครับ"

“เฮ้… ฮึ! ฮึ!”

เวคิสมัดเด็กชายอีกครั้งแล้วพาเขาออกไป

ฉันตรวจสอบโฮโลแกรมหน้าจอมันเต็มไปด้วยสัญลักษณ์แปลก ๆ และภาษาที่ฉันไม่รู้จัก แต่ฉันจำคำว่า 'เริ่มต้น' และ 'ออกเดินทาง' ได้

ครืน!

เรือเหาะเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ

การเริ่มต้นสำเร็จ ฉันเดินออกไปบนดาดฟ้า

“ทุกคนขึ้นเรือ! เราออกเดินทางแล้ว”

เจนนาและเนเสซ่าปีนขึ้นบันไดอย่างว่าง่าย

ทันทีที่ทั้งสองก้าวเท้าขึ้นไปบนดาดฟ้า บันไดจะพับกลับโดยอัตโนมัติ

[พวกแกช่วงชิงทุกอย่างไปตามใจ! เอาไปทุกอย่างเลย! ไอ้พวกสารเลว!]

ที่ชั้นล่างนางฟ้ากำลังสะอื้นและทรุดตัวทุบพื้น

[เราแค่ทักทายเบาๆ เองนะ]

“นี่คือวิธีทักทายคนของพวกเธอเหรอ?”

[แกคิดว่าจะหนีไปได้เหรอ? รู้ไหมว่าใครคอยช่วยเหลือพวกเรา? ]

“ใครล่ะ?”

[ถ้าได้ยินชื่อแล้วจะหนาว นั้นคือสมาคมสมาพันธ์อาชญากรรม! สุดยอดกิลด์ที่ประกอบไปด้วยแรงก์เกอร์ชั้นยอด 30 คน! นายท่านคนนี้อาจจะห่วยแตกในเเง่ของทักษะ แต่นายท่านก็มีความสัมพันธ์ที่ดีอยู่ในกิลล์นั่น!]

'อะไร?'

เธอคงกำลังพ่นเรื่องไร้สาระล่ะมั้ง

แต่เธอบอกว่านายท่านของเธอมีความเกี่ยวข้องกับแรงก์เกอร์อะไรนั้น

พอมาคิดดูแล้วก็จริง การที่เขาสร้างเรือเหาะขึ้นมาและจัดการห้องรอแบบนี้ได้ แต่ค่อนข้างขาดทักษะหลายอย่างไป มันดูจะแปลกไปหน่อย

เรือเหาะสั่นสะเทือนและเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

ทิศทางที่มันเคลื่อนไปก็คือตรงไปข้างหน้า ประตูมิติที่กำลังรอเราอยู่ตรงนั้น

"ตอนนี้กี่โมงแล้ว? ฉันรู้สึกเหมือนฉันยังไม่ได้นอนเลย”

เจนน่าที่อยู่บนดาดฟ้าพึมพำ

“ถ้าง่วงก็เข้าไปนอนข้างใน”

"ได้เหรอ? งั้นไปล่ะนะ"

เจนน่าหาวแล้วเดินเข้าไปข้างใน

เวคิสเข้าไปข้างในพร้อมกับเด็กชายที่โดนมัด และคนอื่นๆ ก็ทำเช่นเดียวกัน

ฉันถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังบนดาดฟ้าและนางฟ้าก็จ้องเขม่งมาทางฉัน

[เพลิดเพลินไปกับชัยชนะของแกไปเถอะ แต่เมื่อถึงเวลาจงจำไว้ว่าเราจะไปปราณีแก! ต่อให้แกคุกเข่าขอร้องก็ไม่มีวันได้รับความเมตตาจากฉัน]

“....”

[ถ้านี่เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตเพื่อเป็นราชาโจรสลัด ฉันจะยอมรับมันด้วยรอยยิ้ม ความเสียใจเป็นส่วนหนึ่งของผู้ยิ่งใหญ่ ฉันกัปตันอีเซล จำชื่อฉันใส่สมองเอาไว้!]

“อื้อ”

[แกชื่ออะไร? !]

ฉันกำลังจะตอบแต่ฉันก็หยุดตัวเองไว้ ความคิดบางอย่างก็เข้ามาในใจของฉันอย่างรวดเร็ว

"ชื่อของฉัน..."

[ฉันจะจำชื่อศัตรูไว้ให้ขั้นใจ…]

“ฉันชื่อโลกิ”

[หา!]

นางฟ้าหน้าเปลี่ยนสีทันที

[ไม่มีทาง นายท่านของเนลม์ไฮมฟ์คนนั้น…”]

ใบหน้าของนางฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็ระเบิดอารมณ์ด้วยความโกรธ

[ไอ้สารเลวแกกำลังสร้างเรื่องไร้สาระอะไร พูดอะไรก็ให้มันน่าเชื่อหน่อยสิ! อยากโดนดีงั้นเหรอ? ]

ฉันไม่ได้ตอบอะไร

แน่นอนฉันไม่คิดว่าเธอจะเชื่อมัน

ในขั้นตอนนี้คงไม่สามารถรู้ได้

[ฉันจะกลับมาแก้แค้นแน่นอน จำไว้!]

