บทที่ 80 - ผ้าปูที่นอนผืนนี้ฉันคุ้นๆ นะ

บทที่ 80 - ผ้าปูที่นอนผืนนี้ฉันคุ้นๆ นะ

"แกร๊ก—"

ประตูหอพักไม่ได้ล็อก เหลียงป๋อเปิดประตูเข้าไป พื้นที่ข้างในค่อนข้างเป็นระเบียบเรียบร้อยก็ปรากฏสู่สายตา

"มาแล้ว รูมเมทใหม่??"

หอพักนี้อยู่กันสี่คน มหาวิทยาลัย C สืบทอดประเพณี "อันดีงาม" มาไม่น้อย อย่างเช่น ค่าเทอมแพงหูฉี่ แต่สภาพหอพักห่วยแตกสิ้นดี

ในหอพักมีเตียงสี่เตียง ด้านล่างมีโต๊ะหนังสือ และคอมพิวเตอร์ใหม่เอี่ยมหนึ่งเครื่อง

ตู้เสื้อผ้าก็ถือว่าโชคดีที่เป็นหอชาย ถ้าเป็นผู้หญิงที่มีเสื้อผ้าเยอะหน่อยก็คงซวยไป สรุปก็คือ สภาพตอนแรกดูดีมีชาติตระกูล แต่พอได้เข้ามาใช้งานจริงๆ ก็พบว่ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี

ในห้องมีคนอยู่ก่อนแล้วสองคน เหลียงป๋อเป็นคนที่สามที่มาถึง

"สวัสดีเพื่อน ฉันชื่อหลัวอวี้ เรียกฉันว่าต้าอวี้ก็ได้" คนที่ทักทายก่อนเป็นชายร่างใหญ่ดูบึกบึน ถ้าจะบอกว่าเหลียงป๋อมีหน้าตากวนๆ ออกแนวโจร ก็ยังมีหน้าตาหล่อๆ คอยกู้หน้าไว้ ต่อให้ตายยังไงก็ยังดูเป็นตัวร้ายสุดหล่ออยู่ดี แต่หลัวอวี้เห็นได้ชัดว่าไม่มีข้อได้เปรียบนี้

ดูเหมือนพวกนักเลงหัวไม้ลูกน้องแก๊งมาเฟียเลยแฮะ

แต่กลับเป็นมิตรอย่างไม่น่าเชื่อ

"สวัสดี ฉันชื่อฝานซูฮว๋า เรียกฉันว่าฮว๋าจื่อก็ได้" ชายสวมแว่นอีกคนเอ่ยขึ้น ตาเล็กๆ ดูมีเล่ห์เหลี่ยมนิดๆ แต่ก็มีแววตาของพวกเด็กเรียนอยู่บ้างจริงๆ

เหลียงป๋อแสดงท่าทีเป็นมิตรกับรูมเมททั้งสองคน ยิ้มโชว์ฟันขาวแปดซี่ตามมาตรฐาน แล้วยื่นมือออกไปจับทักทายตอบ

"สวัสดี ฉันชื่อเหลียงป๋อ เรียกฉันว่าเสี่ยวป๋อก็ได้"

พอเขายิ้ม ความเป็นโจรบนใบหน้าก็หายวับไปจนหมดสิ้น เมื่อเทียบกับหลัวอวี้และฝานซูฮว๋าที่ภายนอกดูไม่ค่อยน่าคบเท่าไหร่ เขากลับกลายเป็นคนที่ดูเข้าถึงง่ายที่สุดไปเสียอย่างนั้น

"ฉันช่วยเอง ผ้าห่มเขาแจกมาให้ก่อนหน้านี้แล้ว เอาผ้าปูที่นอนมาให้ฉันสิ" ฝานซูฮว๋ายิ้มพลางรับกระเป๋าเดินทางจากเหลียงป๋อ

"เกรงใจแย่เลย" เหลียงป๋อหรี่ตาลง ยื่นหูกระเป๋าเดินทางใส่มือฝานซูฮว๋าเป็นที่เรียบร้อย

ฝานซูฮว๋า "..."

ด่วนตัดสินไปหน่อยแฮะ

ความหน้าด้านของลูกผู้ชายเนี่ย ตัดสินจากหน้าตาไม่ได้จริงๆ

มิตรภาพของผู้ชายมักจะเป็นอะไรที่อธิบายยาก พอเหลียงป๋อมาป่วน ทุกคนก็สนิทกันขึ้นมาเลย

ไม่เหมือนคนที่เพิ่งรู้จักกันเลยสักนิด

หลัวอวี้ดูเหมือนพวกบ้าพลัง แต่สมองกลับไม่ช้าเลยสักนิด ก็แหงล่ะ สอบเข้ามหาวิทยาลัย C มาได้ ยังไงก็ไม่ใช่พวกสมองกลวงอยู่แล้ว บ้านเขาอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัย C แค่สามช่วงตึก ใกล้มาก ฐานะทางบ้านปานกลาง

ฝานซูฮว๋าดูจะไหลลื่นกว่า คำพูดคำจามีช่องว่างให้พลิกแพลงได้เสมอ ที่เห็นชัดเจนเลยก็คือเป็นพวกหน้าเงิน

อย่าถามว่าเหลียงป๋อรู้ได้ยังไง

จะบอกให้ว่าหลังจากที่ปูที่นอนเสร็จ เขาก็เห็นหมอนี่หันหลังไปพิมพ์ข้อความลงในแอปจดบันทึกในโทรศัพท์

— รูมเมทใหม่ ปูที่นอนให้ ราคาห้าหยวน

เหลียงป๋อที่บังเอิญเหลือบไปเห็น "..."

ความหน้าด้านของลูกผู้ชายเนี่ย ตัดสินจากหน้าตาไม่ได้จริงๆ

"ยังขาดอีกคนหนึ่ง แต่ของของเขาเก็บเรียบร้อยหมดแล้ว มาถึงก่อนพวกเราอีก ฉันกับต้าฮว๋ายังไม่เคยเห็นหน้าเลย แต่ดูจากที่นอนที่ปูไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว น้องสาวฉันยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลย"

หลัวอวี้ลูบคาง มองดูเตียงฝั่งตรงข้ามของเหลียงป๋อ พลางพูดอย่างใช้ความคิด

เหลียงป๋อมองตามไป ในใจก็แอบเห็นด้วย

จริงด้วยแฮะ

เตียงฝั่งตรงข้ามสะอาดสะอ้าน แม้แต่ผ้าห่มก็ยังพับเป็นทรงสี่เหลี่ยมเป๊ะๆ บนเตียงไม่มีของใช้จุกจิกเลยสักชิ้น ดูท่าเจ้าของเตียงคงมีนิสัยเจ้าระเบียบแบบคนราศีกันย์สุดๆ

"สงสัยมีธุระเลยออกไปข้างนอกมั้ง?"

ฝานซูฮว๋าตอบ

พอเห็นเหลียงป๋อยังคงมองเตียงฝั่งตรงข้ามอยู่ ก็ถามด้วยความสงสัยว่า "มองอะไรอยู่? นายรู้จักผ้าปูที่นอนผืนนั้นเหรอ?"

"...เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้นะ" เหลียงป๋อทำหน้าจริงจัง

"ขอโทษที" ฝานซูฮว๋านึกว่าไปโดนจุดเดือดของอีกฝ่ายเข้า

ใครจะไปคิดว่าประโยคต่อมาของเหลียงป๋อคือ "แต่ผ้าปูที่นอนผืนนี้มันคุ้นตาจริงๆ นะ"

ฝานซูฮว๋า "..."

(จบแล้ว)