บทที่ 460 จับกุมเจี่ยเต๋อเม่า

เซี่ยนเฉิงคลี่อ่านป้ายคำสั่ง ยิ่งอ่านสีหน้าก็ยิ่งหวาดกลัว

เขารีบร้อนดึงแขนหลานซีเพื่อพยายามเกลี้ยกล่อม "มิสู้รอท่านนายอำเภอกลับมาก่อนแล้วค่อยตรวจค้นดีหรือไม่?"

ไม่กี่วันมานี้คลื่นลมสงบเงียบ เหตุใดถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้!

สายตาที่หลานซีมองไปยังเซี่ยนเฉิงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเฉียบคม "ท่านผู้ว่าการเมืองมีคำสั่ง หากได้หลักฐานมาแล้วให้ตรวจค้นจวนสกุลเจี่ยทันที หรือว่าพวกท่านคิดจะขัดขืนคำสั่ง?"

สีเลือดบนใบหน้าของเซี่ยนเฉิงและจู่ปู้ซีดเผือดลงในพริบตา หัวใจเต้นระรัวราวกับรัวกลอง คล้ายกับว่าวินาทีถัดไปมันจะกระดอนหลุดออกมาจากอกอย่างไรอย่างนั้น

จู่ปู้ดึงมือของเซี่ยนเฉิงลง ส่ายหน้าให้เขาพร้อมกับอธิบายให้หลานซีฟัง "ย่อมมิใช่อยู่แล้วขอรับ เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป พวกเราเพียงแต่ยังตั้งตัวไม่ทันก็เท่านั้น"

ประตูใหญ่ของจวนสกุลเจี่ยถูกพังครืนเปิดออก หลานซีนำคนพุ่งตรงไปยังห้องของเจี่ยเต๋อเม่า

เงินกล่องแล้วกล่องเล่าถูกหามออกมา ขุนนางของอำเภอชิงเสียแต่ละคนสีหน้าเขียวคล้ำยิ่งกว่าเหล็ก

เงินในคลังที่ว่าการอำเภอร่อยหรอ พวกเขารู้เรื่องนาซ่อน แต่คิดไม่ถึงว่าเงินจะมีมากมายถึงเพียงนี้

"ผู้ดูแลหลาน เงินทั้งหมดหนึ่งแสนสามพันตำลึง คนในจวนสกุลเจี่ยทั้งสามสิบสองคนถูกจับกุมตัวไว้หมดแล้ว ไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้ขอรับ"

อีกด้านหนึ่ง ซ่งฉี่หมิงและพวกได้เดินทางมาถึงตำบลหยิ่นหม่าแล้ว

"ใต้เท้าเจี่ย เหตุใดชาวบ้านบนถนนสายนี้จึงน้อยลงเรื่อยๆ เล่า?" เขาแสร้งทำเป็นสงสัยเอ่ยถามเจี่ยเต๋อเม่า

เจี่ยเต๋อเม่าแย้มยิ้มอย่างรู้กัน เขาเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว

"ตำบลหยิ่นหม่าอยู่ห่างจากดินแดนของเผ่าอูเมิงเพียงภูเขาลูกเดียวคั่น ชาวบ้านจึงไม่ค่อยออกจากบ้าน การอยู่ในหมู่บ้านทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยขอรับ"

ซ่งฉี่หมิงพยักหน้าเล็กน้อย "ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ข้าอยากไปดูตรงรอยต่อสักหน่อย ใต้เท้าเจี่ยช่วยนำทางที"

เจี่ยเต๋อเม่ามองไปยังซือเหยียด้วยสายตาตึงเครียด เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเงียบๆ ก็สูดลมหายใจเข้าและฝืนปั้นรอยยิ้มไว้บนใบหน้า

"มือปราบมีมากเกินไปจนสะดุดตา เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของคนเผ่าอูเมิง ทางที่ดีอย่าเข้าไปใกล้จนเกินไปจะดีกว่าขอรับ"

ซ่งฉี่หมิงพยักหน้ารับโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

ผ่านการนำทางของเจี่ยเต๋อเม่า เหยาเยี่ยพบอย่างชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังนาซ่อน

เมื่อไปถึงที่หมายและยืนอยู่บนเนินเขาเล็กๆ พอมองออกไป ผืนนาทิ้งร้างที่เดิมทีตั้งอยู่ตีนเขาถูกผืนป่าบดบังไว้พอดี มองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

ซ่งฉี่หมิงมองผ่านหุบเขาไปยังอีกฟากหนึ่งของภูเขา "ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากดินแดนของเผ่าอูเมิง มีคนไปมาหาสู่กันบ่อยหรือไม่?"

