ตอนที่ 374 ซวนเทียนหมิง, เพียงแค่รอดู

เป่ยจื่อมองไปที่ช่างตีเหล็กชราด้วยความสับสน “ท่านทำเช่นนี้หมายความเช่นไร ?”

ชายชราก้าวไปข้างหน้าและคุกเข่าต่อหน้าเฟิงหยูเฮงและซวนเทียนหมิงพร้อมกล่าวว่า “ผู้เฒ่าคนนี้ใช้เวลาตลอดชีวิตในการทำงานเกี่ยวกับเหล็ก ทุกคนบอกว่าข้าเป็นช่างตีเหล็กที่ดีที่สุดในเสี่ยวโจว อย่างไรก็ตามมีเพียงเหล็กในเหล็ก ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้าในชีวิตนี้คือการสามารถสร้างอาวุธที่แข็งแกร่งกว่าแร่เหล็ก แร่เหล็กของซงซุยนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราสามารถทำได้ แต่ตอนนี้ราชวงศ์ต้าชุนมีบางอย่างที่เรียกว่าเหล็กกล้า แม้ว่าผู้เฒ่าคนนี้จะต้องตายไป ข้าหวังว่าจะติดตามท่านแม่ทัพและองค์หญิงแห่งมณฑลเพื่อช่วยเหลือราชวงศ์ต้าชุนของข้า แต่…” เขาหยุดครู่หนึ่ง และหันไปมองลูกศิษย์ของเขา ความลังเลใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

เฟิงหยูเฮงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และถามว่า “ท่านกังวลเรื่องใดหรือ ?” เมื่อนางพูดสิ่งนี้ นางหันไปถามเฉียนหลี่ “เมื่อเจ้าไปหาช่างตีเหล็ก เจ้าพูดว่าอย่างไร ?”

เฉียนหลี่ยังสับสนอยู่เล็กน้อย “ข้าพูดว่าพวกเขาจะผลิตเหล็กให้กับราชวงศ์ต้าชุน” คิดอีกหน่อย “โอ้ ข้าบอกไปแล้วว่าพวกเขาจะจากบ้านมาเป็นเวลานาน ข้าบอกให้พวกเขาตั้งถิ่นฐานที่บ้านเพราะพวกเขาจะไม่สามารถกลับไปเป็นเวลาครึ่งปี ในสถานการณ์กรณีที่เลวร้ายที่สุด มันจะเป็นเวลา 3-5 ปี ก่อนที่พวกเขาจะได้กลับบ้าน ท่านแม่ทัพให้เงินแก่ครอบครัวช่างตีเหล็กมากพอที่จะมีชีวิตอยู่ได้ครึ่งปี หากพวกเขายังไม่สามารถกลับไปได้หลังจากครึ่งปี เราก็จะให้มากกว่านี้ขอรับ”

เฟิงหยูเฮงพยักหน้ามองชายชรา “ท่านผู้เฒ่า เรื่องของการผลิตเหล็กจะเป็นเหมือนเมื่อมนุษย์ค้นพบเหล็กเป็นครั้งแรก เป็นกระบวนการทดลองและมีข้อผิดพลาด แม้ว่าข้าจะมีวิธีแต่การที่พวกท่านหลอมมันเป็นเรื่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง นั่นคือเหตุผลที่รองแม่ทัพพูดถูก นี่เป็นงานที่ยากและละเอียดมาก เป็นไปได้ว่าท่านจะไม่สามารถเห็นดวงอาทิตย์เป็นเวลาหลายวัน หากท่านรู้สึกเสียใจมันก็ไม่สายเกินไป แน่นอนถ้าท่านตัดสินใจที่จะอยู่และมีส่วนร่วมในการเขียนประวัติศาสตร์นี้ เราจะทำให้แน่ใจว่าครอบครัวของท่านจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องกังวล นอกจากนี้ผลงานนี้จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์”

คำพูดของเฟิงหยูเฮงทำให้ทุกคนตื่นเต้นอีกครั้ง ก่อนอื่นพวกเขาได้รับสัญญาว่าครอบครัวของพวกเขาจะสามารถอยู่ได้โดยปราศจากความกังวล ประการที่สอง “การเขียนประวัติศาสตร์” ทำให้พวกเขากระตือรือร้น พวกเขาจะทำให้ราชวงศ์ต้าชุนและแม้แต่โลกทั้งใบเข้าสู่การเริ่มต้นใหม่ นี่จะเป็นเรื่องที่รุ่งโรจน์สำหรับคนรุ่นต่อ ๆ ไป !

