บทที่ 123 : คุณค่าและความไร้ค่า (1-1)

บทที่ 123 : คุณค่าและความไร้ค่า (1-1)

พวกเรากลับไปที่รอยแยกของมิติและเวลา

พื้นที่ที่คุ้นเคย

ฉันแขวนดาบไว้บนเข็มขัดและยกโล่ขึ้นมา บาดแผลและพิษได้รับการรักษาแล้ว อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงยังคงมีอยู่ ดังนั้นพวกเราตอนนี้จึงกำลังฟื้นตัวกัน

"โว้ว! ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตายซะแล้ว!”

เจนน่าตบไหล่ของฉัน เมื่อเธอเจอหน้าฉัน เธอก็เริ่มบ่นทันที

“นายเป็นคนเอาเสื้อผ้าแปลกๆ พวกนั้นมาให้ฉันใช่ไหม?”

“ไม่ชอบเหรอ? มันดูแพงมากเลยนะ”

“เสื้อผ้าก็คือเสื้อผ้า ปัญาหามันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น รู้ไหมว่าทหารวิ่งเข้ามาหาฉันเหมือนคนบ้าขนาดไหน แถมยังจ้องจะฆ่าฉันด้วย!”

เจนน่าบ่นขณะที่เธอเหวี่ยงธนูพาดไหล่

ฉันยิ้มและเปิดประตูที่นำไปสู่จัตุรัส อากาศเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของห้องรับรองโอบล้อมฉันไว้ ฉันมองย้อนกลับไปที่สมาชิกปาร์ตี้ของฉัน

อีดิสกำลังเก็บกริชที่ตกอยู่ที่พื้น และออลก้าเองก็หอบหายใจด้วยสีหน้าอ่อนแรงเล็กน้อย เจนน่ากำลังนับจำนวนลูกธนูในกระบอกของเธอ

และอารอนก็ก้มศีรษะลง

“พวกเธอไม่ตายก็ดีแล้ว”

พวกเขาแสดงท่าทีไม่ใส่ใจ แต่มือของเจนน่าขณะนับลูกธนูก็ยังสั่นเล็กน้อย

อีดิสน่าจะเป็นคนเดียวที่ยังคงสงบ

อย่างที่คิดไว้เลย

ถ้าเราช้าไปหนึ่งนาที อาจมีคนตายแล้ว การที่ไม่มีใครเสียชีวิตครั้งนี้ ก็เป็นเพียงเพราะเราโชคดีเท่านั้น

"[บันทึกเสร็จสิ้น!]"

"[บันทึกวิดีโอแล้ว! วิดีโอจะถูกจัดเก็บไว้ในคลังภาพ คุณสามารถรับชมร่วมกับผู้ใช้รายอื่นทางออนไลน์ได้]”

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง

ท้องฟ้าก็ส่องแสงสีขาว เราน่าจะใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมงในการเคลียร์ภารกิจ นายท่านน่าจะมองดูเรามานานแล้ว ถ้าเขาเข้าสู่ระบบตอนดึก เขาอาจจะเฝ้าดูอยู่ทั้งคืนเลย

“[นายท่านต้องการยุติการเชื่อมต่อหรือไม่]”

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

[ลาก่อน!]

นายท่านตัดการเชื่อมต่อทันทีเมื่อมีข้อความประกาศว่าการบันทึกเสร็จสิ้นปรากฏ

ท้องฟ้ามืดลง แต่ฉันยังคงเห็นเหล่าคนจำนวนหนึ่งที่มุ่งหน้าไปยังโรงผลิตอุปกรณ์ที่อยู่เลยประตูสู่จัตุรัสระหว่างทางไปทำงาน

'เช้าแล้วเหรอ?'