เจี่ยเต๋อเม่าพยักหน้าตอบ "ทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าของเดือน ในหมู่บ้านและตำบลจะมีคนต่างเผ่าจำนวนไม่น้อยมาซื้อของ ทว่าชาวบ้านทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ลงรอยกัน ทุกครั้งที่เกิดความขัดแย้งข้าน้อยล้วนลำบากใจยิ่งนักขอรับ"

ซ่งฉี่หมิงเหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย แววตาซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้

ใช้วิธีให้ชาวบ้านในพื้นที่เสียเปรียบเพื่อระงับความขัดแย้ง ช่างน่าลำบากใจเสียจริง

เดิมทีคิดว่าดูจบแล้วจะได้กลับ แต่ซ่งฉี่หมิงกลับถ่วงเวลาออกไปถึงเกือบสองชั่วยามเต็ม จนกระทั่งยามบ่ายที่ดวงอาทิตย์ใกล้ตกดินถึงค่อยเอ่ยปากว่ากลับ

ความหวาดผวาเป็นเวลานานบวกกับจิตใจที่ต้องจดจ่ออย่างหนัก เจี่ยเต๋อเม่าที่อุ้ยอ้ายด้วยพุงพลุ้ยไม่เพียงแต่เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว สมองก็เริ่มมึนงงเบลอไปหมด

เหล่ามือปราบที่เดินเท้ามาทั้งวันยิ่งอ่อนล้าหมดแรง ฝีเท้าอ่อนเปลี้ยจนแทบจะยืนไม่อยู่ ทำได้เพียงเดินลากเท้าตามอยู่ท้ายขบวน

หากไม่ใช่เพราะซ่งฉี่หมิงและเจี่ยเต๋อเม่ายืนกรานที่จะกลับ พวกเขาล้วนอยากจะล้มตัวลงนอนหลับบนพื้นเสียตรงนั้น

เหยาเยี่ยหันหน้าไปมองกวาดสายตารอบหนึ่ง

ทุกอย่างล้วนอยู่ในแผนการ ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าทางฝั่งผู้ดูแลหลานนั้นทำสำเร็จแล้วหรือไม่

เมื่อใกล้ถึงประตูเมือง หลานซีที่เฝ้ารอมานานเห็นผู้คนกลุ่มใหญ่กำลังเข้ามาใกล้ จึงนำธงที่ปักอยู่บนประตูเมืองมาโบกสะบัดสามครั้งทันที

ซ่งฉี่หมิงเห็นเข้าก็เข้าใจได้ทันที เขาหันไปเหลือบมองเจี่ยเต๋อเม่า อีกฝ่ายกำลังหรี่ตาสัปหงกด้วยความง่วงงุน

ชั่วพริบตาที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นเพียงซ่งฉี่หมิงกลายเป็นเงาดำพุ่งทะยานขึ้นจากหลังม้า

เขาคว้าคอเสื้อของเจี่ยเต๋อเม่าแล้วทะยานลงมา โยนร่างนั้นลงบนพื้น จับมือทั้งสองข้างของเขาไพล่หลังแล้วมัดอย่างแรง

คราวนี้ความง่วงงุนใดๆ ล้วนปลิวหายไปหมดสิ้น

เจี่ยเต๋อเม่าหันคออย่างแข็งทื่อ มองซ่งฉี่หมิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ใต้เท้า ท่านทำอันใดกันขอรับ?"

เหล่ามือปราบพากันตื่นตระหนก บางคนพยายามจะก้าวไปข้างหน้า แต่จู่ๆ มือปราบอีกกลุ่มหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านในประตูเมือง

ซ่งฉี่หมิงชูหมัดขึ้นสูงพร้อมตะโกนก้อง "นายอำเภอชิงเสียเจี่ยเต๋อเม่า ฉ้อราษฎร์บังหลวง ซื้อขายเกลือเถื่อน กดขี่ข่มเหงชาวบ้าน ข้าจะจับกุมตัวเขาตามกฎหมาย ทุกคนห้ามขยับ!"

ชั่วขณะนั้น เหล่ามือปราบที่เพิ่งจะชักดาบต่างชะงักงัน ในระหว่างที่กำลังลังเล หลานซีก็พาคนวิ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว