บทที่ 13 - ตอนนั้นฉันเอาบาซูก้าจ่อหัวล้านๆ ของมันอยู่

บทที่ 13 - ตอนนั้นฉันเอาบาซูก้าจ่อหัวล้านๆ ของมันอยู่

"คุณชายป๋อ คุณมาได้จังหวะพอดีเลยครับ คืนนี้ประธานฟางเอาแต่เร่งรัดอยากจะเจอกับผู้ลงทุนอยู่พอดี พอคุณมาแบบนี้ ก็จะได้ไม่ต้องคอยบ่ายเบี่ยงอีกต่อไปแล้วครับ" ผู้อำนวยการพูดด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

"เจอกันเหรอ? ประธานฟาง? ฟางเป่าหมิงน่ะเหรอ?" เหลียงป๋อเลิกคิ้วขึ้น เขาสวมเสื้อยืดสีดำ ผมที่ตัดสั้นปรกหูเล็กน้อย เขาหรี่ตามองตึกสูงกว่ายี่สิบชั้นตรงหน้า หากไม่ตั้งใจสังเกตสีหน้าของเขาให้ดีๆ ก็คงดูเหมือนเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวออกมาเผชิญโลกกว้างเท่านั้น

"ใช่ครับๆ!" เรื่องที่ตระกูลไป๋และตระกูลเหลียงอุ้มเด็กสลับตัวกัน ถือเป็นข่าวใหญ่ในแวดวงไฮโซมาตลอด ในฐานะที่เป็นหนึ่งในตัวละครหลัก เหลียงป๋อย่อมตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนมากมายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ถ้าไม่รู้ก็แล้วไปเถอะ พอรู้ปุ๊บก็เป็นต้องตกใจจนแทบหงายหลัง

คุณชายน้อยคนนี้ตอนเด็กๆ ก็ดูไม่ได้มีอะไรพิเศษนักหรอก แต่พอขึ้นมัธยมเท่านั้นแหละ ภาพลักษณ์ก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เดิมทีตระกูลเหลียงก็เป็นตระกูลใหญ่โตมีอิทธิพล คนในตระกูลล้วนเป็นระดับหัวกะทิทั้งนั้น จะมีก็แต่ลูกยอดกตัญญูคนนี้แหละที่ผ่าเหล่าผ่ากอออกมา

ถ้าคู่แข่งของตระกูลเหลียงคิดจะสร้างกระแสเพื่อดิสเครดิตตระกูลเหลียงล่ะก็ ลูกยอดกตัญญูคนนี้สามารถเป็นแหล่งข้อมูลชั้นดีให้ได้เกินครึ่งเลยทีเดียว

ทั้งซิ่งรถ ทะเลาะวิวาท ยกพวกตีกัน ทำตัวเหลวแหลก เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา พอตอนนี้มีข่าวหลุดออกมาว่าเกิดการอุ้มสลับตัวกันเมื่อตอนเด็ก ฐานะและสถานภาพของเขาก็เลยถูกลดระดับลงมา มีคนจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่รอดูความหายนะของเขา ถึงอย่างไรการเหยียบย่ำสุนัขตกน้ำ ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการมุงดูเรื่องสนุกของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

ผู้อำนวยการบริษัทบันเทิงเองก็แทบสิ้นหวังที่ตระกูลไป๋จะยกบริษัทให้ทายาทเศรษฐีจอมเสเพลคนนี้เอาไปถลุงเล่นจริงๆ

"หมอนั่นไม่ได้ทำธุรกิจผลิตชิ้นส่วนหายากสำหรับอาวุธสงครามหรือไง?" จู่ๆ เหลียงป๋อก็ถามขึ้น

