บทที่ 204: มาสู้กัน (2-2)

บทที่ 204: มาสู้กัน (2-2)

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อฉันออกมาจากห้อง สมาชิกจากปาร์ตี้ที่ 1 ทั้งสี่คนก็มารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

เจนน่า ออลก้า เวคิส เนเรสซ่า จุดประสงค์ที่ทุกคนมารวมตัวกันนั้นง่ายมาก นั่นคือการทักทายและรายงานเหตุการณ์ล่าสุด ออลก้าบ่นว่าทำไมฉันถึงเมินเธอเมื่อวานนี้ แต่...

“ก็เธอหลับไปแล้ว”

“ไม่ ฉันไม่ได้หลับ...”

“แล้วเธอทำอะไรอยู่?”

“ก็นายหายไปเป็นเดือน ฉันก็เลยรอต้อนรับนายไง!”

“โอเค โอเค ฉันขอโทษแล้วกันที่ไม่ปลุกเธอ”

ฉันหัวเราะเบาๆ

หลังจากทักทายกับเนเรสซ่าแล้ว ฉันก็เริ่มพูดคุยในหัวข้อถัดไปทันที ออลก้าเสนอให้มีงานปาร์ตี้ต้อนรับเล็ก ๆ แต่ฉันปฏิเสธ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาชิวหรือเล่นสนุกสักหน่อย

“นายนี้มันไม่ยอมเล่นสนุกอะไรเลยนะ ตรงดิ่งยังกับไม้บรรทัด”

“ฉันขอโทษด้วยแล้วกันถ้าฉันมันเป็นคนไม่ค่อยสนุก แต่ยังไงก็เถอะ ตอนที่ฉันไม่อยู่ พวกเธอคงสนุกกันมากใช่ไหมล่ะ? หลังจากว่างมาหนึ่งเดือน คงรู้สึกอยากขยับตัวมากแน่ๆ”

หากชั้นปัจจุบันคือชั้นที่ 25 เราคงจำเป็นต้องฝึกฝนให้หนักตามความยากของหอคอยเสียหน่อย

นอกจากนี้ เรายังจำเป็นต้องฟื้นฟูความเข้ากันของทีมด้วย เพราะเราไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้จริงๆ ด้วยกันมาสักพักแล้ว

“การฝึกน่าจะเริ่มในบ่ายวันนี้ เมื่อนายท่านเข้ามา…”

ครืง

พื้นใต้โต๊ะสั่นสะเทือน

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง มันก็เงียบลง เจนน่าถามขึ้นทันทีว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“หนูตัวน้อยโผล่มาแล้ว”

ฉันหัวเราะ

ตุ๊บ!

ฉันเตะใต้โต๊ะด้วยเท้าของฉัน

จุดนั้นยุบตัวลง และเศษไม้ก็กระจัดกระจายไปและโต๊ะไม้ขนาดใหญ่พลิกขึ้นไปในอากาศ

“ฉันโดนจับได้เเล้วเหรอ?”

“ถ้าจะซ่อน อย่างน้อยก็ซ่อนให้มันดีๆหน่อยสิ”

ในจุดที่เคยมีโต๊ะวางอยู่ มีเด็กคนหนึ่งนั่งยองๆ

เธอมีผมสีดำและสวมชุดเดรสชิ้นเดียวที่ทำจากหนังสัตว์ เธอน่าจะอายุประมาณสิบสองหรือสิบสาม แต่เธอยังเป็นเด็กอยู่

“ถ้าเห็นว่าข้าอยู่ที่นี่ จะแสร้งทำเป็นไม่เห็นเพื่ออะไรกัน!”

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนขึ้น

“ข้ามีนามว่าลาการี วิคชาวี! ผู้ทรงเกียรติของเผ่าเกล ข้าแตกต่างจากพวกเจ้าที่สกปรกและเป็นแค่มนุษย์!”

เธอมีสีหน้าภาคภูมิใจ และจมูกของเธอก็เชิดขึ้นสูงเสียดฟ้า

“…”

พวกเราทั้งห้าคนไม่มีใครตอบอะไร

“ฮ่าๆๆ! ทำไมทุกคนกลัวจนพูดไม่ออกเลยใช่ไหม? แต่ก็รู้อยู่แล้วแหละ เพราะเข้าแตกต่างจากพวกมนุษย์เยี่ยงพวกเจ…อ๊าก!!”

