บทที่ 121 : ประเภทภารกิจ คุ้มกัน (6-1)

บทที่ 121 : ประเภทภารกิจ คุ้มกัน (6-1)

ฉันพูดกับเฟรียซิสที่ตอนนี้มีสีหน้าตึงเครียด

"เธอหลบอยู่ที่นี่ เมื่อฉันส่งสัญญาณ เธอค่อยวิ่งออกไปข้างนอก”

“แม้ว่านายจะได้รับบาดเจ็บก็ตามเหรอ?”

“แม้ว่าฉันจะตายก็ตาม”

“……เข้าใจแล้ว”

เฟรียซิสค่อยๆ เดินตามฉันมาช้าๆ ผ่านตรอกที่เชื่อมกับถนนสายหลัก

ก่อนเข้าไป เธอมองมาที่ฉันและกระซิบเบา ๆ

“นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน”

"มันก็อาจจะเป็นแบบนั้น"

ฉันตอบสั้นๆ และแฝงตัวอยู่ใต้ร่มเงาของอาคาร

หากมีคนเห็นเจนน่าที่กำลังปลอมตัวเป็นเจ้าหญิง กองกำลังทั้งเมืองก็จะรวมตัวกัน เราต้องดึงความสนใจของศัตรูเพื่อปกป้องอารอนก็ได้รับบาดเจ็บ มันอาจจะลำบาก แต่ถ้าไม่รีบทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ กลุ่มปาร์ตี้อาจถูกกวาดล้างก่อนที่อารอนจะเสียชีวิต

ฉันเดินไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าอันเร่งรีบ

ขณะที่ฉันเข้าใกล้ประตูเมือง ความรู้สึกแปลกๆ ก็พัดเข้ามาหาฉัน ราวกับว่าประสาทสัมผัสของร่างกายของฉันหายไป

[ปลุกพลังทักษะ! ]

['ฮาน (★★)' ได้รับทักษะ 'การซ่อนตัว'!]

'...'

มันเป็นทักษะที่มีประโยชน์ในการลดโอกาสที่จะถูกตรวจพบโดยศัตรู ซึ่งเป็นทักษะที่หัวขโมยหรือพวกอันธพาลเรียนรู้ได้

ดูเหมือนว่าฉันจะสามารถเรียนรู้มันได้ ร่างกายของฉันที่ซ่อนอยู่ในเงามืดก็ยิ่งจางลง ฉันเข้าใกล้ประตูมากขึ้นใกล้พอที่จะแยกแยะใบหน้าของพวกเขาได้ เฟรียซิสซ่อนตัวอยู่ในตรอก มีเพียงหัวของเธอเท่านั้นที่โผล่ออกมาขณะที่เธอมองมาทางฉัน

ศัตรูมี 22 คน

ฉันไม่รู้ว่าจะมีอีกกี่คนหลังจากถูกล่อออกไปแล้ว

ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด ฉันอาจต้องต่อสู้กับศัตรูทั้งหมดที่นี่คนเดียว

ฉันก้าวไปเงียบ ๆ โดยมีกริชอยู่ในมือ

หลังจากนั้นประมาณ 20 นาที เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

บูม! บูม! บูม! บู้ม!

จากมุมที่ห่างไกลของเมืองมีเสียงระเบิดดังขึ้น เปลวเพลิงขนาดมหึมาทำให้เมืองสว่างขึ้นชั่วคราว ฉันรีบซ่อนตัวอยู่หลังถังขยะใกล้ๆ

ทหารที่ยืนอยู่มึนงง และเบิกตากว้าง

"นั่นอะไร?!"

