บทที่ 235 :  พายุความร้อนทะเลทราย (12)

บทที่ 235 : พายุความร้อนทะเลทราย (12)

<อันที่เจ็ดแล้ว!>

บูม!

ไอน้ำรุนแรงปะทุขึ้นจากที่ต่าง ๆ

ทางเดินสั่นสะเทือน และกำแพงก็พังทลายลง เผยให้เห็นแผงความคุมและสายไฟด้านใน

[อันตราย!]

[ 'รูปปั้นหินโบราณ' ได้รับความเสียหายรุนแรง!]

<ข้าคิดว่าเรามาถึงทางตันแล้ว! ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางให้ไปข้างหน้าอีกต่อไป>

“ขึ้นบันไดแล้วไปทางขวา เจอสามแยกให้ตรงไปตามเส้นตรงกลางแล้วจะพบทางออก เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับออกไปด้านนอก”

<แล้วเจ้าจะทำอะไร?  >

“เราจะจัดการส่วนหัวตรงนั้นแล้วค่อยหนี”

<โชคดีนักรบ!>

เสียงของคิชาช่าหายไป

ฉันรีบเดินไปตามทางเดินซึ่งมีแสงสีแดงกระพริบอยู่

“ฮาน ฉันคิดว่ามีบางอย่างมาจากด้านหลัง!”

ฉันหันไปตามเสียงของเจนน่า

กึ้ก กึ้ก กึ้ก มีบางสิ่งขนาดใหญ่กำลังเข้ามาใกล้ในทางเดินอันมืดมิด ทุก ๆ  ก้าวของมันทำให้เพดานและผนังสั่นสะเทือน

[XYZ สุดยอดโกเลมเวทย์มนตร์ Lv. 46]

“ไงล่ะ!หึหึหึหึ! อย่ามาดูถูกสิ่งประดิษฐ์ของฉัน!”

“ดูเหมือนประตูจะพังแล้ว”

โกเลมยื่นมือออกมาขณะที่มันเข้ามาใกล้

หน้าไม้เริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว

ชึ้บ ชึ้บ ชึ้บ ชึ้บ ชึ้บ ชึ้บ!

ลูกธนูก็พุ่งออกมาจากมือของมัน เวคิสที่วิ่งตามหลังมาเหวี่ยงดาบของเขาไปทางโกเลมจนทำให้ไม้แตกกระจายและหัวลูกศรกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง

“ฉันจะจัดการเอง”

“นายพูดอะไร?  หากเราจะต่อสู้เราทุกคนควรต่อสู้ด้วยกันสิ”

ออลก้าหันไปบอกเวคิส

<ฮาน! จู่ ๆ  ฝูงสัตว์ประหลาดจำนวนมากก็เข้ามารุมล้อมพวกเรา!>

เสียงสิ้นหวังของอีดิสดังก้องในหูฉัน

"มีประมาณเท่าไหร่?"

<มากกว่า 100 ตัว ถ้าผ่านมันไปได้เราก็ถึงทางออกแล้ว…>

"เข้าใจแล้ว อดทนอีกสักหน่อยนะ อย่าปล่อยให้เฟรียซิสตายล่ะ”

<ฉันจะทำให้ดีที่สุด>

การสื่อสารถูกตัด

เนเรสซ่าที่มองมาที่ฉันยิ้มเบา ๆ

ออลก้าหยุดเดินเหมือนกำลังรอฉัน

“ตรงนี้สามคนก็พอแล้ว นายสองคนรีบไปเถอะ”

"แต่…"

“ไม่ไว้ใจเราเหรอ?”

ในที่สุดเจนน่าก็พยักหน้าและตบแก้มเธอเบา ๆ

"ตกลง ทุกคนห้ามตายนะ!”

“เรื่องนี้ต้องกังวลด้วยเหรอ?”

“ถ้าคิดว่าไม่ไหว ให้รีบหนีไปทันที”

ฉันพูดก่อนที่จะวิ่งออกไปอีกครั้ง

เจนน่าตามหลังฉันมาติด ๆ  ครู่ต่อมา เสียงการต่อสู้อันดุเดือดก็ดังมาจากด้านหลัง

“พวกเขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“แล้วคิดว่าพวกนั้นฝึกหนักมาโดยเปล่าประโยชน์หรือเปล่า?  เชื่อใจพวกเขาหน่อยสิ”