ชายชราผู้ซึ่งยังคงคุกเข่าอยู่ให้กับซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเฮง แม้ว่าเขาจะหวั่นไหวไปด้วย แต่เขาก็ยังกังวล เขาจึงเอ่ยว่า “ผู้เฒ่าคนนี้เข้าใจดีว่าเมื่อเราตัดสินใจเข้าร่วมในเรื่องนี้เพื่อปกป้องประเทศ หลังจากงานของเราเสร็จสิ้น เราจะต้องเก็บเป็นความลับ เช่นเดียวกับช่างฝีมือที่ทำงานเกี่ยวกับสุสานฮ่องเต้ เราไม่สามารถหนีจากความตายได้ ข้านี้ไม่กลัวที่จะตาย หากข้าสามารถหลอมเหล็กได้ในในชีวิตนี้ มันก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว อย่างไรก็ตามหลานชายของข้ายังเด็ก หากเราจะต้องเก็บเป็นความลับจริง ๆ ข้าอยากให้ส่งเขากลับไปในขณะที่เขายังไม่รู้อะไรเลยและใช้ชีวิตของเขาอย่างสงบสุขพะยะค่ะ”

เมื่อเขาพูดอย่างนี้ช่างตีเหล็กคนอื่นก็พูดว่า "ใช่พะยะค่ะ ! เราไม่กลัวความตาย เราแค่ต้องการหลอมเหล็ก แต่ให้เด็กพวกนี้กลับไป ! ”

มีบางคนที่ตะโกนว่า “สหายเฒ่า ! ให้เราปฏิบัติต่อผู้อื่นในฐานะเด็กฝึกงาน เราต้องประสบความสำเร็จในการหลอมเหล็กให้กับราชวงศ์ต้าชุน ! ท่านคิดว่าดีหรือไม่ ?”

ทุกคนตะโกนพร้อมกัน “ดี !”

ในขณะเดียวกันเฟิงหยูเฮงก็รู้สึกร้อนใจ อย่างไรก็ตามนางเริ่มคิดเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาพูด นางหันมามองซวนเทียนหมิงและถามอย่างเงียบ ๆ “ข้าได้ยินเกี่ยวกับกฎนี้ด้วยเช่นกัน แต่…”

ซวนเทียนหมิงรู้ว่านางต้องการพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงพูดเสียงดัง “นับตั้งแต่ฮ่องเต้รัชกาลที่ 4 ของราชวงศ์ต้าชุนของข้า การก่อสร้างสุสานของฮ่องเต้ไม่ได้ทำอย่างลับ ๆ ไม่มีช่างฝีมือและคนงานที่เกี่ยวข้องในการก่อสร้างสุสานของฮ่องเต้ถูกฆ่า ถึงแม้ว่าการหลอมเหล็กในครั้งนี้จะเกี่ยวข้องกับการป้องกันอาณาจักร  องค์ชายผู้นี้ไม่เคยมีความตั้งใจที่จะฆ่าพวกเจ้าเพื่อปิดปาก”

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกไป เฟิงหยูเฮงเข้าใจในสถานการณ์ นางรู้สึกโล่งอกอย่างเงียบ ๆ การหลอมเหล็กเป็นสิ่งที่ดี แต่การใช้ชีวิตของคนเหล่านี้เป็นราคาเป็นสิ่งที่นางทำไม่ได้