ผู้อำนวยการบริษัทบันเทิงชะงักไปเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าทายาทเศรษฐีคนนี้จะรู้เรื่องนี้ด้วย เมื่อได้สติ เขาก็เริ่มมีท่าทีจริงจังขึ้นมาบ้าง แล้วรีบตอบว่า "อาชีพเสริมครับ อาชีพเสริม แล้วคนที่มาก็ไม่ใช่ประธานฟางคนนั้นหรอกครับ แต่เป็นประธานฟางคนเล็ก คุณชายป๋อน่าจะรู้จักนะครับ เขาชื่อฟางโจว เป็นลูกชายคนเล็กของประธานฟาง"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเสริมขึ้นมาว่า "บริษัทของประธานฟางคนเล็กมีความร่วมมือกับเรามาพักใหญ่แล้วครับ ถือว่าได้ผลประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย"

"ไม่รู้จักหรอก" เหลียงป๋อปัดบุหรี่ที่ผู้อำนวยการยื่นให้ทิ้งไป แล้วเดินตรงเข้าไปข้างในทันที สายตาของเขาลึกล้ำ พลางเอ่ยว่า "ฉันรู้จักแต่พ่อของมัน"

ผู้อำนวยการมีสำเนียงติดปาก ชอบออกเสียงคำว่า "ประธาน" กับคำว่า "ประธานกรรมการ" คล้ายกัน ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่เข้าใจผิด

ตอนที่เขาอยู่ในซีกโลกซอมบี้ สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดในการผลิตอาวุธก็คือวัตถุดิบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชิ้นส่วนหายาก ตระกูลฟางในฐานะที่เป็นหนึ่งในบริษัทค้าชิ้นส่วนหายากรายใหญ่ที่สุด แม้ทางรัฐบาลจะมีคำสั่งห้ามบริษัทในเขตปลอดภัยทุกแห่งติดต่อค้าขายกับซีกโลกซอมบี้อย่างเด็ดขาดก็ตาม

แต่ในยุคสมัยแบบนี้ คนที่ยอมแลกชีวิตเพื่อเงินมันมีน้อยซะที่ไหนกันล่ะ?

ฟางเป่าหมิงก็คือหนึ่งในคนที่ยอมเสี่ยงตายแอบค้าขายอย่างลับๆ แถมยังเป็นหนึ่งในแกนนำซะด้วย ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนี้

ตอนที่เหลียงป๋อติดต่อเจรจาด้วย เขาต้องสูญเสียแรงกายแรงใจไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ มีอยู่ครั้งหนึ่งเกือบจะพังไม่เป็นท่า ต้องยอมรับเลยว่าหมอนี่เป็นตัวอันตรายที่รับมือยากจริงๆ ถึงแม้เขาจะเกลียดขี้หน้าคนคนนี้มากแค่ไหน แต่ก็ยังอดชื่นชมไม่ได้

แต่สำหรับลูกชายของฟางเป่าหมิงน่ะเหรอ? เหอะๆ

ก็แค่ไก่อ่อนตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ

"หา?" ผู้อำนวยการชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มประจบประแจง "คุณชายป๋อรู้จักประธานกรรมการฟางด้วยเหรอครับ?"

"เคยเจอหน้ากันสองสามครั้งน่ะ... ว่าแต่ นายชื่ออะไรนะ?"

"จ้าว จ้าวเฉวียนเซิ่งครับ" จ้าวเฉวียนเซิ่งรีบตอบ

"เสี่ยวจ้าวเอ๊ย... เรียกฉันว่าประธานเหลียงก็พอ" เหลียงป๋อนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แผ่นหลังของเด็กหนุ่มดูมีความสุขุมเยือกเย็นเกินวัย เขาตอบคำถามก่อนหน้านี้ของจ้าวเฉวียนเซิ่งต่อ น้ำเสียงราบเรียบจนจับสังเกตไม่ได้ ซ้ำยังดูสบายๆ ราวกับสายลมพัดผ่าน "ครั้งสุดท้ายที่เจอกันคือบนโต๊ะเจรจา ตอนนั้นหมอนั่นเอาปืนจ่อตรงหัวใจฉัน"

"ส่วนฉันก็เอาบาซูก้าจ่อหัวล้านๆ ของมันอยู่"

(จบแล้ว)