บทที่ 20 กรณีการป้องกันอำนาจควบคุม

บทที่ 20 กรณีการป้องกันอำนาจควบคุม

500 ล้านเยน

หลังชิราอิชิ เซจิพูดตัวเลขนั้นออกมา ห้องรับรองที่หนึ่งก็เงียบลงชั่วขณะ

หัวใจของคิริว นาริยะกระตุกเบา ๆ

จาก 30 ล้านเยนของฟูจิเมทัลอินดัสทรี มาถึง 500 ล้านเยนของชิราอิชิระบบทำความเย็น

ความเร็วในการยกระดับงานสูงกว่าที่เขาคิดไว้มาก

[การบรรจบของเส้นโลกกำลังดำเนินอยู่——เลือกทางแยกที่สองแล้ว]

[ปลดล็อกทักษะ "เทคนิคจำด่วนกฎหมายจราจร" แล้ว]

[ทักษะนี้ช่วยให้ผู้ครอบครองระบบเข้าใจประเด็นความรู้ที่พบบ่อยในการสอบใบขับขี่รถจักรยานยนต์ขนาดเล็กตามกฎหมายจราจรญี่ปุ่นได้อย่างรวดเร็ว]

คิริว นาริยะมองข้อความแจ้งเตือนตรงหน้า ความรู้สึกค่อนข้างซับซ้อน

ใบขับขี่รถจักรยานยนต์ขนาดเล็ก

ระบบนี่เลือกจังหวะได้ดีจริง ๆ

เขากำลังกังวลอยู่พอดีว่ารถ Honda Super Cub ที่อยู่ในพื้นที่ระบบจะเอาออกมาขี่ไม่ได้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องใบขับขี่

ผู้จัดการสาขามัตสึโมโตะปิดแฟ้มเอกสาร แล้วหันไปมองยามาดะ มาซาคาซึ

"หัวหน้าแผนกยามาดะ เคสนี้ให้แผนกพิจารณาสินเชื่อตรวจเบื้องต้น"

"ครับ"

"หัวหน้าหน่วยจิฮายะเป็นผู้ตรวจหลัก คุณคิริวเป็นผู้ช่วยตรวจสอบ"

คิริว นาริยะชะงักไปเล็กน้อย

ผู้ช่วยตรวจสอบ?

เคส 500 ล้านเยน ให้พนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงเดือนอย่างเขาเข้าร่วม?

คงเพราะพิจารณาแล้วว่าตระกูลชิราอิชิมาที่นี่ได้เพราะความสัมพันธ์ของเขา

ไม่อย่างนั้น พนักงานใหม่ทั่วไปไม่มีทางได้มีส่วนร่วมในเคสใหญ่ระดับนี้แน่นอน

ผู้จัดการสาขามัตสึโมโตะเหมือนดูออกว่าเขาประหลาดใจ จึงเอ่ยอย่างสงบ

"คุณคิริว เคสของฟูจิเมทัลอินดัสทรี เธอทำได้ดีมาก แต่ 30 ล้านกับ 500 ล้านไม่ใช่ระดับเดียวกัน"

เขามองคิริว นาริยะ

"ครั้งนี้ต้องตั้งใจดู ตั้งใจเรียน"

คิริว นาริยะรีบยืนตัวตรง

"ครับ ผู้จัดการสาขา"

ชิราอิชิ เซจิหยิบแฟ้มเอกสารอีกหลายชุดออกจากกระเป๋า แล้ววางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ

งบการเงินย้อนหลังสามงวดของบริษัทชิราอิชิระบบทำความเย็น จำกัด

สำเนาทะเบียนที่ดินและอาคารคลังห้องเย็นโดจิมะ

รายละเอียดธุรกรรมของลูกค้าหลัก

ทะเบียนผู้ถือหุ้น

เมื่อเห็นสี่คำสุดท้าย สายตาของคิริว นาริยะก็หยุดไปชั่วขณะ

ทะเบียนผู้ถือหุ้น

ยื่นขอสินเชื่อเพื่อสร้างเสถียรภาพการดำเนินงาน แต่กลับนำทะเบียนผู้ถือหุ้นมาด้วยเอง

เรื่องนี้ละเอียดอ่อนทีเดียว

โดยทั่วไป หากกิจการเพียงยื่นกู้เพื่อปรับปรุงเครื่องจักร เอกสารสำคัญที่สุดย่อมเป็นงบดุล งบกำไรขาดทุน งบกระแสเงินสด ใบเสนอราคาเครื่องจักร และเอกสารหลักประกัน

