บทที่ 99 : ฉันจะทำให้นายรู้สึกถึงความล้มเหลว (6-1)

บทที่ 99 : ฉันจะทำให้นายรู้สึกถึงความล้มเหลว (6-1)

[ขอความช่วยเหลือเหรอ?]

[อินเทอร์เน็ต?]

[ท่านต้องการความช่วยเหลือจากฉันเหรอคะ?!]

ไอเซลล์กระพริบตา

ฉันไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน แต่เธอคงน่าจะเข้าใจสิ่งที่ฉันต้องการ ไอเซลล์จ้องมองอย่างว่างเปล่ามาระยะหนึ่ง ตัวเธอสั่นราวกับถูกฟ้าผ่า

[เดี๋ยวก่อนพูดจริงเหรอคะ? ท่านกำลังพูดถึงการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตใช่ไหม? จากที่นี่เนี่ยนะคะ?]

ฉันพยักหน้า

[เช่นนั้นรอสักครู่…]

ไอเซลล์หันมองด้วยสีหน้าสับสน

หรือมันใช้งานไม่ได้งั้นเหรอ? ฉันเลยถามเผื่อไว้

“ถ้ามันไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก”

ไม่ใช่ว่าไม่มีใครสามารถช่วยนายท่านไรก็ได้ ได้นอกจากฉันซะหน่อย

ฉันยอมแพ้แล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียง มันดึกแล้ว ฉันเริ่มรู้สึกง่วงนอน พรุ่งนี้ฉันคงต้องตื่นแต่เช้าเพื่อทำตามตารางการฝึกซ้อมของฉัน

[ไม่ใช่ว่ามันจะใช้งานไม่ได้หรอกค่ะ ฉันทำให้ได้!]

“แล้วทำไมต้องลังเลขนาดนั้น?”

[ฉันทำได้  แต่มันมีข้อจำกัดบางประการ การรบกวนข้อมูลจากมิติอื่นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับฉันเหมือนกัน เพราะมันมีบทลงโทษ…]

ไอเซลล์เริ่มอธิบายสิ่งที่เธอต้องทำเพื่อเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตบนโลก

เธอบอกว่ามันมีเวลาจำกัด

เราไม่สามารถเชื่อมต่อได้ทุกเมื่อที่เราต้องการ จำเป็นต้องใช่ระยะเวลาประมาณหนึ่งสำหรับการเชื่อมต่อหนึ่งครั้ง ระยะเวลาจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสถานการณ์ แต่อย่างน้อยก็อาจจะประมาณหนึ่งเดือนตามเวลาของห้องรอ

[เราต้องรวบรวมเอาเศษข้อมูลที่เหลือจากนายท่าน ถึงมันจะเป็นงานอดิเรกของฉัน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยล่ะค่ะ]

ไอเซลล์ถอนหายใจและส่ายหัว

เธอนั้นเคยเล่นมันอย่างอิสระเสรีมาก ก่อนที่เธอจะมาที่นี่เพื่อดูแลห้องรอนี้

ซึ่งเมื่อเชื่อมต่อกับโลกภายนอก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถใช้งานได้ไม่จำกัด ระยะเวลามันจำกัด ลดลงได้ตามเงื่อนไขบางประการ

[หากท่านแค่ท่องเว็บและดูเฉยๆ ท่านก็จะมีเวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง แต่ถ้าท่านเข้าไปยุ่งโดยตรงด้วยการเขียนบทความหรือตอบกลับ ระยะเวลาจะลดลงเร็วมาก]

“ถ้างั้นก็ยากแล้วสิ”

หากใช้อินเทอร์เน็ตได้อย่างไร้ขีดจำกัด ฉันคงจะสามารถทำได้มากกว่าแค่ให้คำแนะนำ เช่นการตรวจสอบสถานการณ์ของตัวเองบนโลก และบริษัทโมเบียสเป็นยังไง

ทว่าด้วยเงื่อนไขที่มี ฉันคงสามารถทำได้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

ไอเซลล์พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน

"งั้นก็ดีเลย ฉันเองก็ไม่ได้เข้าไปในกลุ่มแฟนคลับตัวยงของท่านโลกิมานานแล้ว”

ไอเซลล์ประเมินปฏิกิริยาของฉันอย่างละเอียด

สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้คือฉันจะขอไปรบกวนงานอดิเรกจำกัดเวลาที่เธอพึงเก็บไว้เสมอ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

“ฉันจำเป็นต้องใช้อินเตอร์เน็ต”

[ตรงๆ เลยงั้นเหรอคะ?]

“แบบนั้นน่าจะดีกว่านะ”

ไอเซลล์มีสีหน้าที่ดูเศร้าหมอง

ทันใดนั้นเธอก็แตะแก้มของเธอเบาๆ และมีท่าทีอันมุ่งมั่น

[เข้าใจแล้ว ก็ได้ค่ะ เพื่อประโยชน์ของท่านโลกิ!]