พูดจบฉันก็เพิ่มความเร็วของฉัน

ทางเดินแคบลงเรื่อย ๆ  ถ้าวิ่งผ่านเส้นทางนี้มากกว่าสามคนจะเป็นอุปสรรค

ตอนนี้ฉันยังไม่ห่วงทุกคนเท่าไหร่ เพราะถ้ามีอะไรเกิดขึ้นข้อความแจ้งเตือนจะปรากฏขึ้นให้ฉันเห็นก่อนจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้มันไม่มีแจ้งเตือนฉันจึงเบาใจในเรื่องนี้

'เราควรรีบแล้ว'

เราต้องเคลียร์ภารกิจให้เร็วที่สุด เพราะเรามีเวลาเหลือไม่มาก

[นักรบมนุษย์กิ้งก่าชั้นสูง Lv. 32]

“กร๊ากก กร๊า?”

ประตูข้างทางเดินถูกเปิดออกและมนุษย์กิ้งก่าก็วิ่งออกมาทันที

มันสวมชุดเกราะที่แข็งแกร่งและถือดาบที่ส่องแสงแวววาวอยู่ในมือ

ชิ้ง!

ลูกธนูเจาะช่องว่างในชุดเกราะของมันอย่างแม่นยำ

ฉันดึงกริชออกมาและแทงมันเข้าไปในหมวกของมนุษย์กิ้งก่า เสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้น และเมื่อฉันดึงกริชออกมามันก็กระอักเลือดและล้มลง

ฉันวิ่งต่อไปตามทางเดิน

พวกมนุษย์กิ้งก่าปรากฏตัวออกมาหลายครั้ง แต่เราจัดการกับพวกมันทั้งหมดในขณะที่เราวิ่งต่อไป

[ “เวคิส (★★★)” มีเลือดออก เลือดของเขาจะลดลงเป็นระยะ]

[ “โรซ่า (★★)” กลับสู่อ้อมกอดของเทพธิดาแล้ว! ความกล้าหาญของเธอจะถูกจดจำตลอดไป]

“น่ารำคาญจริง ๆ”

ไม่ว่าพิกมีอัพจะยากแค่ไหน แต่จะมีสักกี่คนที่จะอดทนกับความยากลำบากแบบนี้และเล่นต่อไป

การเคลียร์ด่านในครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากมากจริง ๆ

'บัญชีของฉันก็คล้าย ๆ  แบบนี้'

ฉันนึกถึงฮีโร่ของเนลม์ไฮมฟ์ที่ต้องทนทุกข์ทรมานหลายครั้ง

โดยเฉพาะเซริส ตอนนี้ฉันเองก็รู้สึกคล้ายกับเธอแล้ว...รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของฉันโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ฮาน..”

"ไม่ต้องกังวล เราจะเคลียร์มันได้แน่นอน”

ฉันวิ่งต่อไปและจัดการมนุษย์กิ้งก่าที่ขวางทางอย่างไม่ลังแล

ไบฟอร์ตเปื้อนเลือดจนกลายเป็นสีแดงเข้ม หลังจากขึ้นบันไดไปหลายขั้น ในที่สุดฉันก็มาถึงห้องสุดท้าย

สายไฟทุกประเภทมารวมกันอยู่ที่นี่

ประตูเหล็กถูกปิดไว้อย่างแน่นหนาราวกับปฏิเสธไม่ให้บุกเข้าไป

“ฮึ่มมม! เจ้าพวกมนุษย์ผู็โง่เขลา ในที่สุดพวกแกก็มาถึงที่นี่แล้วสินะ”

ฉันได้ยินเสียงแหลม ๆ  ดังขึ้น

“รู้ไหมว่าเด็กผู้หญิงที่พวกแกกำลังปกป้องมันกำลังพยายามที่จะทำอะไร?  เด็กนั่นกำลังฝ่าฝืนกฏของจักรวาล!”

“กำลังพล่ามถึงเรื่องอะไร?”

ปัง!

ฉันเตะประตูอย่างแรง

ภายในห้องทรงกลมที่กว้างหลายเมตร จอภาพขนาดใหญ่ทอดยาวไปทุกทิศทาง มนุษย์กิ้งก่าตัวเล็กในชุดคลุมสีม่วงก็จ้องมองมาที่ฉัน ดวงตาของมันสะท้อนแสงจนวาววับ

[ปรมาจารย์แห่งเวทมนตร์ คุรูซัค Lv.35]

“เจ้ามนุษย์! แกทำผิดพลาด…”

ฉันหยิบกริชอาบยาพิษออกมาแล้วโยนออกไป

กริชแทงทะลุเสื้อคลุมและเข้าไปในช่องท้องของมัน

จากนั้นลูกธนูสามดอกก็เจาะเข้าไปที่จมูก คอ และหัวใจอย่างแม่นยำ

"อั้ก..."