“ข้าเป็นหมอ” นางหันกลับไปแล้วส่งเสียงพูดกับช่างตีเหล็กว่า “หลายคนน่าจะเคยได้ยินเรื่องนี้ เหตุผลที่ฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันให้ข้าเพราะข้ามีทักษะด้านการแพทย์ ใช่ เพราะข้ามีจรรยาบรรณของแพทย์ ข้าต้องทำอย่างดีที่สุดเพื่อหาวิธีรักษาชีวิตผู้คน ตอนนี้เพื่อประโยชน์ในการหลอมเหล็ก ข้าจะปล่อยให้พวกท่านตายเพื่อมันได้อย่างไร การปกป้องความลับเป็นสิ่งสำคัญอย่างแน่นอน แต่เราจะคิดเกี่ยวกับวิธีการแก้ไขปัญหานี้จากแง่มุมที่แตกต่าง เราจะไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อพวกท่านอย่างแน่นอน นั่นเป็นเหตุผลที่ถ้าท่านผู้เฒ่าต้องการส่งหลานกลับไป เราก็จะส่งกลับ หากท่านผู้เฒ่าต้องการให้พวกเขาอยู่ อย่ากังวลและให้พวกเขาอยู่ต่อ การหลอมเหล็กให้กับราชวงศ์ต้าชุน และทำงานให้กับองค์ชายเก้าจะไม่ส่งผลให้ถูกฆ่าตายอย่างแน่นนอน”

“จริงหรือพะยะค่ะ ?” ไม่มีใครกล้าเชื่อหูของตัวเองในขณะที่ทุกคนถาม “องค์หญิงแห่งมณฑลพูดจริงหรือพะยะค่ะ ?”

เฟิงหยูเฮงพยักหน้า “มันเป็นความจริง”

ซวนเทียนหมิงยังกล่าวอีกว่า “ข้ารักษาคำพูดเสมอ”

“ดีพะยะค่ะ !” ทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์ทันที ลูกศิษย์เริ่มกระโดด มีคนพูดเสียงดังว่า “ใช่ ! เป็นเวลานานแล้วที่คนงานในสุสานของฮ่องเต้ถูกฆ่าครั้งสุดท้าย ดังนั้นเราก็จะไม่ตาย !” ในขณะที่พูดสิ่งนี้ พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าล้อมซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเฮง

ซวนเทียนหมิงถามเฟิงหยูเฮง “พวกเขาอยู่ที่นี่แล้ว เจ้ามีอะไรอีกบ้างที่เจ้าต้องอธิบายให้พวกเขาฟัง หรือเจ้าต้องการทดสอบความสามารถของพวกเขา ?”

นางส่ายหัว “ไม่จำเป็น พวกเขาเป็นช่างตีเหล็กมาจนถึงอายุขนาดนี้ พวกเขาจะไร้ความสามารถได้อย่างไร ข้าเชื่อมั่นความสามารถของรองแม่ทัพในการหาคน แต่…คนเหล่านี้ไม่เพียงพอ”

เฉียนหลี่ตกตะลึง “คนเหล่านี้ไม่เพียงพอหรือขอรับ” เขาพูดด้วยความกังวลว่า “ถ้ามีคนมาอีกมาก ยิ่งยากในการกุมความลับนะขอรับ”

เฟิงหยูเฮงกล่าวว่า “ความลับก็ยังคงสามารถเก็บเป็นความลับสำหรับผู้คนที่มากขึ้นได้ง่ายขึ้น ไปหาข้อมูลเพิ่มเติม เราต้องการคนเพิ่ม 2 - 3 เท่า”

เฉียนหลี่อ้าปากค้าง เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมการเก็บความลับกับผู้คนจำนวนมากได้ง่ายขึ้น แต่เขารู้ว่าถ้าเฟิงหยูเฮงพูดเช่นนี้ เขาต้องทำตามที่นางพูด เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขาพยักหน้าปฏิบัติตาม

จากนั้นนางก็พูดกับช่างตีเหล็กที่อยู่ตรงหน้านาง “ข้าเพิ่งมาถึงค่ายทหารในวันนี้และต้องใช้เวลาสองสามวันในการปรับตัว ผู้ชายคนนี้จะแสดงกริชที่ทำจากเหล็กให้ดู ทุกคนสามารถคิดได้มากกว่านี้ เมื่อเรื่องของกองทัพได้รับการดูแล ข้าจะมาช่วยหลอมเหล็ก”

ช่างตีเหล็กมีความสุขมากและก้าวไปข้างหน้าล้อมรอบเป่ยจื่อ สำหรับเฟิงหยูเฮง นางเข็นรถเข็นซวนเทียนหมิงและออกจากโรงหล่อ ขณะเดินนางพูดกับเฉียนหลี่ “คนกลุ่มต่อไปที่จะถูกพาเข้ามาอย่าเอาพวกเขามาอยู่ด้วยกัน กระจายพวกเขาออกเป็นกลุ่มละ 5 คน จัดให้พวกเขาแต่ละคนมีการหลอมของตัวเอง ตรวจสอบให้แน่ใจว่าแต่ละกลุ่มไม่รู้จักกลุ่มอื่น ตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่เคยพบกัน”