ทะเบียนผู้ถือหุ้นก็ใช่ว่าจะดูไม่ได้

แต่ไม่มีทางเป็นเอกสารที่อีกฝ่ายจะวางออกมาเองตั้งแต่การหารือรอบแรกแน่นอน

เว้นแต่ว่าสิ่งที่เงินกู้ก้อนนี้ต้องแก้จริง ๆ ไม่ใช่ปัญหาเครื่องจักร แต่เป็นปัญหาสิทธิในหุ้น

คิริว นาริยะมองไปทางชิราอิชิ เซจิโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน

ใบหน้าของชิราอิชิ เซจิยังคงความสำรวมและมารยาทแบบผู้บริหารวัยกลางคนเอาไว้ ทว่านิ้วของเขากลับกดอยู่บนขอบแฟ้มทะเบียนผู้ถือหุ้นเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างตึงเครียด

ความคิดของคิริว นาริยะขยับวูบ

[ทักษะ "ความมุ่งมั่นของผู้บริหาร" ทำงาน]

ชั่วพริบตาต่อมา ความคิดช่วงหนึ่งที่ไม่ใช่ของเขาก็ลอยขึ้นมาในสมอง ราวกับท่อนไม้ที่ถูกคลื่นพยุงขึ้นจากใต้น้ำ

'เจ้าโง่ชิราอิชิ ทาคาโอะนั่น ถึงกับเอาหุ้น 28% ไปจำนำกับบริษัทสินเชื่อในเครือหลักทรัพย์ไดวะเพราะเล่นหุ้น ตอนนี้ก็ใกล้ครบกำหนดแล้ว'

'คุโรดะแห่งพัฒนาเมืองคันไซจ้องคลังห้องเย็นโดจิมะไว้แล้ว หมอนั่นไม่เข้าใจโซ่ความเย็นเลยสักนิด และไม่สนใจพนักงานด้วย เขาแค่อยากรื้อคลังห้องเย็นแล้วเปลี่ยนที่ดินเป็นอาคารพาณิชย์'

'บริษัทที่พ่อทิ้งไว้ให้ จะถูกทำลายในมือฉันไม่ได้'

'ขอร้องล่ะ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ได้ ให้ฉันรักษามันไว้เถอะ'

แววตาของคิริว นาริยะขรึมลงเล็กน้อย

เป็นอย่างนั้นจริง ๆ

แก่นของสินเชื่อ 500 ล้านเยนของชิราอิชิระบบทำความเย็นไม่ใช่การปรับปรุงเครื่องจักรเลยแม้แต่น้อย

แต่เป็นการจำนำสิทธิในหุ้น

ชิราอิชิ ทาคาโอะ หุ้น 28% บริษัทสินเชื่อในเครือหลักทรัพย์ไดวะ

พัฒนาเมืองคันไซ คุโรดะ

แค่คำสำคัญไม่กี่คำ ก็เพียงพอให้ปะติดปะต่อเค้าโครงของเรื่องทั้งหมดได้มากกว่าครึ่ง

ยามาดะ มาซาคาซึเปิดเอกสารแล้วถาม

"ประธานชิราอิชิ ในใบคำขอเขียนว่าเป็นเงินทุนสร้างเสถียรภาพการดำเนินงานและเงินทุนปรับปรุงอุปกรณ์ ช่วยอธิบายวัตถุประสงค์เฉพาะของวงเงิน 500 ล้านเยนได้ไหมครับ"

ชิราอิชิ เซจินั่งตัวตรง

"ครับ ใน 500 ล้านเยนนี้ 90 ล้านจะใช้รีไฟแนนซ์เงินกู้เดิมของธนาคารชินคินโอซาก้า อีก 90 ล้านจะใช้ปรับปรุงชุดเครื่องอัดอากาศทำความเย็นและระบบควบคุมอุณหภูมิของคลังห้องเย็น ส่วนที่เหลือจะใช้สำหรับการปรับนโยบายทุนและเติมเงินทุนหมุนเวียน"

"การปรับนโยบายทุน?"

คิ้วยามาดะ มาซาคาซึขยับเล็กน้อย

คำนี้เมื่ออยู่ในใบขอสินเชื่อของธนาคาร ก็แทบมีความหมายเดียวกับการบอกว่าไม่สะดวกพูด

ชิราอิชิ เซจิหยุดไปครู่หนึ่ง

"ครับ เป็นการจัดระเบียบโครงสร้างผู้ถือหุ้นบางส่วนของบริษัท"

มัตสึโมโตะ ทาคาฮิโระเงยหน้าขึ้น

"การจัดระเบียบโครงสร้างผู้ถือหุ้น ต้องใช้มากกว่า 300 ล้านเชียวหรือ"