ไอเซลล์หายตัวไปและปรากฏตัวอีกครั้งในชุดปกติของเธอ นอกจากนี้เธอยังมีผ้าขาวที่มีอักษรจีนแปลว่า "ชัยชนะ" ('必勝') มัดไว้บนหน้าผากของเธอ

ไอเซลล์เริ่มแกว่งแขนราวกับกำลังเล่นคาราเต้

[ย๊ากกกกกก! พลังนางฟ้า!]

ด้วยเสียงตะโกนของไอเซลล์ดังกึกก้อง เธอยื่นแขนไปข้างหน้า

หน้าต่างปรากฏขึ้นในอากาศ หน้าต่างบนหน้าจอนั้นเหมือนกับคอมพิวเตอร์

[ขอโทษทีนะคะ แต่ท่านต้องรีบทำอย่างรวดเร็วแล้วค่ะ! ฉันไม่สามารถคงสภาพมันไว้ได้นานนัก]

เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงมาบนหน้าผากของไอเซลล์

แขนที่เหยียดออกมาของเธอสั่นเทา

“เธอจำเป็นต้องทำท่านั้นจริงๆ เหรอ?”

[ไม่ต้องมาสนใจหรอกค่ะ! มันเป็นท่าตั้งสมาธิของฉัน ยังไงก็รีบหน่อยนะคะ ฉัน ฉัน…]

“ถ้างั้นก็เงียบๆ หน่อย ฉันจะทำให้มันเสร็จเร็วๆ เอง”

การแทรกแซงเกมและการรบกวนระบบนอกเกมอาจแตกต่างกัน

ฉันตัดสินใจอย่างรวดเร็วโดยแตะไปยังอินเทอร์เน็ต หน้าจอเริ่มต้นที่คุ้นเคยของเครื่องมือค้นหาปรากฏขึ้น ฉันเข้าสู่เว็บไซต์ทันที มีคีย์บอร์ดที่ฉันสามารถพิมพ์ได้อยู่ด้านล่าง

จากหน้าจอเข้าสู่ระบบ ฉันเข้าสู่บอร์ดของพิกมีอัพอย่างเป็นทางการ

“ฉันไม่ได้มาที่นี่นานแล้วแฮะ”

ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันอัปโหลดคำแนะนำ ก็เป็นเวลาครึ่งปีแล้วที่ฉันเข้ามาที่นี่

ฉันปิดหน้าต่างข้อความส่วนตัว ไม่มีเวลาที่จะมาเล่นอย่างอื่น ใบหน้าของไอเซลล์เปลี่ยนเป็นสีแดง ฉันเข้าสู่หมวดหมู่หน้ากลยุทธ์ของบอร์ดอย่างเป็นทางการ มีคำแนะนำการเล่นเกม ฉันไล่อ่านทีละโพสต์ เริ่มจากด้านบน

ใช้เวลาไม่นานนัก ฉันก็พบโพสต์ที่ฉันต้องการ

■ ช่วยเหลือ/แนะนำการเล่นเกม

"ช่วยด้วย ผ่านไม่ได้"

“วินด์****”

"สวัสดีครับ ผมมีเรื่องอยากจะถาม”

“คือมันน่าอายมาก มันก็หนึ่งเดือนมาแล้วตั้งแต่ผมเริ่มเล่นมา ในตอนแรกสิ่งต่างๆ ก็กำลังผ่านไปได้ดี แต่เมื่อเร็วๆ นี้ ผมรู้สึกติดขัดอะไรบางอย่างเล็กน้อย ผมทำตามคำแนะนำทุกประการแล้ว ดังนั้นมันจึงแปลกมาก แต่ก่อนอื่น นี่คือสถานะปัจจุบันของห้องรอของผมครับ”

เขาแนบภาพหน้าจอของห้องรอไว้ด้วย

หน้าต่างข้อมูลที่แสดงรายการฮีโร่ที่เขาเป็นเจ้าของและสถานะสิ่งอำนวยความสะดวกก็ปรากฏขึ้น

ไม่ต้องสงสัยเลย

ในรายชื่อฮีโร่ ฉันได้เห็นฮีโร่ 2 ดาวชื่อ 'ฮาน อิสรัต'

ด้านล่างนี้คือระดับปัจจุบัน สถานะ และทักษะที่แสดงไว้

“ฉันเป็นตัวละครในเกมจริงๆ เหรอเนี่ย?”

ฉันระงับความรู้สึกในใจและเริ่มอ่านต่อ

นายท่านไรก็ได้ได้บรรยายถึงกลยุทธ์ที่เขาใช้เพื่อเล่น และวิธีที่เขาจัดการห้องรอโดยละเอียด เขาอัพเกรดสิ่งอำนวยความสะดวกเมื่อใดและอย่างไร วิธีที่เขาจัดกลุ่มปาร์ตี้ แม้กระทั่งเหตุการณ์และอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเกือบทั้งหมด

ฉันรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความทั้งหมดนี้