บทที่ 183 : เนลม์ไฮมฟ์ (7-1)

บทที่ 183 : เนลม์ไฮมฟ์ (7-1)

ฉันลืมตาขึ้น

เช้าวันที่สองในเนลม์ไฮมฟ์

ฉันเริ่มค่อนข้างคุ้นเคยลักษณะของห้องแล้ว

ฉันดื่มน้ำอุ่นที่วางอยู่ข้างเตียง

หลังจากจัดข้าวของเรียบร้อย เมื่อฉันลุกขึ้นฉันก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

“ตื่นแล้วเหรอคะ?”

"ใช่"

"ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตนะคะ"

นิสเลดเข้าไปในห้องและเริ่มจัดเครื่องนอนของฉัน

เธอปรับหมอนให้ตรงและพับผ้าห่ม มันเป็นฉากเดียวกันกับเมื่อวาน ฉันหยิบดาบและโล่ขึ้นมาแล้วพูดว่า

“จะตามฉันไปอีกนานแค่ไหน?”

“เว้นแต่ท่านจะมีคำสั่งอื่น ฉันจะอยู่ที่นี่ตราบเท่าที่ท่านอยู่ที่นี่ค่ะ”

นิสเลดจัดของเสร็จเรียบร้อยแล้ว

จากคำพูดของเธอ ดูเหมือนว่าเธอคงจะรู้ดีว่าฉันจะไม่อยู่ที่นี่นานนัก

ฉันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อน

หลังจากที่ฉันพูดจบ ยูเน็ตก็ถอยออกไปอย่างเงียบๆ และบอกว่าเธอเข้าใจแล้ว

ไม่มีการต่อต้านหรือคัดค้าน การตัดสินใจของฉันยังคงมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง

“ฉันจะปีนขึ้นไปข้างบนด้วยตัวเอง”

สักวันหนึ่งฉันอาจจะยอมรับข้อเสนอของยูเน็ตก็ต่อเมื่อฉันมีความมั่นใจในตัวเองแล้วเท่านั้น ฉันไม่คิดจะพึ่งพาพวกเขา ถึงแม้ฉันจะยอมรับความช่วยเหลือของพวกเขาได้ก็ตาม

ฉันสวมชุดเกราะหนังที่แขวนอยู่บนชั้นวาง

ในตอนนี้เวลา 6:35 น. ยังมีเวลาก่อนที่ชั้นเรียนจะเริ่ม ฉันคิดว่าจะยืมลานของอาคารเสริมเพื่อฝึกดาบ เป็นเวลานานแล้วที่ฉันไม่ได้ขยับร่างกาย

ฉันตั้งใจจะเดินผ่านนิสเลดที่ยืนอยู่ตรงนั้น ทว่ากลับต้องตกตะลึงเล็กน้อย

เพราะ…

“…”

ฉันเห็นภาพที่ประหลาด

กลุ่มหมอกรวมตัวกันอยู่เหนือเตียง

มวลหมอกรวมตัวกันเป็นรูปร่างของคนในจุดเดียว  มันเป็นร่างของฉันเอง

"เกิดอะไรขึ้น?"

เสียงของยูเน็ตดังก้อง

ร่างที่ดูเหมือนฉันลุกขึ้นจากเตียง

ฉันเอานิ้วเท้าแตะน่องของมัน ฉันรู้สึกได้ถึงเวทมนตร์ของยูเน็ต มันคือเวทย์มนตร์แห่งภาพลวงตาที่จับต้องได้ จากภายนอกไม่มีใครสามารถบอกความแตกต่างได้เลย

“เธอทำร่างปลอมของฉันเหรอ?”

ภาพลวงตาของฉันกำลังเก็บดาบเข้าฝัก

“แต่เราต้องขอการอนุมัติของท่านก่อนค่ะ”

นิสเลดพูดขึ้น

ฉันหรี่ตาลง เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันเองก็ไม่ต้องการใช้เวลามากกว่าครึ่งวันโดยไม่ทำอะไรเลย ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

“ได้ ฉันอนุมัติ”

ร่างโคลนของฉันผ่านประตูไป

แม้ว่ามันจะค่อนข้างผิดธรรมชาติ แต่ภาพลวงตาของยูเน็ตก็สร้างภาพลวงตาขึ้นมาในสายตาของคนอื่น ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับได้เลย

“นายท่าน ท่านวางแผนจะทำอะไรตั้งแต่วันนี้คะ?”