ในไม่ช้า เปลวไฟสีแดงก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับเสียงคำราม เปลวไฟแต่งแต้มท้องฟ้าอันมืดมิดด้วยเฉดสีที่ร้อนแรง ชวนให้นึกถึงดอกไม้ไฟ

'ดูเหมือนว่าแผนจะไปได้สวย'

นี่คือการกระทำของออลก้าอย่างแน่นอน

ทิศทางของไฟก็สูงขึ้น ไม่มีเหตุผลเลยที่จะยิงเปลวไฟขึ้นไปบนท้องฟ้า ทว่าทั้งหมดเป็นการแสดงเพื่อดึงดูดความสนใจ และมันเป็นสัญญาณให้ฉัน

หลังจากนั้นไม่นาน ทหารก็รีบเร่งจากอีกฟากหนึ่งของถนนสายหลัก

ทหารเดินเข้ามาหาผู้บัญชาการกองทหารที่รออยู่ที่ประตูและกระซิบอะไรบางอย่าง

ผู้บังคับบัญชาถามว่า “นายพบเธอแล้วงั้นเหรอ?”

“ใช่ครับ เธออยู่ในชุดสีขาวสวมมงกุฏสีทอง เช่นเดียวกับที่อธิบายไว้  ทว่ามีความสับสนวุ่นวายเกิดขึ้นในหมู่กองกำลังคุ้มกัน… ดูเหมือนว่าจำเป็นต้องเรียกกำลังเสริมครับ”

ผู้บังคับบัญชาพยักหน้าและเริ่มออกคำสั่งกับทหารที่อยู่ข้างหลังเขา

ในไม่ช้า ทหารก็เดินออกจากประตู แต่ละคนถือคบไฟ ฉันนับจำนวนทหารที่เหลือ

“สอง สาม สี่ สิบ สิบห้า สิบแปด”

จากจำนวน 22 คนหายไป 18 คน

มีทหารเพียงสี่นายเท่านั้นที่ยังคงอยู่ที่ประตู มันดีกว่าที่คาดไว้

สิ่งเดียวที่น่าผิดหวังก็คืออัศวินที่ฉันมองดูอยู่ยังไม่จากไป อัศวินสวมชุดเกราะสีดำยืนอยู่ที่ทางเข้า เขานิ่งเหมือนรูปปั้น

"รีบจัดการมันเลยดีกว่า"

ฉันดึงดาบออกจากฝักเล็กน้อย

คบเพลิงทั้งหมดรวมตัวกัน ณ จุดหนึ่ง เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนดังก้องมาจากสถานที่ใกล้เคียง มีทหารหลายร้อยนายมารวมตัวกันที่นั่น

เฟรียซิสที่หลบอยู่สบตาฉัน

เธอกระซิบเบาๆ ราวกับให้กำลังใจฉัน

“มาจัดการกันเถอะ”

ฉันลุกขึ้นยืน

และทันใดนั้นฉันก็โผล่ออกมาจากเงามืด ทหารคนหนึ่งที่ถือคบเพลิงสังเกตเห็นฉัน

ซวบ!

แสงดาบวาบขึ้นมา และคอของทหารก็กระตุกเลือดพุ่งออกมาจากร่างกายที่ถูกตัดหัว

ทหารที่อยู่ข้างๆ เขารีบคว้าดาบที่เอวของเขา

"อะไรกัน…?"

ดาบเฉือนผ่านคอของทหารคนที่สองได้อย่างง่ายดาย

ความรู้สึกของกระดูกที่ถูกตัดอย่างรุนแรงมาถึงข้อมือของฉัน ทหารคนสุดท้ายที่เหลืออยู่อีกฟากหนึ่งของคบเพลิงสบตาฉันขณะที่เขาสังเกตเห็นเปลวเพลิงที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

ฉันยิ้มแล้วโยนกริชออกจากเข็มขัดไปเข้าเขา

ทหารกำมีดสั้นที่ติดอยู่ในลำคอ อย่างไม่เชื่อสายตาแล้วล้มลง

ฉันใช้เวลาเพียงสองวินาทีในการสังหารทหารสามคน

เหลืออัศวินเพียงคนเดียวเท่านั้น

ฉันกำดาบให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

แม้ว่าฉันจะไม่เห็นใบหน้าของเขา แต่ฉันบอกได้เลยว่าเขาไม่หวั่นไหวกับสถานการณ์นี้ เขายังคงนิ่งเฉยราวกับถูกแช่แข็ง

ฉันหมุนดาบที่เปื้อนเลือดเป็นวงกลม

"หลีก ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่ฆ่านาย”

“……”

อัศวินดึงดาบที่ห้อยอยู่ที่หลังของเขาออกมาอย่างเงียบๆ

แม้ว่าจะดูเหมือนก้อนเหล็กมากกว่าอาวุธ แต่ดาบขนาดใหญ่ก็เคลื่อนไหวได้ด้วยความลื่นไหลอย่างไม่น่าเชื่อ

'ดูเหมือนว่าคำพูดจะไม่มีผล'

ฉันไม่คิดว่าเขาจะรู้สึกอะไรอยู่แล้ว

ฉันหายใจเข้า อัศวินสวมชุดเกราะเต็มแผ่นที่ดูแข็งแรง ด้วยความสามารถปัจจุบันของฉัน ฉันไม่สามารถเจาะทะลวงเข้าไปในเกราะได้ ฉันต้องกำหนดเป้าหมายไปที่ข้อต่อของแผ่นเหล็ก

'ไม่ค่อยกว้าง'

เมื่อสังเกตดูแล้ว เหมือนว่าอัศวินกำลังยืนนิ่ง แต่เขาอยู่ในท่าทางที่เขาสามารถโจมตีได้ทุกเมื่อ เขาสูงกว่าอัศวินที่วิหารอย่างน้อยหลายเซน

อัศวินไม่ได้เริ่มเคลื่อนไหวก่อน

ในเกมแมวจับหนูครั้งนี้ ฉันเป็นคนที่ใจร้อนที่สุด

ฉันวางดาบในแนวนอนแล้วแทง เป้าหมายของฉันคือข้อต่อที่แผ่นเหล็กของข้อศอกเชื่อมต่ออยู่ ถ้าฉันใช้แรงมากพอ ฉันอาจจะเจาะเกราะได้

เคล้ง!

อัศวินปัดการโจมตีของฉันด้วยดาบใหญ่ของเขา ฉันย้ายไปด้านข้างและเล็งไปทางซ้ายของเขา อัศวินป้องกันมันได้อีกครั้ง คราวนี้จากด้านบนจากนั้นก็ถูกปัดออกไปอีก

“……”

ฉันรวบรวมกำลังทั้งหมดแล้วเหวี่ยงดาบลงไป

อัศวินถือดาบใหญ่ด้วยมือทั้งสองข้างเพื่อสกัดกั้น ประกายไฟสีน้ำเงินพุ่งออกมาจากการปะทะกันของดาบ

'ผู้ชายคนนี้…'

ฉันถอยกลับไปสามก้าว

อัศวินกางดาบใหญ่ของเขา ดวงตาเย็นชาจับจ้องมาที่ฉัน

'เขาไม่โจมตีก่อน'

ฉันตั้งใจสร้างช่องเปิดระหว่างการโจมตี แต่เขาก็ไม่โต้ตอบ

เขายังคงอยู่ที่ทางเข้า และมุ่งความสนใจไปที่การป้องกันและการเฝ้าระวัง

เหตุผลก็ชัดเจน

ฉันกัดริมฝีปากของฉัน

'เขารู้ดีว่าถ้ายื้อเวลาไปเรื่อยๆ ยังไงเขาก็ชนะ'

ถึงตอนนี้ ปาร์ตี้ของอารอนและทหารอาจจะกำลังสู้รบกันอย่างดุเดือด

เราไม่สามารถอดทนได้นาน หากสิ่งต่างๆ ดำเนินไปในลักษณะนี้ มันจะเป็นการทำลายล้างไม่ใช่แค่การกวาดล้าง แต่เมื่อกองกำลังสำรวจกลับมาทั้งเฟรียซิสและฉันก็จะตาย

ฉันพูดด้วยเสียงต่ำ

“เข้ามา”

“……เคล้ง!”

เสียงเหมือนเหล็กกระทบกัน เล็ดลอดออกมา

ถ้าฉันเคลียร์เส้นทางได้ ฉันอาจจะสามารถมาเฟรียซิสหนีไปได้

แต่อัศวินก็ไม่ขยับเขยื่อน เขายังคงยืนอยู่ที่ทางเข้า

“ถ้าอย่างนั้นก็ตายซะ”

['ฮาน (★★)' เข้าสู่สภาวะบ้าคลั่ง!]