ชิราอิชิ เซจิเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนจะก้มหน้าพูด

"ส่วนนี้มีรายละเอียดค่อนข้างซับซ้อน ผมหวังว่าจะได้อธิบายต่อทางธนาคารอย่างละเอียดในการตรวจสอบอย่างเป็นทางการครับ"

ภายในห้องเงียบลง

คำตอบนี้เป็นแบบญี่ปุ่นมาก

สุภาพ อ้อมค้อม และเว้นช่องว่างเอาไว้

แต่ในหูของคนธนาคาร ความหมายก็ชัดเจนมากเช่นกัน

ตอนนี้ไม่สะดวกพูด

หรือพูดอีกอย่างคือ ไม่อยากพูดทั้งหมดต่อหน้ามิยาซาวะ เคโกะกับชิราอิชิ อายาโกะ

มัตสึโมโตะ ทาคาฮิโระไม่ได้ซักต่อ เพียงพยักหน้า

"ได้ การตรวจสอบอย่างเป็นทางการให้แผนกพิจารณาสินเชื่อรับผิดชอบ"

ชิราอิชิ เซจิก้มคำนับลึก

ลึกกว่าการคำนับทางธุรกิจมาตรฐานเล็กน้อย และนานกว่าเล็กน้อย

"ขอฝากด้วยครับ"

มิยาซาวะ เคโกะนั่งอยู่ด้านข้าง แต่สายตาของเธอกลับตกอยู่ที่คิริว นาริยะตลอดเวลา

เดิมทีเธอคิดว่า การแนะนำสินเชื่อ 500 ล้านเยนให้คิริว เป็นการส่งโอกาสให้เขาได้แสดงฝีมือ

แต่ตอนนี้ เมื่อนั่งอยู่ในห้องรับรองที่หนึ่งและได้ยินคำอย่างนโยบายทุนกับโครงสร้างผู้ถือหุ้น เธอจึงค่อย ๆ ตระหนักว่าตัวเองคงมองเรื่องนี้ง่ายเกินไป

คิริว นาริยะสังเกตเห็นสายตาของเธอ

เขาไม่ได้พูด เพียงพยักหน้าเบา ๆ

นั่นไม่ใช่การปลอบใจ

คล้ายกับกำลังบอกเธอมากกว่า

ไม่เป็นไร เดินตามขั้นตอนก็พอ

มิยาซาวะ เคโกะจึงค่อยผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย

.....

หลังชิราอิชิ เซจิและคณะออกไป บรรยากาศในห้องรับรองที่หนึ่งจึงผ่อนคลายลงบ้างในที่สุด

มัตสึโมโตะ ทาคาฮิโระยกถ้วยชาขึ้น จิบเซ็นฉะที่เย็นลงเล็กน้อยไปหนึ่งคำ

"หัวหน้าแผนกยามาดะ"

"ครับ"

"คุณมองอย่างไร"

ยามาดะ มาซาคาซึไม่ได้ตอบทันที เขาคลี่เอกสารของชิราอิชิระบบทำความเย็นออก แล้วพลิกไปยังส่วนงบการเงินอย่างรวดเร็ว

"ถ้าดูแค่ข้อมูลผลประกอบการ ถือเป็นลูกค้าที่ดีครับ"

เขากล่าว

"ยอดขายต่อปีราว 1,600 ล้านเยน กำไรจากการดำเนินงาน 110 ล้านเยน กำไรก่อนรายการพิเศษ 80 ล้านเยน กระแสเงินสดของธุรกิจคลังสินค้าโซ่ความเย็นและการขนส่งควบคุมอุณหภูมิต่ำมั่นคง ลูกค้าหลักก็เป็นลูกค้าชั้นดีอย่างไดมารู ฮันคิว และโรงแรมนิวฮันคิว"

เขาพลิกไปที่รายละเอียดเงินกู้

"ยอดเงินกู้จากธนาคารในปัจจุบันอยู่ที่ 290 ล้านเยน ในนั้นเป็นธนาคารชินคินโอซาก้า 90 ล้านเยน ธนาคารซูมิโตโม 70 ล้านเยน ส่วนที่เหลือเป็นเงินกู้ระยะยาวเกี่ยวกับเครื่องจักร ภาระหนี้ไม่นับว่าหนักครับ"

มัตสึโมโตะ ทาคาฮิโระถาม

"ปัญหาล่ะ"

ยามาดะ มาซาคาซึพลิกไปหน้าวัตถุประสงค์การใช้เงิน

"ปัญหาอยู่ที่การปรับนโยบายทุน เงินกว่า 300 ล้านเยนใช้สำหรับการจัดระเบียบโครงสร้างหุ้น นี่ไม่ใช่สินเชื่อเครื่องจักรทั่วไป"

พูดจบ เขาก็หันไปมองคิริว นาริยะ

"คิริว เธอมองอย่างไร"