นิสเลดถามฉัน

เวลาว่างหนึ่งเดือนและแผนของฉันก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

“การฝึกส่วนตัว”

ที่นี่ฉันไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับความคืบหน้าของภารกิจหรือสถานการณ์ในห้องรอ

ฉันวางแผนจะหาสถานที่ที่เหมาะสมและเน้นไปที่การฝึก เป้าหมายของฉันมันชัดเจน

“เพิ่มระดับทักษะอาวุธระดับกลางของฉัน”

ปัจจุบันทักษะอาวุธของฉันอยู่ที่ 8 ซึ่งเป็นระดับที่ต่ำ ด้วยการอัพเลเวลทักษะอีกสองระดับและผ่านการเลื่อนขั้น ฉันจะบรรลุเงื่อนไขการวิวัฒนาการ ฉันไม่สนใจเรื่องอื่นใดอีกนอกจากการเพิ่มระดับทักษะ เพราะว่าระดับช่องว่างที่ระหว่างระดับล่างและระดับกลางมันแตกต่างกันมากโข

“ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะยืมสวนหลังบ้านของอาคารเสริม พอจะได้ไหม?”

“แต่ท่านควรกินข้าวก่อนนะคะ”

ประตูมิติเปิดขึ้นที่มุมห้อง

นอกประตูเป็นภาพที่คุ้นเคย มันเป็นที่อยู่อาศัยของยูเน็ต มันคือสวนที่เต็มไปด้วยหมอก ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

“ฉันจะไม่ใช้ประตูนี้ ฉันจะไปที่นั่นเอง”

ประตูมิติปิดลง

ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกเย็นสบายก็ปกคลุมร่างกายของฉัน ฉันรู้ว่ามันคืออะไร มันคงเป็นเวทย์มนตร์ที่ปกปิดรูปร่างหน้าตาของฉัน

"ได้ค่ะ"

นิสเลดเปิดประตู

เราก้าวเข้าไปในทางเดินของอาคารเสริมและเริ่มเดิน

ครูฝึกเดินผ่านเราเหมือนไม่เห็นเรา

“ฉันคงต้องลองสำรวจดูก่อน”

เนลม์ไฮมฟ์

เป็นสถานที่ที่ฉันออกแบบและสร้างขึ้น แม้ว่าการสำรวจทุกสถานที่อาจเป็นเรื่องยากเนื่องจากเวลาจำกัด แต่ฉันตั้งใจจะสำรวจให้มากที่สุด ฉันคงไม่รู้อะไรเลยจนกว่าจะได้เห็นด้วยตาของตัวเอง

เราเข้าไปในทางเดินที่นำไปสู่ลิฟต์

กลุ่มคนในชุดเครื่องแบบสีเทาเข้ามา ครูฝึกในชุดดำนำพวกเขาไปด้านหน้ากลุ่ม

“พวกเขาคงมาจากห้องโถงใหญ่แน่ๆ”

คนเหล่านี้คือฮีโร่ที่ถูกอัญเชิญมาใหม่จากโถงอัญเชิญของ เนลม์ไฮมฟ์

ฮีโร่ยังคงถูกอัญเชิญออกมาอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าฉันจะไม่อยู่ก็ตาม คนที่มาใหม่ได้รับการประเมินขั้นพื้นฐาน ได้รับมอบหมายให้เข้าศูนย์ฝึกอบรมตามความถนัด สำเร็จการศึกษา และจัดหมวดหมู่ตามความสามารถของพวกเขา

เรามาถึงห้องโถงกลางชั้นสอง

ฉันเห็นลิฟต์ขึ้นลงผ่านทางเดินกระจก มีคนแต่งกายด้วยชุดสีต่างๆ อยู่ภายใน นิดเลสชี้ไปที่ประตูทางด้านขวาของห้องโถง

“นายท่านทางนี้ค่ะ”

ประตูสีดำที่มีลวดลายสีทองสลักอยู่

มันเป็นข้อความที่สงวนไว้สำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูง ฉันเดินตามนิดเลสเข้าไปข้างในและลิฟต์ก็เริ่มเคลื่อนตัว