บทที่ 171 : เนลม์ไฮมฟ์ (1-1)

บทที่ 171 : เนลม์ไฮมฟ์ (1-1)

ฉันวางเอกสารไว้ในลิ้นชักแล้วล็อคมันอย่างแน่นหนา

ฉันหยิบดาบและโล่ที่พิงกำแพงขึ้นมา นาฬิกาบอกเวลา 20:27 น. นายท่านยังคงเชื่อมต่ออยู่ในพิกมีอัพ

[นายท่าน บัญชีอื่นกำลังร้องขอการโอนย้ายฮีโร่ในรอยแยกของมิติ!]

[จะนำนายท่านเข้าสู่ห้องรอนี้ในไม่ช้า ท่านยอมรับหรือไม่?]

[ใช่ (เลือก) / ไม่ใช่]

[เปิดรอยแยกของมิติสำหรับบัญชี 'ดินแดนที่ 07'!]

[กัปตัน 'มิซิกัส (★★★★★)' กำลังขอการแลกเปลี่ยนกับนายท่าน]

[คำขอ – 1,500 อัญมณี]

หน้าต่างแลกเปลี่ยนปรากฏบนหน้าจอควบคุมของนายท่าน

การแลกเปลี่ยนนี้ใช้เพื่อเรียกชำระเงินสำหรับบริการฝึกฝนในเนลม์ไฮมฟ์ ในไม่ช้ากระเป๋าหนังที่บรรจุอัญมณีสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นในหน้าต่างแลกเปลี่ยน

ฉันออกจากห้อง เหลือบมองหน้าจอจากหางตา

นอกจากอุปกรณ์ของฉันแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องเตรียมอีก ที่เนลม์ไฮมฟ์จะมอบทุกสิ่งที่ฉันต้องการมาให้เอง ขณะที่ฉันเดินออกไป ฉันก็พบเจนน่าและอารอนอยู่ที่ทางเดิน

"พร้อมไหม?"

"ฉันพร้อมแล้ว"

“ผมก็เหมือนกัน”

ฉันพยักหน้า

พวกเขาไม่มีอุปกรณ์อะไรพิเศษ มีแค่ธนู หอก และกริชสองสามเล่ม

เราออกจากที่พัก รอยแยกของมิติเปิดอยู่ข้างประตูหน้าจัตุรัสชั้นสอง ใบหน้าที่คุ้นเคยบางส่วนปรากฏให้เห็นใกล้ประตูที่เปิดอยู่

“จะไปตอนนี้เลยเหรอ?”

อีดิส และโรเดอริก

“ถ้าพวกนายไม่อยู่ ที่นี่มันคงจะน่าเบื่อแย่”

“เราจะรอ”

แม้แต่เวคิส เนเรสซ่า และออลก้า

ฮีโร่ทั้งหมดบนชั้นสองมารวมตัวกัน

“เป็นการมาส่งที่มีคนค่อนข้างเยอะเลยทีเดียวนะ”

ฉันยิ้ม

“อย่าสร้างปัญหาอะไรล่ะ ในอนาคตเรื่องแบบนี้อาจจะเกิดบ่อยขึ้นนับจากนี้เป็นต้นไป”

การส่งฮีโร่ไปยังสถานที่อื่นนอกเหนือจากห้องรอไม่ใช่เรื่องแปลก ตอนนี้ฮีโร่เกือบทั้งหมดต่างติดอยู่ที่นี่ แต่เมื่อเราปีนขึ้นไปบนหอคอยและมิติต่างๆ เข้าร่วมหอคอยมากขึ้น ก็จะมีเรื่องอะไรเช่นนี้บ่อยขึ้นอีก

“นายบอกว่านายหนึ่งเดือนใช่ไหม? แน่ใจใช่ไหม?”