ฉันจึงพูดขึ้นมา “ทำได้ดีมากทุกคน ไม่มีใครตายและเราก็ผ่านด่านบอสได้แล้ว โดยเฉพาะอีดิส ถ้าไม่มีเธอเราคงแย่ไปแล้ว”

“ฉันแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำเท่านั้น”

อีดิสยิ้มอย่างอ่อนโยน

เธอเป็นฮีโร่ยอดเยี่ยมของภารกิจนี้จริงๆ

เธอวิเคราะห์ภูมิศาสตร์ของเมืองอย่างรวดเร็วและให้ข้อมูลที่ถูกต้องแก่พวกเรา ทั้งการนำพวกเราหนีออกไปและตั้งกับดัก หากไม่มีอีดิสเราคงเจองานยากกว่านี้มาก

“ตอนนี้เธอจะกลับไปปาร์ตี้ที่ 2 เลยไหม?”

“อือ ฉันไม่ได้วางแผนที่จะอยู่นานอยู่แล้ว ฉันมั่นใจว่านายท่านจะต้องส่งคนใหม่มาแน่”

"อืม"

“น่าเสียดาย”

โจรที่มีทักษะแบบนั้นหาได้ไม่ง่ายนัก

ในขณะที่การต่อสู้จะใช้เพียงทักษะการต่อสู้ แต่อาชีพโจรก็มีความสำคัญต่อปาร์ตี้สำหรับภารกิจอื่นๆ เจนน่าค่อนข้างจะคล้ายกัน แต่เธอนั้นเป็นนักธนูและยังไม่เคยเปลี่ยนอาชีพเลย เธอยังขาดในด้านต่างๆ มากมายเมื่อเทียบกับอีดิส

“ฉันไปก่อนนะ” อีดิสซึ่งถือมีดสั้นไว้บนเข็มขัดของเธอ ได้ออกเดินทางไปยังจัตุรัส

อาเชอร์และดีก้ากำลังรอเธออยู่ที่จัตุรัส อีดิสกลับที่พักพร้อมกับเพื่อนในกลุ่มของเธอทั้งสองคน

“เราเกือบตายทุกรอบเลย”

ออลก้าพูดต่อ

“ฉันก็อยากพักผ่อนเหมือนกัน ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน ผิวหน้าของฉันคงจะไม่ชอบการอดนอนแน่ๆ”

"ตามสบายเลย เธอเองก็ทำงานหนักเหมือนกัน”

“นายก็ด้วย”

ออลก้าเหลือบมองอารอนที่ก้มศีรษะลง ก่อนจะออกจากรอยแยกแห่งมิติและเวลาไป

ด้วยเหตุนี้จึงเหลือแค่เจนน่า อารอน และฉันเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในรอยแยก เจนน่าเก็บของและเดินเข้าไปหาอารอน

“อารอน นายอย่าทำหน้าเศร้าเลย มันเป็นเพียงโชคร้าย นายไม่ได้เป็นภาระหรอกนะ”

อารอนไม่ตอบอะไร

เจนน่าถอนหายใจแล้วพูด

“อืม ฉันก็จะไปพักเหมือนกัน เจอกันพรุ่งนี้”

ฉันพยักหน้า

เจนน่าหายตัวไป ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องอยู่ที่นี่เช่นกัน ฉันต้องพักผ่อนและฟื้นฟูความแข็งแรงก่อนที่จะคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ขณะที่ฉันกำลังจะออกจากลานกว้าง ฉันได้ยินเสียงของอารอนดังขึ้น

“พี่ครับ”

"มีอะไร?"

"ผมเสียใจ มันเป็นเพราะผม”

“รู้ตัวก็ดี”

ฉันยิ้ม

หากเราไม่วางแผนอย่างรัดกุม เราจะต้องพบกับความสูญเสียมากมายเพราะอารอนในภารกิจนี้ เราคงไม่เผชิญกับวิกฤติแน่หากเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าทั้งหมดนี้มันเป็นการตัดสินใจของฉันทั้งหมด แม้ว่าเราจะถูกกวาดล้างไป มันก็เป็นเพราะฉัน ไม่ใช่อารอนเลย

“อย่าเป็นแบบนั้นอีก ไม่งั้นฉันจะไม่ช่วยนายเป็นสองครั้งแน่”

“ไม่ใช่ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกใช่ไหมครับ?”