กึก!

จู่ ๆ ลาการีก็ได้มาห้อยอยู่ในมือของฉัน

“ปะ ปล่อยข้านะ! พวกมนุษย์สกปรก!”

"นี่คืออะไร? ลิงเหรอ?”

“เธอเป็นสมาชิกของปาร์ตี้ที่สาม”

เนเรสซ่าตอบ

“นายท่านอัญเชิญมาเมื่อเดือนที่แล้ว”

"ฉันรู้ แต่มันค่อนข้างแตกต่างจากสิ่งที่ฉันคาดหวังไว้อยู่นะ”

“ปล่อยนะๆๆๆๆๆๆ!”

ลาการีกรีดร้องและดิ้นไปมา

ฉันคว้าคอเสื้อของเด็กน้อยแล้วเขย่าเธออย่างแรงเหมือนหุ่นเล็ก ๆ ร่างของลาการีก็แกว่งไปมา

“ขี้ขลาด…! เจ้าพวกมนุษย์น่ารังเกียจและสกปรก!”

“เธอต้องการอะไร?”

"นี่ๆๆ เจ้าเสียงดังเกินไปแล้วนะ! แล้วก็เจ้าเด็กน้อยที่อยู่ตรงนั้น! ไอ้เจ้าคนอ่อนแอที่ถูกพี่ข้าทุบเมื่อวันก่อนจงมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้นะ!”

คิ้วของเวคิสกระตุก

มือของเขาเข้าใกล้ฝักดาบมากขึ้น เจนน่าหัวเราะเบาๆ

“เฮ้ อย่าใช้ดาบกับเด็กสิ…”

“แล้วไอ้เด็กคนนี้มันดูเหมือนไร้เดียงสาเหรอ?”

"หา? แต่ว่า…"

ฉันก้าวถอยหลังไป

ลาการีที่หลุดจากมือของฉัน วิ่งเข้ามาหาฉัน แล้วจึงทุบเก้าอี้ตรงหน้าฉันทันที

“เธอหลุดไปแล้ว”

ลาการีกางมือของเธอ

มือของเธอมีกรงเล็บที่ยาวและแหลมคม

"นั่นมันอะไร?"

“สมาชิกทั้งหมดของปาร์ตี้ที่สามเป็นพวกอสูร พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่หายากมาก ซึ่งอาศัยอยู่ทางตะวันออกไกลของจักรวรรดิ”

ลาการีแยกเขี้ยวของเธอ

“ฮึ่ม ปากมากน่ารำคาญเสียจริง คอยดูเถอะพวกเจ้า! ข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าให้รอดเลยแม้แต่คนเดียว จะจัดการให้หมดเลย…”

ตุ๊บ!

ฝักดาบของเวคิสฟาดเข้าที่ด้านหลังศีรษะของลาการี

ลาการีทรุดตัวลงโดยไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้องออกมา

“ตัวเล็ก ๆ แต่เสียงดังแสบแก้วหูซะเหลือเกิน”

เวคิสพึมพำ

“วิธีคิดของพวกเขาแตกต่างจากเรา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ชอบมนุษย์ แต่สำหรับผม พวกเขาก็ดูไม่แตกต่างจากมนุษย์เท่าไหร่”

“เป็นเพราะพวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์อื่นแหละนะ”

ฉันมองลงไปที่ลาการี

'พายุที่พัดผ่านป่า'

เป็นชื่อของพันธมิตรที่ถูกสร้างขึ้นในการอัญเชิญมา

หมายความว่าทั้งสี่ รวมถึงลาการีล้วนเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน

'เผ่าพันธุ์อสูร'

คล้ายกับมนุษย์ แต่ก็แตกต่าง

ฉันคิดถึงตอนที่ฉันยังอยู่ข้างนอก ในบางครั้งเวลาอัญเชิญ สิ่งมีชีวิตที่มีเชื้อชาติแตกต่างจากมนุษย์ก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขามีลักษณะที่แตกต่างจากฮีโร่มนุษย์ทั่วไปเล็กน้อย

“เธอน่ารักจังเลยแฮะ”

เจนน่าจิ้มแก้มของลาการี

ลาการีมีแก้มแดงเหมือนมะเขือเทศ เป็นแก้มยุ้ยๆแบบเด็กทารก

“แต่ถ้าดูจากนิสัยแล้ว เธอดูเป็นเด็กที่แย่มากเลยนะ”

“แล้ววางแผนจะทำอะไรต่อไป? ปลุกเธอแล้วส่งเธอกลับห้องเหรอ?”

