บทที่ 110 : พิธีรายงานตัว (2-2)

บทที่ 110 : พิธีรายงานตัว (2-2)

“มันบอกให้ฉันฆ่าพวกแกให้หมด!”

ผู้นำได้ดึงกริชออกมาจากเข็มขัดของเขา

ทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ เขาดึงหน้าไม้เล็กๆ ออกมาเหมือนกัน

ฉันเตะดาบของฉันขึ้นมาด้วยหลังเท้าแล้วส่งมันลอยขึ้นไปในอากาศ ขณะที่มันหมุนในอากาศนั้นฉันก็จับดาบเอาไว้ในมือ ฉันหลบเลี่ยงกริชที่พุ่งเข้ามาหาฉัน และแทงดาบเข้าที่หลังคอของชายคนหนึ่ง มือซ้ายของฉันดึงกริชออกมาจากเข็มขัดแล้วโยนมันออกไป กริชของฉันฝังอยู่ในดวงตาของทหารที่เล็งหน้าไม้มาทางฉัน ฉันดึงดาบออกจากคอชายคนนั้นและฟันมันลงที่ท่อนบนของทหารทั้งหมด ในขณะเดียวกันมีดของอีดิสก็ซัดเข้าไปที่หน้าผากของชายคนที่สามราวกับว่ากำลังปาลูกดอก

ร่างของมนุษย์ทั้งสามกระอักเลือดออกมาขณะที่พวกมันจะตาย ท่ามกลางซากศพฉันยืนถือดาบที่เลือดสดๆหยดลงมา กลิ่นคาวเลือดพุ่งเข้ามาในจมูกของฉัน

ฉันยกที่โชกเลือดขึ้นมาแล้วพูดว่า “ไง พวกนายยังตั้งใจจะพูดคุยอยู่ไหม?”

ฉันเคยเห็นเหตุการณ์คล้ายๆ กันนี้ ตั้งแต่ตอนที่เป็นนายท่านแล้ว

ศัตรูเป็นมนุษย์ และฮีโร่ที่ผู้ลังเลก็จะโดนสังหารทันที

ไม่มีการเจรจา

ไม่ว่าใครจะโผล่ออกมา ไม่ว่าพวกเขาจะโผล่ออกมาอย่างไร

ต้องเลือกว่าจะฆ่าหรือถูกฆ่า

อารอนเงยหน้าขึ้นแล้วหยิบหอกขึ้นมาจากพื้นอย่างเงียบ ๆ

เสียงไร้อารมณ์ไหลออกมาจากปากของเขา

“เราต้องฆ่าพวกเขาทั้งหมดเลยเหรอครับ?”

"ใช่ การเจรจาไม่ได้ผลหรอก”

“เข้าใจแล้ว”

อารอนจับหอกแน่นขึ้นและเล็งไปที่ศัตรู

ทหารทั้งห้าอยู่ในท่าทางการต่อสู้แล้ว

“เจนน่า เธอมีความตั้งใจที่จะไว้ชีวิตพวกเขาไหม?”

“ถ้าเราไม่ฆ่าพวกเขา เราก็จะถูกฆ่า”

“ใช่แล้ว”

“ถ้างั้น เราไม่มีทางเลือก ฉันตัดสินใจได้แล้ว!”

ชึ้บ!

ลูกธนูพุ่งออกไปโดนหน้าอกของทหาร เขาล้มลงด้วยดวงตาเบิกกว้าง และลูกธนูจึงเจาะทะลุหน้าอกของเขาและก้านขอมันยังโผล่ออกมาจากด้านหลังของเขา

“…”

ออลก้าก็เหมือนกัน

เธอเริ่มร่ายเวทย์ไฟ

อีดิสเมื่อเห็นสิ่งนี้ก็พึมพำออกมา

“ดูเหมือนว่าฉันจะกังวลไปเอง”

“แน่นอน”

สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญมากที่สุดในการเลือกสมาชิกปาร์ตี้ไม่ใช่พรสวรรค์หรือความแข็งแกร่ง แต่เป็นสภาพจิตใจ มันเป็นความปรารถนา และความมุ่งมั่นที่จะทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด

“เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้”

พวกเราจัดรูปแบบการต่อสู้เสร็จสมบูรณ์

อารอนกับฉันอยู่ข้างหน้า เจนน่าและอีดิสอยู่ตรงกลาง และออลก้าอยู่ด้านหลัง เมื่อศัตรูสี่คนตายไป ทหารอีจำนวนหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่พวกเรา เสียงโห่ร้องและเสียงโลหะปะทะกันดีงกึกก้องไปทั่ว

“คนพวกนี้ไม่ปกติ”

อีดิสหมุนกริชของเธอในมือของเธอ

ผิดปกติจริงๆเส้นเลือดดำที่มีลักษณะคล้ายรอยสักที่น่ากลัว แผ่ขยายไปทั่วใบหน้าและผิวหนัง ความบ้าคลั่งอยู่ในม่านตาของพวกเขา

【อิกไนท์!】

ฟู้ววววว

กำแพงไฟพุ่งออกมาต่อหน้าเรา

"อ๊าาาก!"

