บทที่ 90 - คนที่ฉันพึ่งพาคือเขา

บทที่ 90 - คนที่ฉันพึ่งพาคือเขา

โบราณว่าไว้ ไม่กลัวอันธพาลชกต่อยเก่ง แต่กลัวอันธพาลมีความรู้

อวี๋เฟิงดูไม่เหมือนอันธพาล แต่เขาไม่เพียงแค่ชกต่อยเก่งเท่านั้น แต่ยังมีความรู้อีกด้วย

ดังนั้นเหลียงป๋อจึงไม่เคยคิดว่าหมอนี่จะเป็นเด็กน้อยที่ดูแลตัวเองไม่ได้เลย

แต่...

"จะไปแบบนี้เลยเหรอ?" เหลียงป๋อชะงัก

ก็เห็นอวี๋เฟิงเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เดินเข้าไปใกล้ ชี้ไปที่เหลียงป๋อ แล้วพูดกับหัวหน้าแก๊งว่า "คนที่ฉันพึ่งพาคือเขา เมื่อกี้ก็เขาเป็นคนจัดการพวกแกจนล้มไปกองกับพื้นนั่นแหละ"

เหลียงป๋อ : "..." ไอ้เด็กเวร

ถึงในใจจะด่าแม่ แต่เหลียงป๋อก็ยังจำเรื่องที่รับปากอวี๋เฟิงไว้ได้ จึงฝืนยิ้ม กัดฟันพูด "ใช่ ฝีมือฉันเอง"

"เขา พวกแกก็หาเรื่องไม่ได้ ฉัน พวกแกก็แตะไม่ได้เหมือนกัน ถ้าไม่อยากให้เรื่องบานปลาย จนสุดท้ายผู้ว่าจ้างโยนความผิดให้พวกแกเป็นแพะรับบาป ทางที่ดีก็อย่าก่อเรื่องจะดีกว่า"

อวี๋เฟิงก้มมองหัวหน้าแก๊ง หมอนี่เป็นลูกน้องคนหนึ่งของพี่จาง ชื่อว่าหลิวหยาง คงคิดว่างานคราวนี้หมูๆ แถมผู้ว่าจ้างยังจัดการปัญหาตามมาให้เรียบร้อย ก็เลยส่งไอ้กระจอกอย่างหลิวหยางมา

แถมในตอนแรกก็ดันมีคนอย่างหวังตงที่เป็นนักศึกษาเหมือนกันโผล่มาพอดี

ทุกอย่างดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ แต่กลับเปราะบางเสียเหลือเกิน

"แกเป็นใคร?!" หลังจากอวี๋เฟิงดึงเทปกาวออกจากปากหลิวหยาง ประโยคแรกที่หลิวหยางถามก็คือฐานะของเหลียงป๋อ

"แกรู้ไหมว่าแกกำลังหาเรื่องใครอยู่?!" หลิวหยางขู่เหลียงป๋อ "คนคนนี้ในสายตาพวกแกอาจจะเป็นคนใหญ่คนโต แต่ในสายตาของผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริง มันก็เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือ แกเองก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก! ถ้ายังรักตัวกลัวตาย ก็อย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง! อั้ก!"

หลิวหยางเบิกตากว้างมองอวี๋เฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ โดนเขาเตะอัดเข้าให้เต็มๆ

อวี๋เฟิงยืนอยู่ข้างหน้า ส่วนเหลียงป๋อยืนล้วงกระเป๋ากางเกงดูเรื่องสนุกอยู่ข้างหลัง ดูราวกับอวี๋เฟิงกำลังยืมบารมีมาข่มขวัญชาวบ้าน

"จะไปสนทำไมว่าฉันเป็นใคร" นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียงป๋อรู้สึกว่าอวี๋เฟิงก็มีดีเหมือนกัน ลูกเตะเมื่อกี้ดูเข้าท่าดี เสียแค่แรงน้อยไปหน่อย "แกรู้แค่ว่าตอนนี้ฉันเป็นคนคุ้มกะลาหัวมันอยู่ก็พอ ถ้าไม่พอใจ จะมาหาเรื่องฉันเมื่อไหร่ก็ได้"

"ใครจะไปกลัววะ!" หลิวหยางตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

ในใจเก็บกดความโกรธไว้เต็มอก รอให้เขาแก้มัดเทปกาวออกได้เมื่อไหร่ เขาจะสั่งสอนไอ้เด็กนี่ให้หลาบจำ!

อุตส่าห์อยู่สู้ชีวิตในวงการมาตั้งนาน ถ้ามีคนรู้ว่าเขาโดนเด็กปีหนึ่งสั่งสอนล่ะก็ ต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?!

"แต่—" เหลียงป๋อชื่นชมความใจสู้ของหมอนี่ อย่างน้อยก็ไม่ขี้ขลาดเหมือนหวังตง เขาบิดคอไปมา มุมปากยกยิ้ม แล้วพูดขึ้นว่า "ถึงตอนนั้น ทุกคนก็อย่ากลัวตายกันล่ะ"

หลิวหยางรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ แต่ก็ไม่ใช่พวกที่โดนขู่แล้วจะหงอไปง่ายๆ ถลึงตาใส่เหลียงป๋ออย่างดุร้าย "ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

"นักโทษ"

อวี๋เฟิงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนคนนี้ถึงยังกล้าพูดจาอวดดีได้ขนาดนี้ ทั้งๆ ที่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นในซีกโลกซอมบี้ คนที่เจอแบบนี้ถ้าไม่ตายก็ต้องยอมหงอ แต่หมอนี่ดูไม่เหมือนคนอยากตาย แต่กลับทำตัวกร่างซะไม่มี

"แกพูดว่าไงนะ! แน่จริงก็พูดอีกทีสิ!" หลิวหยางโกรธจัด

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หน้าขาวนั่นลอบโจมตี พวกเขาคงไม่เผลอลดความระวังตัวลง แล้วจะโดนไอ้สวะสองคนนี้จับมัดได้ยังไง!

"นักโทษ—แกไง" อวี๋เฟิงจัดให้ตามคำขอ

หลิวหยาง : "..."

อวี๋เฟิงตัวสูงมาก ตอนนี้หลิวหยางโดนมัดอยู่บนพื้น เขาก็ก้มหน้าลงมองหลิวหยางจากมุมสูง น้ำเสียงเรียบเฉย "ฝากไปบอกพวกมันด้วย ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่รับประกันว่าจะไม่เอาเรื่องที่พวกมันทำไปบอกคนที่ควรรู้"

(จบแล้ว)