เจนน่าหันมาถามฉัน

“ฉันก็ไม่แน่ใจ”

ร่างกายของลาการีกระตุก ดูเหมือนว่าเธอคงกำลังจะตื่นในไม่ช้า

'ชักจะน่ารำคาญแล้วสิ'

ตามคำบอกเล่าของเวคิส ดูเหมือนว่าปาร์ตี้ที่สามจะไม่ให้ความร่วมมือกับเรา

แม้ว่าฝีมือของพวกเขาอาจเป็นประโยชน์ในการทำภารกิจรายบุคคล แต่การทำงานร่วมกันคงเป็นเรื่องยากแล้ว

“พวกเธออยู่ที่นี่แหละ ฉันจะลองคุยกับพวกเขาดูก่อน”

“หัวหน้าจะไปคนเดียวเหรอ?”

“นายจะมากับฉันทำไม? คิดจะไปสู้กันงั้นเหรอ?”

ฉันยกลาการีขึ้นด้วยมือเดียว

รู้สึกเหมือนเธอจะหนักประมาณ 30 กิโลกรัม แต่ฉันกลับยกร่างเธอเบามากเหมือนยกนุ่น

“ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ไปฝึกซ้อมหรือทำอะไรสักอย่างด้วยนะ”

“หัวหน้า จำสิ่งที่ผมบอกคุณเมื่อวานนี้ได้ไหม? เด็กคนนี้ไม่มีอะไรพิเศษเลย...แต่คนอื่น ๆ น่ะแตกต่างออกไป”

“ฉันจะจำเรื่องนั้นไว้”

ฉันเดินออกไปที่ทางเดิน โดยทิ้งสมาชิกปาร์ตี้ไว้ข้างหลัง

ที่ทางแยก ฉันได้พบกับใครบางคน

"ฮาน…!"

"เป็นไงบ้าง?"

คนที่อยู่ตรงนั้นคืออีดิส

“โทษทีนะที่ฉันไม่มีเวลาไปทักทายนายเลย พอดีช่วงนี้ฉันยุ่งนิดหน่อย”

อีดิสเหลือบมองลาคารีในมือของฉัน

“เด็กคนนั้น...”

“ฉันได้ยินมาว่าเธอรับมือได้ยาก เพราะงี้เองสินะ?”

“ขอโทษที ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมเธอแล้ว แต่เธอไม่ยอมฟัง”

“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบให้ความร่วมมือง่าย ๆ กับเราสินะ”

“ภารกิจของเราคือการออกไปปีนหอคอยก็จริง แต่ว่า…ฉันไม่เข้าใจพวกเขาเลยจริง ๆ ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้”

อีดิสส่ายหัว

“ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ฉันขอไปจัดการเรื่องนี้ก่อน ไว้เจอกันนะ”

ฉันเดินต่อไป

เนื่องจากอีดิสมาจากทางเดินตรงกลาง ห้องพักของของปาร์ตี้ที่สามก็น่าจะทางนี้

เมื่อฉันเข้าใกล้กลางทางเดิน

"เฮือก!"

จู่ ๆ ลาการีก็ลืมตาขึ้น

ดวงตากลมโตของเธอจับจ้องมาที่ฉัน

“เจ้ามนุษย์ มนุษย์ขี้ขลาด…!”

"ตื่นแล้วเหรอ?"

ลาการีดิ้นอยู่ในมือของฉัน

ก่อนที่เธอจะยื่นกรงเล็บออกมา ฉันก็เอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าและคว้าข้อมือของเธอไว้

“อ่ะ โอ้ยยยยยยยยยยๆๆๆๆ!”

“อย่าดิ้น ฉันอาจเผลอหักแขนของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจก็ได้นะ”

“โอ้ย โอ้ย! มาทำเป็นพูดนั้นแบบนี้ แล้วทำเช่นนี้กับข้างั้นเหรอ…”

ฉันเหวี่ยงลาการีอย่างแรงโดยจับเสื้อผ้าของเธอไว้

ร่างกายของลาการีหมุนไปรอบๆเหมือนลูกข่าง หลังจากนั้นไม่นาน เสียงกรีดร้องของเธอก็เงียบลง

'แบบนี้สิดี ค่อยเงียบลงหน่อย'