บทที่ 220 : อีฟ (1-2)

บทที่ 220 : อีฟ (1-2)

“นั่นก็คือการรวบรวมกุญแจงั้นเหรอ?”

"ถูกต้องค่ะ"

เธอตอบมาโดยไม่ลังเล

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบก้าวไปข้างหน้า

“แต่ทำไมคุณถึงมาช่วยฉันล่ะ? ฉันไม่มีอะไรเลยที่จะตอบแทนคุณ ฉันไม่มีเงิน ทั้งหมดที่ฉันมีตอนนี้คือร่างกายที่น่าสมเพซนี้เท่านั้น”

“ฉันไม่ได้หวังเรื่องอะไรพรรค์นั้นจากเธอ”

ไหล่เล็กๆและผมสีเงินของเธอสั่นไหว

“อย่าเข้าใจอะไรผิด เราทำไปแค่ต้องทำเพราะภารกิจของเรา”

"ถึงยังไงก็ขอบคุณนะคะ"

"งั้นก็ไปกันเถอะ"

ฉันมองกลับไปด้านหลัง

เจนน่าและออลก้าคุยกันเบาๆและทั้งคู่ก็หัวเราะคิกคักขณะมองมาที่เรา

“คิดเหมือนกันไหมพี่ออลก้า?”

“อื้อๆๆ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน มันเหมือนกับนิยายเลย องค์หญิงแห่งจักรวรรดิและ…”

“องครักษ์ที่คอยปกป้องเธอ! ว้าวๆๆๆมันเหมือนกับนิยายที่อ่านเลยอ่ะ…”

“มีเรื่องอะไรที่น่าสนุกขนาดนั้น? กำลังนินทาฉันอยู่เหรอ?”

ฉันเอาหน้าไปอยู่ระหว่างสองคนนั้น

"โอ้ย! เมื่อกี้นี้นายอยู่ตรงข้างหน้านู่นไม่ใช่เหรอ…โอ้ยๆ”

ฉันดึงแก้มของออลก้าจนมันยืดออกมา

“ฉันเกลียดเรื่องเข้าใจผิดที่สุด จำไว้”

"โอ้ยๆๆๆ! ฉันจะไม่พูดอะไรแบบนั้นแล้ว! ทำไมฉันถึงโดนคนเดียวล่ะ? เจนน่าเองก็ด้วยนะ…”

เจนน่าเดินออกไปห่างๆแล้วและผิวปากด้วยท่าทีไม่รู้ไม่ชี้

“…”

ผ่านไปอีก 30 นาที

[ผ่านด่านแล้ว!]

['ฮาน (★★★)' 'เจนน่า (★★★)' 'ออลก้า (★★★)' เลเวลอัพ!]

[รางวัล – 50,000 ทองคำ เกล็ดกิ้งก่าทะเลทราย (B) x 2]

[ฮีโร่ยอดเยี่ยม – 'ฮาน (★★★)']

ชั้นที่ 27 เราก็เคลียร์ได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ

แสงสว่างเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเรา มันเป็นสัญญาณของการกลับไปที่ห้องรอ

เฟรียซิสมองกลับมาทางเรา

“เจอกันชั้นถัดไปเหรอ?”

“ไม่รู้สิ บางทีอาจจะไม่ใช่กลุ่มของเรา”

ไม่ช้าการมองเห็นของเราถูกปกคลุมไปด้วยแสงสว่าง

เมื่อเรากลับมาที่ห้องรอ เมื่อฉันมองขึ้นไปแสงสีขาวก็พาดผ่านท้องฟ้า

'นายท่านไม่ได้ส่งฮีโร่ออกไปทำภารกิจเพียงปาร์ตี้เดียว'

เขาไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้หากมุ่งความสนใจไปที่ปาร์ตี้เดียวเท่านั้น

ในระหว่างการต่อสู้เพื่อพิชิตชั้นที่ 20 กองกำลังโจมตีทั้งหมดตกอยู่ในอันตราย และอาจจะถูกกวาดล้างเนื่องจากความผิดพลาด ไรก็ได้คงจะรู้ตัวแล้วว่า ถ้าเขาไม่ได้เรียนรู้บทเรียนใดๆจากเรื่องนี้ เขามันก็แค่ไอ้โง่คนหนึ่ง

และในเย็นวันถัดมา

[ปาร์ตี้ที่สามเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับภารกิจ! มารวมตัวกันที่ชั้น 1!!!]