มันอาเจียนออกมาเป็นเลือดสีดำและล้มลง

มันเสียชีวิตทันที ฉันตรวจสอบโดยรอบมีประตูอีกบานอยู่ทางด้านขวาของกำแพง

“ทำลายอุปกรณ์ที่น่าสงสัยเหล่านี้ทั้งหมด อย่าให้มีอะไรเหลือแม้แต่ชิ้นดียว”

"ได้!"

ฉันเปิดประตูแล้วเข้าไปข้างใน

ทั้งห้องเต็มไปด้วยคริสตัล

ตุ๊บ! ตุ๊บ!

เสียงกระแทกดังมาจากด้านนอกประตูที่เปิดอยู่

เจนน่ากำลังทุบอุปกรณ์ต่าง ๆ  อย่างรวดเร็ว

'นี่คืออันสุดท้าย'

ฉันมองลงไปที่เท้า

เลือดสีดำชองมนุษย์กิ้งก่าติดอยู่บนรองเท้าบู๊ตของฉัน ฉันมีเวลาฉันจะฟังสิ่งที่มันพูดให้จบเพราะฉันมีบางอย่างให้ต้องรีบจัดการ

ฉันจับด้ามด้วยมือทั้งสองข้าง

เมื่อฉันแทงดาบเข้าไปในคริสตัลมันก็แตกกระจายไปตามคมดาบ ฉันบิดมันแล้วดึงมันออกมากระทืบชิ้นส่วนของคริสตัลแตกกระจายกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง

ครืนนนน!

[อันตราย!]

[ 'รูปปั้นหินโบราณ' ถึงขีดจำกัดแล้ว]

[มันกำลังพังทลายในไม่ช้า!]

ทั้งห้องเริ่มสั่นสะเทือน

[ประเภทภารกิจมีการเปลี่ยนแปลง]

[ประเภทภารกิจ – หลบหนีจากพื้นที่ที่กำหนด]

[วัตถุประสงค์ – ออกจากพื้นที่เสี่ยง!]

[วัตถุประสงค์พิเศษ – ปกป้อง NPC 'เฟรียซิส' ]

ฉันวิ่งออกไปข้างนอก

ในขณะที่มันสั่นสะเทือน เจนน่าเองก็ทุบชิ้นส่วนเครื่องจักรอย่างขยันขันแข็งด้วยคันธนูของเธอ

“เจนน่า!”

“ว่าไงฮาน? !”

“มันกำลังจะพัง เราต้องรีบหนีออกไปแล้ว”

“แล้วคนอื่น ๆ  ล่ะ?”

“เดี๋ยวก็เจอตามทาง ทำตามที่ฉันบอก!”

เจนน่าพยักหน้าและวิ่งไปกับฉันทันที

เราก็ออกจากห้องทันที การสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้น

ครืน ๆ  ! ก้อนหินตกลงมาจากเพดาน

"เราเพิ่งจัดการคริสตัลอันสุดท้ายไป และทางออกก็น่าจะเปิดแล้ว เปลวไฟภายนอกคงจะหายไป”

<ฉันเจอทางออกแล้ว! ฉันกำลังพาเฟรียซิสไปแล้วนายล่ะ?  >

“เราปลอดภัยดี เราจะรีบจัดการทางนี้และหาทางออกไปสมทบ”

ทันทีที่ฉันตัดการสื่อสารฉันก็กระโดดไปด้านข้าง

เศษหินแหลมคมหล่นลงมาตรงที่ฉันยืนอยู่ ฉันรีบวิ่งออกไปและพวกมนุษย์กิ้งก่าก็กำลังรีบวิ่งตามมาติด ๆ  แต่ฉันไม่สนใจพวกมัน

'มันอยู่ที่ไหน?'

ฉันจำแผนที่ของด่านโบนัสได้

ฉันคำนวณวิธีหลบหนีที่เร็วที่สุด...จากทางซ้าย ขวา และจากนั้น...

บูม!

เสียงระเบิดอันทรงพลังดังขึ้นจากทางเดินด้านข้าง

ฉันก้มหลบทันที

ในควันมีร่างมนุษย์ปรากฏขึ้น ดวงตาของเจนน่าเป็นประกายขณะที่เธอมองไปในควัน

“ทางนี้!”

ในควันนั้นมีคนสามคนยืนอยู่

“ช้ากว่าที่คิดไว้นะ พวกเรากำลังรออยู่เลย”