ทหารสองคนถูกไฟลุกโชนทั่วร่าง พวกเขาร้องด้วยความเจ็บปวดและตายไปทันที

แผ่นโลหะของชุดเกราะของพวกมันเรืองแสงสีแดง

ลูกธนูของเจนน่าทะลุผ่านเปลวไฟไปในอากาศ

ทหารวัยกลางคนที่มีหนวดเคราพุ่งหอกเข้ามาหาฉัน

ฉันสกัดกั้นด้วยโล่ หัวของหอกหลุดออกมา ทำให้ทหารนั้นเดินโซเซ ฉันเหวี่ยงดาบออกไปข้างหน้าเขาเลือดสาดกระเซ็นและคอของเขาเกือบจะขาด จากนั้นเขาก็ล้มลงขณะกำคอแน่นและตายไปทันที

'อ่อนแอ'

พวกเขาอาจมีอุปกรณ์ครบครัน แต่ขาดรูปแบบการรบและระเบียบวินัย

พวกเขาพุ่งเข้าใส่อย่างไม่มีแบบแผนและแกว่งอาวุธไปมา ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีในการจัดการพวกมัน ทันใดนั้นศพทั้ง 12 ศพเกลื่อนไปทั่วจัตุรัสกลางเมือง

เหลือเพียงคนเดียวเท่านั้น

เขานั่งตัวสั่นด้วยความกลัว

ฉันเช็ดเลือดออกจากดาบแล้วเข้าไปหาทหาร เขาถ่มน้ำลายและพูดเสียงดัง

“ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย! ไว้ชีวิตฉัน! ฉันมีภรรยาและลูกสาวรอฉันอยู่ ฉันต้องกลับไป! บ-กลับบ้าน ฉันต้องกลับบ้าน!”

“นายมีแผนว่าจะกลับยังไง?”

“นั่น… อ๊า!”

ทหารทึ่งหัวแล้วกรีดร้อง

ขณะที่ทหารกรีดร้อง เลือดสีดำก็พุ่งออกมาจากปากของเขา และเขาก็ล้มลง จากนั้นไม่กี่วิเขาตายแล้ว

ออลก้าทำหน้าบูดบึ้งและแสดงความคิดเห็นว่า “คนพวกนี้แปลก”

อีดิสเก็บมีดสั้นไว้บนเข็มขัด

“พวกเขาถูกล้างสมอง ฉันเคยเห็นมันสองสามครั้ง การล้างสมองคนจำนวนมากพร้อมกันแบบนี้เพิ่งเคยเห็นมาก่อน…”

“พวกเขาเป็นคนกลุ่มเดิมกับที่เธอเจอหรือเปล่า?”

"ใช่  เราฆ่าพวกมันไปหมดแล้ว แต่พวกมันเป็นคนเดียวกันกับที่ปรากฏตัวขึ้นมาคราวที่แล้วแน่ๆ”

ฉันเช็ดเลือดสีดำที่มีลักษณะคล้ายน้ำมันดิบและข้นออกจากตัว

มันก็เหมือนกับของยัยนั่น

ฉันยังคิดไม่ออก มีเบาะแสน้อยเกินไป

แต่คนพวกนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษ พวกเขาแค่ติดอยู่ที่ชั้น 12

ไม่นานแสงก็ปกคลุมเรา

มันเป็นสัญญาณของการผ่านด่าน

[ผ่านด่าน!]

['เจนน่า (★★)', 'อีดิส (★★★)' เลเวลเพิ่มขึ้น!]

[รางวัล – 3500 ทองคำ หนัง (C) X 1]

[ฮีโร่ยอดเยี่ยม – 'ฮาน (★★)']

เรากลับมาที่จตุรัส

อีดิสเดินหายไปแล้วหลังจากการต่อสู้ที่แสนง่ายดายนั้น แต่ความเหนื่อยล้าก็ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสาม ฉันเก็บดาบของฉันแล้วพูดขึ้นมา

“ทำตัวให้ชินซะ ฉันเองก็จะทำเหมือนกัน”

"ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดหรือมนุษย์ ก็ไม่มีความแตกต่างกันมากเท่าไรนักหรอก”

แผลที่ร่างกายของฉันหายไปอย่างไร้ร่องรอย

อย่างไรก็ตาม กลิ่นคาวเลือดยังคงอยู่ที่ปลายจมูกของฉัน

แค่มีชีวิตรอด

ไม่มีความลังเล ไม่มีความตื่นเต้น นั้นคือสิ่งที่ฉันคิดไว้และในอนาคตก็คงจะเป็นแบบนี้  มันน่าขำที่คิดว่าหลังจากฆ่าสัตว์ประหลาดไปมากมายแล้ว ฉันจะมีปัญหาในการฆ่ามนุษย์ ฉันจะทำมันถ้าจำเป็น ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นใครก็ตาม

ฉันได้กลับมาที่ห้องของฉันอีกครั้ง

สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ปรากฏตัวบนชั้นที่ 12 ถ้าศัตรูที่คล้ายคนแบบเดียวกันปรากฏตัวบนชั้นที่ 13 และชั้นที่ 14 ฉันคงงสามารถเดาสัตว์ประหลาดและลักษณะของภารกิจที่จะปรากฏตัวบนชั้นที่ 15 ได้แล้ว

“….”

ฉันอดไม่ได้เลยที่จะคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้ง

ทันใดนั้นก็มีความคิดหนึ่งได้ผุดขึ้นมา

“ฉันเปลี่ยนไปหรือเปล่า?”

ถ้าฉันเปลี่ยนไป มันก็สมเหตุสมผล

ตัวฉันบนโลกและฉันในห้องรอของเกมมีความแตกต่างหลายประการ

แต่ฉันไม่เสียใจเลย ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเปลี่ยนแปลง ถ้าไม่งั้นฉันคงตายไปแล้ว มันหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย

“ก็คงปกติแหละนะ มันเป็นสิ่งที่ต้องเปลี่ยนแปลงกันอยู่แล้ว”

ฉันถอนหายใจและทำงานต่อ