เฉียนหลี่ขยับตัวเล็กน้อยเนื่องจากดูเหมือนว่าเขาจะนึกถึงบางสิ่งบางอย่าง “องค์หญิงแห่งมณฑลพูดคือ…”

“แยกพวกเขาออกจากกันและรวมเป็นสายการผลิต มันจะทำให้ง่ายต่อการควบคุม พวกเขาจะไม่รู้ว่าขั้นตอนอื่น ๆ นั้นทำอย่างไร เนื่องจากขั้นตอนทั้งหมดจะรั่วไหลออกไปในอนาคต ข้ากล้ารับประกันว่าไม่มีใครในโลกจะรู้ได้ว่าขั้นตอนเหล่านี้เรียงลำดับกันอย่างไร”

เฉียนหลี่พยักหน้าอย่างมีความสุข “องค์หญิงแห่งมณฑลเก่งมากเลยขอรับ แม่ทัพผู้ต่ำต้อยคนนี้จะทำตามคำสั่งเลยขอรับ”

“ไปกันเถอะ !” นางส่งเฉียนหลี่ไปแล้ว จึงพูดกับวังซวนและหวงซวน “พวกเจ้าทั้งสองคนไปดูท่านแม่ ข้ากับองค์ชายจะเดินเล่นรอบ ๆ ถ้ำซูเทียนก่อน

ทั้งสองพยักหน้าและออกไปโดยไม่ต้องกังวล เฟิงหยูเฮงและซวนเทียนหมิงอยู่ด้วยกันจะปลอดภัยที่สุด ยิ่งกว่านั้นนี่คือในค่ายทหาร พวกนางไม่ต้องกังวลอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นคนที่อยู่ข้าง ๆ นางถูกส่งออกไป ซวนเทียนหมิงยิ้มแย้มและแกล้งนาง “เจ้าพร้อมที่จะใกล้ชิดกับสามีแล้วหรือไม่ ?”

เฟิงหยูเฮงกลอกตา “เจ้าช่างมองโลกในแง่ดีเสียจริง” อย่างไรก็ตามนางยังไม่สามารถหยุดริมฝีปากของนางจากการม้วนตัวเป็นรอยยิ้ม “ถ้ำซูเทียนแห่งนี้งดงามมาก ข้าแค่อยากเดินเล่นรอบ ๆ และทำให้ผู้คนรู้จักใบหน้าของข้ามากขึ้น ด้วยวิธีนี้จะไม่มีใครที่จำข้าไม่ได้และทำให้การเคลื่อนไหวยากขึ้น”

ซวนเทียนหมิงไม่เข้าใจ “ทำให้ใบหน้าของเจ้าเป็นที่รู้จักมากขึ้นหรือ ?”

“ใช่” นางให้คำอธิบายแก่เขา “แค่จำได้ง่ายขึ้น ตรวจสอบให้แน่ใจว่าทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ที่นี่จำข้าได้ ดังนั้นข้าสามารถเข้าไปได้แม้ว่าเจ้าจะไม่อยู่ที่นี่ นอกจากนี้ข้าต้องแน่ใจว่าข้าได้รับการดูแลแบบเดียวกับเจ้า” เมื่อพูดถึงประเด็นนี้นางไม่แน่ใจเลย เมื่อหยุดพัก นางเดินวนไปด้านหน้าของรถเข็น และถามเขาว่า "ข้าจะได้รับการดูแลแบบเดียวกับเจ้าหรือไม่ ? แล้วเจ้าบอกข้าว่าสถานที่นี่มีพื้นที่ต้องห้ามใช่หรือไม่ ? ข้าจะไปที่ไหนข้าก็กลัว นั่นจะทำให้ข้าอับอายจากการเสียหน้าเมื่อถูกปฏิเสธ”