เสียงที่ดังก้องของไอเซลดังก้องไปทั่วห้องรอ

คราวนี้เป็นปาร์ตี้ที่สามที่จะต้องไปทำภารกิจครั้งนี้ แน่นอนว่าเป้าหมายคือการปีนขึ้นไปบนหอคอย คิชาช่าและสมาชิกในปาร์ตี้ของเธอซึ่งจะเป็นผู้ปกป้องเฟรียซิสแทนพวกเรา ฉันมองเห็นเธอเดินไปที่รอยแยกของมิติและเวลา

'แม้บุคลิกของเธออาจจะป่าเถื่อนไปหน่อย แต่เธอก็ทำได้ดี'

อย่างน้อยคิชาช่าก็แยกแยะได้ว่าสิ่งไหนควรทำและสิ่งไหนไม่ควรทำ

ฉันจึงวางความกังวลของฉันในเรื่องนี้ออกไปได้ เพราะฉันก็มีงานของฉันเหมือนกัน

“ขออีกรอบนะครับ”

ภายในสนามฝึกซ้อม

เวคิสมองฉันด้วยแววตาที่มุ่งมั่น

“เอาสิ”

ฉันปิดประตูสนามฝึกซ้อมและมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่ใช้ฝึกซ้อม

หลังจากทักษะอาวุธระดับล่างของเวคิสถึงระดับ 10 เขาก็ฝึกฝนอย่างไม่ลดละทั้งกลางวันและกลางคืน เขาได้ตระหนักถึงการมีอยู่ของกำแพงขนาดใหญ่ระหว่างฉันและเขา

'การซ้อมกับรีเจียนนั้นได้ผลมากกว่าสำหรับฉัน'

ผลลัพธ์ดูเหมือนจะมากกว่าที่คาดไว้

และตอนนี้ฉันก็สามารถแบ่งปันความรู้ของฉันให้กับเวคิสได้เช่นกัน วิธีที่ฉันใช้นั้นยังคงเหมือนเดิมนั้นคือ ซ้อม ซ้อม และซ้อม

เพียงแต่ว่าการเคลื่อนไหวของฉันเปลี่ยนไป

เวคิสแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน

'ความก้าวหน้าของสิ่งอำนวยความสะดวกก็ล้ำหน้าไปอีกขั้นเช่นกัน'

ระหว่างที่ฉันไปที่เนลม์ไฮมฟ์ ที่นั่นมีการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกด้านความก้าวหน้าของงานในด้านต่างๆไว้แล้ว

แต่เนื่องจากระดับสิ่งอำนวยความสะดวกของที่นี่ยังต่ำอยู่ ตอนนี้เราจึงมีของแค่ระดับสามเท่านั้น อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่ไม่ดีอะไรนัก

เวคิสเป็นฮีโร่ระดับ 3 ดาวและเนเรสซ่าก็เช่นกัน มันจึงสามารถพอเอาไปใช้ได้อยู่

เช้าวันนั้น ฉันได้ยินข่าวว่าชั้นที่ 28 ถูกเคลียร์เรียบร้อยแล้วโดยปาร์ตี้ที่ 3

วันถัดไป

เราก็ไม่ใช่กลุ่มที่จะพิชิตชั้นที่ 29

ครั้งนี้มันเป็นภารกิจของปาร์ตี้ที่ 2 ที่ประกอบไปด้วยสมาชิกเก่าสองคนและสมาชิกใหม่สามคนเข้าร่วม แม้พวกเขาจะทำสำเร็จ แต่เด็กใหม่ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความบอบช้ำทางด้านจิตใจ

ถึงอย่างไรก็ตาม เราก็พิชิตได้ถึงชั้นที่ 29 สำเร็จ

ถัดไปคือด่านบอสบนชั้นที่ 30 ที่เราคาดว่าจะเป็นภารกิจที่ท้าทายมาก เนื่องจากชั้นที่ 25 ค่อนข้างง่าย แต่อย่างไรก็ตาม นายท่านไม่ได้ส่งเราเข้าสู่การต่อสู้โดยตรง

พวกเราทั้งสิบห้าคนบนชั้น 3 รวมทั้งฉันด้วย ยังไม่ถึงระดับที่เหมาะสมที่จะพิชิตชั้นนั้นได้

มีบางอย่างรอเราอยู่ที่ชั้นนั้น

“เราต้องไปที่ชั้นที่ 28 ซ้ำ”

ระดับชั้นอื่นๆ เชื่อมโยงกับภารกิจ ดังนั้นเราจึงไม่สามารถลองใหม่ได้

นายท่านก็ผลัดกันส่งเราไปที่ชั้น 28 ภารกิจคือการทำลายล้างพวกมนุษย์กิ้งก่าที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเนินเขาในทะเลทราย

เฟรียซิสไม่ได้ปรากฏตัวออกมา และเราได้รับประสบการณ์จากการกวาดล้างมนุษย์กิ้งก่าจนถึงเลเวลที่ 30 ในการต่อสู้ครั้งนั้น ฉันสามารถเพิ่มทักษะอาวุธระดับกลางเป็นระดับ 2 ได้แล้ว

นายท่านได้เตรียมการอย่างขยันขันแข็งสำหรับด้านอื่น ๆ ในการพิชิตหอคอย

อันดับแรก เขาได้ดูแลและตระเตรียมมากมาย ทั้งของให้ปาร์ตี้ที่ 2 ปาร์ตี้ที่ 4 และปาร์ตี้ที่ 5 เนื่องจากชั้นที่ 25 ภารกิจค่อนข้างง่าย โอกาสของความยากในภารกิจชั้นที่ 30 จึงสูงมาก ซึ่งมีอีกอย่างที่สำคัญ นั่นคือนายท่านได้ฝึกฮีโร่และสังเคราะห์ฮีโร่จากชั้น 1 เพิ่มด้วย

'อยากรู้เหรอว่าทำไมถึงเริ่มสังเคราะห์…'

จากสิ่งที่ฉันได้ยินจากอีดิส มีเหตุการณ์ที่ฮีโร่หลายคนในชั้น 1 ร่วมมือกันขโมยเสบียงจากดันเจี้ยนประจำสัปดาห์ เช่นพวกเนื้อสัตว์และผลไม้ แทนที่จะเอาของที่หามาได้เข้าไปในประตูมิติ แต่พวกเขากลับเอามันใส่กระเป๋าเสื้อแทนและพวกเขาถูกจับได้อย่างง่ายดาย

คนพวกนั้นครึ่งหนึ่งถูกสังเคราะห์ทันที และอีกครึ่งหนึ่งถูกขังเพื่อรอการกำจัด จู่ๆฉันก็นึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ออกจากชั้นที่ 20 พวกขยะที่ล้อมรอบฉันและโจมตีฉันอย่างเงียบ ๆ

'เป็นเจ้าพวกนั้นเหรอ?'

มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรกังวลเลย

อย่างไรก็ตาม ห้องรอนี้มีฮีโร่มากกว่าร้อยคน ตอนนี้คงถึงเวลาที่ต้องก้าวไปสู่ขั้นต่อไปด้วยวิธีการขั้นสูงขึ้นเล็กน้อย

'แต่ก่อนอื่น เราต้องบุกทะลุชั้นที่ 30 ให้ได้ก่อน'

ฉันเอนหลังบนเก้าอี้

ตอนนี้เป็นเวลาช่วงเย็น และตะเกียงบนโต๊ะก็เปล่งแสงสว่างสีเหลืองออกมา

“...”

ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านหน้าอกของฉัน

ความรู้สึกนี้มักจะมีมาเสมอก่อนที่จะเตรียมตัวขึ้นเวทีเผชิญหน้ากับบอส มันเป็นความรู้สึกที่ฉันจะรู้สึกเมื่อกำลังเข้าใกล้อันตราย

'เหลือเวลามากที่สุดหนึ่งสัปดาห์'

ระดับปัจจุบันคือชั้นที่ 29

การเตรียมการพิชิตหอคอยจะเสร็จสิ้นในไม่ช้า

ไรก็ได้ไม่ลังเลเลย

'ถ้าเอาแต่คิดถึงมัน ก็คงเป็นแค่วิธีคิดของพวกโง่ ๆ '

ฉันหัวเราะเบาๆ

ฉันเลือกทาวน์เนียแล้ว ฉันเลือกเส้นทางที่มีแต่ขวากหนามแทนเส้นทางที่จะโปรยด้วยกลีบกุหลาบ

แต่ฉันไม่เสียใจ แม้จะมีความยากลำบากรออยู่ข้างหน้าเสมอ

วงแหวนสีดำบนมือซ้ายของฉัน มันเปล่งแสงอันมืดมิดออกมา

ฉันหมุนวงแหวนไปทางซ้าย

เสียงที่คุ้นเคยดังกระทบหูฉันเบาๆ เสียงแผ่วเบาที่นุ่มนวลราวกับสายลมแผ่วเบาดังขึ้นมา มันเป็นเสียงของยูเน็ต

"ยูเน็ต…"

ทว่าเนื้อหาที่คุยกันกลับเรื่องที่จริงจังมาก