“พูดไร้สาระอะไร”

“พี่วางแผนที่จะพาผมไปจนถึงยอดหอคอยเลยหรือเปล่าครับ?”

เสียงของอารอนสั่นเทา

ฉันมองย้อนกลับไป ฉันไม่เห็นหน้าของอารอน เพราะเขาก้มหัวลงอย่างสิ้นหวัง

“ไม่ว่าผมพยายามหนักแค่ไหน ก็ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะตามทุกคนไปทัน ความต่างของเรามันมากขึ้นทุกที ทั้งออลก้า เจนน่า และพี่”

"แล้วยังไง?"

"….ผมขอโทษครับ ผมน่าจะแค่คิดไร้สาระไปเอง”

หลังจากส่ายหัว อารอนเดินผ่านฉันด้วยท่าทีที่หนักใจ

เมื่อเราเข้าไปในลานกว้าง ฉันมองเห็นแผ่นหลังของอารอนขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังสนามฝึกซ้อม

"อืม"

ฉันรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร

ปัจจุบันของอารอนเลเวล 14 เช่นเดียวกับเจนน่าและฉัน

แต่หากมองดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว มันยังมีช่องว่างค่อนข้างมาก ประการแรก สถานะการเติบโตของอารอนอยู่ที่ระดับต่ำสุดคือ 4  ค่าสถานะของเจนน่ากับฉันเพิ่มขึ้นครั้งละ 5 หรือบางครั้งฉันก็ขึ้นไปถึง 6 แต่อารอนก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย แม้ว่าเขาจะเลเวลเพิ่มขึ้นก็ตาม

พอเมื่อพูดถึงทักษะ ช่องว่างก็ยิ่งมากจนเห็นได้ชัด

อารอนมีทักษะการใช้หอกเบื้องต้น การต้านทานความเจ็บปวดและความต้านทานเปลวไฟ แน่นอนว่าการมีทักษะมากมายไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะเก่งเสมอไป แต่ความสามารถของอารอนไม่ได้สูงนัก ทักษะระดับสูงสุดของเขาคือการใช้หอกเบื้องต้น มันอยู่ที่ระดับ 4 เท่านั้น รากฐานในทักษะการต่อสู้ของเขาแข็งแกร่ง แต่ความสามารถในการประยุกต์ทักษะเหล่านั้นยังขาดไปอย่างมาก

สำหรับตอนนี้ เราอาจสามารถพอผ่านไปได้

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ช่องว่างก็จะเพิ่มขึ้นมาก ในที่สุดอารอนก็จะถูกแยกออกจากปาร์ตี้หรือไม่ก็ตายในภารกิจ

เขายังคงขาดความสามารถ

ฉันไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนั้น

ฉันรู้สึกผูกพันเล็กน้อยกับอารอน ไม่เช่นนั้นฉันคงจะทิ้งเขาไปโดยไม่ลังเลเมื่อเขาถูกพิษ แต่ฉันไม่ได้บ้าพอที่จะให้สมาชิกที่ไร้ประโยชน์เข้ามาในกลุ่มปาร์ตี้

'เขาก็มีเวลาเหลืออยู่กับเราไม่มากเช่นกัน'

ถ้าเขาตามไม่ทัน ฉันก็จะทิ้งเขาทันที

นั่นแหละคือความจริง

มันเหมือนกับการหาบทบาทใหม่ให้เขามากกว่า

บังเอิญตำแหน่งผู้สอนในสนามฝึกว่าง อารอนคงจะทำได้ดีถ้าเขารับหน้าที่นั้นไป

ฉันเดินกลับเข้าไปในที่พักของฉัน