ทั้งสองหยุดอยู่หน้าเสาทหารรักษาการณ์ และคำพูดของเฟิงหยูเฮงจะถูกได้ยินโดยทหารรักษาการ บุคคลนั้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ซวนเทียนหมิงหัวเราะเยาะนาง “ดูสิแม้แต่ยามที่ปฏิบัติหน้าที่ก็ทนฟังไม่ได้ ค่ายทหารนี้เป็นของข้า เจ้าคือพระชายาของข้า จะมีสถานที่ใดที่เจ้าไม่สามารถไปได้”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น !” คิ้วของเฟิงหยูเฮงขมวดในขณะที่นางจ้องมองยาม “เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้หัวเราะ” จากนั้นนางหันไปถามซวนเทียนหมิง “ไม่มีที่ไหนในค่ายทหารที่ข้าไปไม่ได้หรือ ?”

ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ไม่มีพื้นที่ต้องห้ามสำหรับเจ้า และไม่มีอะไรที่เจ้าไม่สามารถทำได้ ไม่เพียงแต่เป็นว่าที่พระชายาของข้าเท่านั้น แต่เจ้ายังเป็นผู้บัญชาการกองทัพเจตจำนงค์แห่งสวรรค์ และเจ้าเป็นคนเดียวที่สามารถหลอมเหล็กให้กับราชวงศ์ต้าชุนได้ ที่นี่อำนาจใด ๆ ที่ข้ามีเจ้าก็มี ทหารทุกคนที่เคารพและชื่นชมข้าก็รู้สึกแบบนั้นกับเจ้า อาเฮง แม้ว่าจะมีวันหนึ่งเมื่อเจ้าแอบเอาทหาร 30,000 นายออกไปต่อสู้กับโลกนี้ ข้าจะไม่พูดและจะไม่ทำอะไรเลย”

“แต่… เจ้าไม่กังวลว่าข้าจะก่อกบฏ เจ้าไม่ต้องกังวลจริง ๆ ว่าข้าจะพาพวกเขาไปซักวันหนึ่ง” เฟิงหยูเฮงกลัวที่จะเชื่อว่านางมีพลังมากเหลือเกิน นางสับสนและถามซวนเทียนหมิง “นี่เป็นสิ่งที่เจ้าคิด หรือว่าทหารทุกคนคิดแบบนี้หรือ ?”

ซวนเทียนหมิงไม่ได้ตอบกลับโดยตรง เขาหันมาจ้องมองทหารที่เพิ่งหัวเราะและถามว่า “พูดสิ เจ้าคิดอย่างไร !”

ทหารพูดทันที “ผู้รับใช้นี้ภักดีต่อท่านแม่ทัพและองค์หญิงแห่งมณฑล องค์หญิงแห่งมณฑลอยู่ในใจของคนรับใช้คนนี้เหมือนกับท่านแม่ทัพขอรับ !”

เฟิงหยูเฮงรู้สึกประทับใจเล็กน้อยและภาคภูมิใจ นางไม่รู้จะพูดอะไรดี

ซวนเทียนหมิงกล่าวต่อ “ไม่ว่าเจ้าจะก่อกบฏ แม้ว่าเจ้าจะทำอะไร เจ้าจะมีเหตุผลของตัวเอง หากต้องการถอยห่างออกไปและพูดว่าถ้าเจ้ามีความตั้งใจที่ไม่ดี มีเพียงข้าเท่านั้นที่สามารถถูกตำหนิได้ว่าเป็นผู้ตัดสินที่ไม่ดี ข้าไม่สามารถตำหนิเจ้าได้”

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางหายไปและถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ขณะที่นางบอกเขาว่า “ข้าจะไม่ทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล โปรดอย่ากังวล ข้าจะมีค่าต่อความไว้วางใจของทหารแน่นอน ข้าก็จะมีค่ากับเจ้าจากราชวงศ์ต้าชุนและโลก ซวนเทียนหมิง เจ้าเพียงแค่รอดู ไม่ช้าก็เร็ววันหนึ่งจะมาถึง เมื่อทหารของเราจะถืออาวุธเหล็ก ในการต่อสู้ 100 ครั้งจะไม่มีการพ่ายแพ้แม้แต่ครั้งเดียว ! เพียงแค่รอดู ไม่ช้าก็เร็วจะมีวันที่ผู้ที่พยายามทำร้ายเราทุกคน จะได้รับการลงโทษที่พวกเขาสมควรได้รับ !”