“ฉันไม่สามารถรับประกันได้หรอก มันอาจจะช้าหรือเร็วก็ได้”

"ฉันกังวลนิดหน่อย  จะเกิดอะไรขึ้นถ้านายไปอยู่ที่อื่นเลยล่ะ?”

ออลก้าพูดตะกุกตะกัก

“เธอก็ไปค้นคว้าหาข้อมูลได้ในขณะที่ฉันไม่อยู่ไงล่ะ”

“เอ่อ แต่มัน...”

“อีดิส จับตาดูเธอให้ดี เธอคงจะแอบอู้แน่ถ้าฉันไม่อยู่”

"ได้"

หากไม่มีสมาชิกหลัก การขึ้นไปบนหอคอยจะล่าช้า มีงานหลายอย่างที่กองอยู่ข้างใน ฉันได้บอกอีดิสเกี่ยวกับงานที่ฮีโร่แต่ละคนควรจะทำแล้ว

"ดูแลตัวเองให้ดี กลับมาอย่างปลอดภัยนะ"

อีดิสที่ยืนอยู่เป็นคนสุดท้ายได้ยื่นมือมาหาฉัน

เราจับมือกัน ฉันรู้สึกอึดอัดแปลกๆ

เจนน่าที่เฝ้าดูอีดิสพูดขึ้น

“เราจะกลับมาใช่ไหม?”

“อย่ากังวลกับสิ่งที่ไม่จำเป็นเลยน่า เราไปแค่ชั่วคราวเท่านั้น”

เราเข้าสู่รอยแยกของมิติไป

ทางเดินตรงทอดยาวออกไปต่อหน้าเรา ในระหว่างที่เราเดินไปอย่างสบายๆ ไอเซลล์ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแสงที่คุ้นเคยของเธอ

[ท่านฮาน!]

"มีอะไรเหรอ?"

ดวงตาของไอเซลล์บวมและแดง เธอเช็ดตาด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาว น้ำเสียงของเธอสั่นเทา

[ฉันได้ยินข่าวลือแปลกๆ มา! ว่าท่านจะไม่กลับมาจากเนลม์ไฮมฟ์เหรอ? นี่มันไม่เป็นความจริงใช่ไหมคะ!]

“ใครเป็นคนกระจายเรื่องไร้สาระแบบนี้กัน”

[หา ไม่ใช่เหรอคะ?!]

ดูเหมือนข่าวลือจะแพร่กระจายไปแล้ว

ฉันส่ายหัวและก้าวไปข้างหน้า

"ไม่ต้องกังวล ฉันจะพาเขากลับมาอย่างปลอดภัยเอง”

เจนน่าปลอบใจไอเซลล์โดยโอบแขนเธอไว้

[จริงหรือ? ฉันไว้ใจเธอนะ! ถ้าคนพวกนั้นพาเขาไปมันก็จบสิ้นกันแล้ว! พวกเขมันาเป็นกลุ่มโจร เผด็จการ พวกเขามันมัน…]

ฉันดึงแก้มไอเซลล์

“ฉันขอโทษที่แกล้งเธอนะ”

[ไม่นะ! คือว่าฉันไม่ได้จะด่าท่านโลกิสักหน่อย…แต่ว่าช่วยสัญญากับฉันก่อนนะคะ!]

ไอเซลล์ยื่นนิ้วก้อยของเธอออกมา

ถ้าฉันปฏิเสธ เธอก็คงพร้อมที่จะหลั่งน้ำตาออกมาแน่

'จมูกของเธอแดงไปหมดแล้ว'

ฉันวางมือบนหน้าผากของฉัน

เมื่อฉันเกี่ยวก้อยสัญญากับเธอ ใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำตาของไอเซลล์ก็สดใสขึ้น

[เอาเป็นว่าท่านสัญญาแล้ว  เพราะงั้นท่านก็รีบกลับมานะคะ!]

“อืม เพราะงั้นหยุดงอแงได้แล้วล่ะ”

[งั้นฉันจะรอนะคะ!]