นางฟ้ากระโดดขึ้นไปในอากาศ

และวังวนแห่งมิติก็กลืนกินเรือเหาะ

[※ประกาศสิ่งของสูญหาย]

[รายการต่อไปนี้ถูกยึดไปโดยนายท่าน 'ไรก็ได้' ]

[เรือเหาะทุนนิยมตระกูลโฮ]

[นักเวทย์ 'คาทิโอ (★★★★)' ]

[ตั๋วเลื่อนขั้นระดับสูง X 5]

[หินวิญญาณระดับกลาง… ]

[ทองคำ300,000… ]

รายการสิ่งที่ถูกปล้นแจ้งเตือนขึ้นมาเรื่อยๆ

มันเยอะมากจนยากที่จะตรวจสอบทั้งหมดได้

สิ่งที่ฉันทำได้นั้นคือทำลายห้องรอของเขาให้มากที่สุด

'แก้แค้น'

ด้วยคำๆ นั้น

ด้วยเหตุนี้ฉันจึงติดอยู่กับความสับสนมากมาย ฉันแค่อยากจะพิชิตหอคอยเงียบ ๆ

'ฉันมาไกลขนาดนี้เพราะฉันไม่อยากติดอยู่กับเรื่องวุ่นวาย'

[นายท่านตรวจพบข้อความที่ไม่ปรากฏชื่อ (114 ข้อความ)]

[ต้องการตรวจสอบหรือไหม? ]

[ใช่ (เลือก) / ไม่ใช่]

ซินนูนู> นี่!!! ไอ้….

ซินนูนู> ไม่มีเมตตาบ้างเหรอ? ไอ้ชิบหาย

ซินนูนู> ฉันพยายามช่วยแก แต่แกเสือกมาทำแบบนี้กับฉัน คอยดูฉันจะฆ่าแกให้ตายคามือ

ซินนูนู> ไอ้สารเลว ฉันจะเชือดแก

ซินนูนู>  ไอ้*** เจอกันแน่ไอ้เวรเอ้ย

ใครเห็นก็ต้องตกใจถ้าเห็นสิ่งนี้ แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

สิ่งที่ฉันทำได้คือรายงานระบบและบล็อกมันทิ้งซะ

ฉันมองดูทิวทัศน์ด้านนอกราวบันได ตอนนี้เรือเหาะกำลังแล่นผ่านท้องฟ้าที่พายุกำลังก่อตัว

<นายท่านสนุกไหมคะ? >

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในหัวของฉัน

ยูเน็ต

“เธอดูอยู่งั้นเหรอ?”

<ขออภัยในการกระทำที่ละลาบละล้วงของฉันนะคะ มีฉากดีๆ มากมายที่ฉันไม่ควรพลาด อัลบั้มความทรงจำของฉันเพิ่งได้รับการบันทึกอีกหน้าหนึ่ง ‘ฉันชื่อโลกิ’…>

"อย่าแซวสิ มันน่าอายนะ"

ฉันตอบกลับ

“ว่าแต่เธอรู้อะไรเกี่ยวกับสมาคมสหพันธ์อะไรนั่นบ้าง?”

<ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยค่ะ ฉันจะลองสืบดูนะคะ>

ยูเน็ตตอบกลับ

<เพียงแค่นายท่านออกคำสั่ง ฉันจะเปิดเผยฐานทัพของสมาคมสหพันธ์แล้วฉันจะทำลายล้างมันให้สิ้นซาก กองทัพเรือเหาะของเราไม่ได้ออกเดินทางมาระยะหนึ่งแล้ว และทุกคนเองก็อยากจะลงมือเต็มที่แล้วเช่นกัน>

“ไม่จำเป็น ถ้าพวกเขาไม่ยั่วยุเราก่อนก็ไม่ต้องทำแบบนั้น”

<และถ้าพวกเขายั่วยุเรา…และเริ่มลงมือก่อน>

“ถ้าอย่างนั้น....เธอก็ทำตามใจชอบเลย”

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของยูเน็ตดังแว่วออกมา

<มันน่าตื่นเต้นดีจังเลยนะคะ ฉันจะตั้งตารอวันนั้นเลยค่ะ>

ฉันตัดการสื่อสารทันที

“ฉันไม่อยากพึ่งเนลม์ไฮมฟ์เท่าไหร่นัก อะไรที่ทำได้ ฉันก็จะทำด้วยตัวเอง”

แต่ถ้าสถานการณ์แย่ลง ฉันก็ไม่มีทางเลือก

“ถ้าสุดท้ายต้องพึ่งการสนับสนุนของเนลม์ไฮมฟ์จริงๆ ก็คงไม่มีทางเลือก”

พอคิดเช่นนั้น

ฉันก็เอนหลังบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อนสักพัก