คิริว นาริยะไม่คิดว่าหัวหน้าแผนกจะเรียกเขาโดยตรงต่อหน้าผู้จัดการสาขา

เขาก้มศีรษะเล็กน้อย จัดเรียงความคิดครู่หนึ่ง

"ผมคิดว่าสินเชื่อก้อนนี้ไม่ใช่ปัญหาการสร้างเสถียรภาพการดำเนินงาน แต่เป็นกรณีการป้องกันอำนาจควบคุมแบบคลาสสิกครับ"

ในห้องประชุมเงียบไปสองวินาที

ยามาดะ มาซาคาซึก้มลงมองเอกสารในมือโดยไม่รู้ตัว ราวกับอยากยืนยันว่าตัวเองพลาดอะไรไปหรือไม่

นิ้วของมัตสึโมโตะ ทาคาฮิโระก็ชะงักอยู่ข้างถ้วยชาเช่นกัน แววตาเผยความประหลาดใจวูบหนึ่ง

"คุณคิริว เชิญพูดต่อ"

คิริว นาริยะพลิกเอกสารไปที่หน้าโครงสร้างผู้ถือหุ้นของชิราอิชิระบบทำความเย็น

เขาคลี่หน้านั้นออก แล้วดันไปกลางโต๊ะเพื่อให้ทั้งสามคนมองเห็นชัด

ชิราอิชิ เซจิ: 38%

ญาติตระกูลชิราอิชิ: 12%

ชิราอิชิ ทาคาโอะ: 28%

โมริคาวะอินดัสทรี: 12%

สมาคมถือหุ้นพนักงาน: 10%

จากนั้นคิริว นาริยะใช้ปลายปากกาชี้สองบรรทัดของชิราอิชิ ทาคาโอะและโมริคาวะอินดัสทรี

"เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ประธานชิราอิชิเตรียมใช้เงินกว่า 300 ล้านเยนเพื่อจัดระเบียบโครงสร้างหุ้น ก่อนอื่นเราต้องชี้ให้ชัดว่าเงินก้อนนี้ควรสอดคล้องกับหุ้นส่วนไหน"

เขาเงยหน้าขึ้น

"จากมูลค่าประเมินของชิราอิชิระบบทำความเย็นที่ใกล้ 1,000 ล้านเยน เงินก้อนนี้จึงเท่ากับสิทธิในหุ้นประมาณ 30%"

"เมื่อดูจากโครงสร้างผู้ถือหุ้นของชิราอิชิระบบทำความเย็น หุ้น 30% นี้มีทางเกิดขึ้นได้เพียงสองแบบ หนึ่งคือ 28% ของชิราอิชิ ทาคาโอะ หรือสองคือหุ้นของโมริคาวะอินดัสทรี รวมกับหุ้นของญาติตระกูลชิราอิชิและพนักงาน"

ปลายปากกาของเขาชี้ไปที่บรรทัดโมริคาวะอินดัสทรีก่อน จากนั้นจึงชี้ไปที่ญาติตระกูลชิราอิชิและสมาคมถือหุ้นพนักงานตามลำดับ

"แต่ถ้าคิดจะซื้อหุ้นคืนจากฝ่ายหลัง ความยากค่อนข้างสูง โมริคาวะอินดัสทรีเป็นผู้ถือหุ้นภายนอก ญาติตระกูลชิราอิชิก็กระจายอยู่หลายครอบครัว ส่วนสมาคมถือหุ้นพนักงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง การซื้อจากช่องทางเหล่านี้พร้อมกันไม่มีทางทำเสร็จในเวลาอันสั้น และแต่ละรายการล้วนต้องเจรจาทีละราย"

ปลายปากกาขยับไปหยุดใต้ชื่อชิราอิชิ ทาคาโอะ

"ดังนั้น ความเป็นไปได้สูงที่สุดคือสิทธิในหุ้น 28% ที่อยู่ในมือชิราอิชิ ทาคาโอะเกิดปัญหา ประธานชิราอิชิจึงต้องรีบซื้อหุ้นส่วนนี้คืนเพื่อรักษาอำนาจควบคุมผ่านหุ้น"

ยามาดะ มาซาคาซึมองกระดาษแผ่นนั้น แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรได้ คำพูดแทบหลุดออกจากปาก

"ที่แท้ก็อย่างนี้!"

แต่ทันทีที่คิดได้ว่าคนที่แสดงความคิดเห็นไม่ใช่หัวหน้า แต่เป็นคิริว นาริยะ พนักงานใหม่คนนี้ เขาก็เม้มริมฝีปากลงทันที

ความรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้ทางไอคิวมันเป็นอย่างนี้เองหรือ