ด้วยเหตุนี้ ไอเซลล์จึงเปล่งแสงสว่างออกมาและหายตัวไป

อารอนหัวเราะเบาๆ

“พี่น่าจะเป็นคนเดียวที่นางฟ้าตัวน้อยนั้นปฏิบัติแบบนั้นด้วยล่ะมั้งครับ”

เราเดินต่อไปตามทางเดินตรง

ที่ทางตันของรอยแยกของมิติ มีบางสิ่งที่ผิดปกติเกิดขึ้น

สิ่งนั้นมันมีขนาดประมาณ 20 เมตร มันเป็นอะไรบางอย่างสีดำเงาลักษณะเหมือนเรือที่มีการตกแต่งด้วยสีทองเป็นรูปแพะภูเขาบนหัวเรือ ซึ่งมันเป็นโมเดลเรือเหาะของเนลม์ไฮมฟ์

“ว้าว นี้มันเจ๋งมากเลยไม่ใช่เหรอ?”

เจนน่ายิ้ม

“เธอรู้จักเรือบินไหม?”

“รู้จักสิ ฉันได้ยินเรื่องนี้มาจากพ่อของฉัน เขาบอกว่ามันมีเรือบินอยู่บนท้องฟ้าด้วย”

“ฉันเคยเห็นมาก่อนเหมือนกัน แต่ฉันขี่มันไม่ได้ เพราะมันเป็นสิทธิพิเศษของพวกขุนนางเท่านั้น”

“เป็นแบบนั้นเหรอ?”

ดูเหมือนว่าแม้แต่ในทาวน์เนียก็มีแนวคิดเรื่องเรือเหาะอยู่

หากไม่มีสิ่งนี้ในทาวน์เนีย เราก็คงไม่สามารถหาฮีโร่ที่เป็นวิศวกรมาสร้างมันได้แน่

ในเรือเหาะ

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังก้อง

“คุณคือ ฮาน เจนน่า และอารอน จากทาวน์เนียใช่ไหม?”

ฉันพยักหน้า

แกร๊ก

เสียงบันไดเลื่อนลงมาตามเสียงกลไกจากราวจับเรือ

“นี่มันดูต่างไปจากสิ่งที่ฉันเคยเห็นมากเลยนะ”

“มันเป็นรุ่นใหม่หรือเปล่า?”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นนะครับ”

อารอนกับเจนน่าคุยกันอยู่ข้างหลังฉัน

"ไปกันเถอะ"

ฉันก้าวขึ้นบันไดไปด้านบนเรือเหาะ

[นายท่าน เริ่มการเคลื่อนย้ายได้!]

[ฮีโร่ที่ถูกส่งไป – 'ฮาน (★★★)' 'เจนน่า (★★★)' 'แอรอน (★★★)']

[พิกัดภูมิภาค – เนลม์ไฮมฟ์ (101.***.***.***)]

[ประเภท – การฝึกฝน]

[ระยะเวลา – 10 วัน]

[※ แจ้งเตือน!]

[นับตั้งแต่ช่วงเวลาที่ส่งฮีโร่ออกไป ความเกี่ยวข้องของฮีโร่จะเปลี่ยนเป็น 'เนลม์ไฮมฟ์' ชั่วคราว]

[คุณยอมรับหรือไม่?]

[ใช่ (เลือก) / ไม่ใช่]

กระบวนการแลกเปลี่ยนสิ้นสุดลงแล้ว

วังวนแห่งมิติด้านหลังเรือเหาะเริ่มส่องแสงสีฟ้า ขณะที่ฉันก้าวเท้าลงที่ขั้นแรกของราวบันได ก็มีหญิงสาวในชุดสีดำเดินเข้ามาหา

"ยินดีต้อนรับ! ฉันไลเดล ผู้นำทางพวกคุณสู่เนลม์ไฮมฟ์”