บทที่ 8 - จูบแล้ว (ไม่ได้จูบซะหน่อย)

บทที่ 8 - จูบแล้ว (ไม่ได้จูบซะหน่อย)

ตอนที่เห็นอวี๋เฟิงปรากฏตัวออกมา หัวใจของเหลียงป๋อแทบจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ประกายแห่งความเข้าใจพาดผ่านดวงตาของเมิ่งอวี้เฟิง ตำรวจ CG ที่ยืนอยู่หน้าประตูเริ่มตื่นตัว พวกเขามองเหลียงป๋อกับอวี๋เฟิงด้วยท่าทีพร้อมจะเหนี่ยวไกปืนเลเซอร์ในมือได้ทุกเมื่อ

เมิ่งอวี้เฟิงยกปืนเลเซอร์ขึ้นจ่อไปที่หน้าผากของอวี๋เฟิง แล้วหันไปมองเหลียงป๋อ "เอาล่ะครับคุณผู้ชาย ตอนนี้ช่วยอธิบายหน่อยว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?"

เหลียงป๋ออ้าปากค้าง เมื่อเห็นแววตาอันเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ของอวี๋เฟิง เขาก็ลอบด่าในใจว่าไอ้หมอนี่มันไม่รู้จักรักตัวกลัวตายเอาซะเลย เขาโยนก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วเงยหน้าขึ้นกระดกไวน์รวดเดียว ไวน์ราคาแพงลิ่วเหลืออยู่เพียงน้อยนิด ขวดไวน์กลิ้งหล่นลงไปบนพื้นจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

เหลียงป๋อเดินตรงเข้าไปหาอวี๋เฟิงอย่างเป็นธรรมชาติ ประกายความดุร้ายพาดผ่านดวงตาของอวี๋เฟิง

กว่าจะหนีรอดออกมาจากเขตซอมบี้ได้ พวกเขาต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างมหาศาล ทว่าพวกคนที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในเขตปลอดภัยเหล่านี้จะไปเข้าใจอะไร พวกเขาเอาแต่มองลงมาจากที่สูง ราวกับกำลังมองขยะบนพื้น

ทั้งๆ ที่พวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกันแท้ๆ

อย่างมากก็แค่ตายไปด้วยกัน

จิตใจของเด็กหนุ่มเย็นเยียบดุจก้อนหิน แฝงไว้ด้วยความรู้สึกพร้อมพลีชีพ ขอเพียงแค่เหลียงป๋อขยับเข้ามาใกล้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะกดปุ่มให้ T52KG ระเบิดตูม ลากใครสักคนสองคนไปลงนรกเป็นเพื่อนก็ยังดี

เมิ่งอวี้เฟิงยังมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าลึกๆ แล้วก็แอบจับตาดูเหลียงป๋ออย่างระแวดระวัง

น่าเสียดายที่เหลียงป๋อผู้ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนกลับทำหน้าตายเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก ปากก็บ่นพึมพำว่า "โดนจับได้ซะแล้ว งั้นฉันก็จะไม่ปิดบังอีกต่อไป!"

พูดจบ เขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอวี๋เฟิง เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทและใบหน้าที่ซีดเซียวแต่หล่อเหลาเอาการของอีกฝ่าย เหลียงป๋อก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ขาดทุนอะไร

เขาสวมกอดเด็กหนุ่มหมับ ในตอนที่อวี๋เฟิงและคนอื่นๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากของทั้งสองก็แทบจะแนบชิดติดกัน อวี๋เฟิงเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ ความดุร้ายและความเยือกเย็นในดวงตาแหลกสลายลงในพริบตา เหลียงป๋อบดบังสายตาของทุกคนเอาไว้ แล้วแอบหยิกเนื้อของเขาเบาๆ จากด้านล่าง อวี๋เฟิงสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด จึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ในสายตาของคนอื่นจึงดูเหมือนว่าเขากำลังขัดขืน

รอบด้านตกอยู่ในความเงียบงัน

"มีอะไรเหรอ?" เหลียงป๋อผละออกอย่างรวดเร็ว เขาพยายามกลั้นความรู้สึกอยากเช็ดปากเอาไว้ ถึงแม้จะไม่ได้โดนจริงๆ ก็ตาม แล้วหันไปมองเมิ่งอวี้เฟิงอย่างคนมีแบ็ค "คนเราจะมีรสนิยมส่วนตัวบ้างไม่ได้หรือไง? เรื่องแค่นี้พวกนายก็ต้องยุ่งด้วยเหรอ?"

การกระทำของเหลียงป๋อปุบปับเกินไปจนคนอื่นไม่ทันได้คิดใคร่ครวญ แถมเขายังเป็นฝ่ายยิงคำถามสวนกลับมาเป็นชุดอีกต่างหาก

สีหน้าของเมิ่งอวี้เฟิงดูซับซ้อนขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เผื่อใจไว้สำหรับความเป็นไปได้ข้อนี้ "เขาเป็น..."

"แฟนฉันเอง มีปัญหาอะไรไหม?" เหลียงป๋อชิงตอบ ภายนอกดูนิ่งสงบดั่งน้ำลึก แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนแผ่นหลังกำลังจะถูกจ้องจนพรุนเป็นรู

มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

"แฟน?" เมิ่งอวี้เฟิงตั้งสติได้ กลับมามีท่าทีเฉียบแหลมตามเดิม เขาหรี่ตาลง "เรื่องนี้ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนี่ครับ ทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ ด้วย?"

"นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?" จู่ๆ เหลียงป๋อก็ถามขึ้น

เมิ่งอวี้เฟิงไม่ได้ตอบ

"เหลียงป๋อ แซ่เหลียงที่พวกนายรู้จักนั่นแหละ ถ้านายเป็นประธานเหลียง แล้วรู้ว่าลูกชายตัวเองมีแฟนเป็นผู้ชาย ต่อไปคงสิ้นไร้ไม้ตอกไม่มีทายาทสืบสกุล นายว่าฉันควรจะซ่อนเขาไว้ไหมล่ะ?" เหลียงป๋อถามกลับ มือข้างหนึ่งยังคงวางพาดอยู่บนไหล่ที่แข็งทื่อของอวี๋เฟิง ดูสนิทสนมกลมเกลียว ทว่าเขากลับไม่กล้าหันไปมองสีหน้าของอวี๋เฟิงเลยสักนิด

"คุณคือคุณชายน้อยของตระกูลเหลียง..." สีหน้าของเมิ่งอวี้เฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ชื่อเสียงของเหลียงป๋อแห่งตระกูลเหลียงนั้นเน่าเหม็นกระฉ่อนไปทั่ว เขาจะทำเรื่องบ้าบออะไรก็ไม่แปลก นี่มันสไตล์ของเหลียงป๋อชัดๆ

"ตกลงว่าพวกนายตรวจเสร็จหรือยัง? เสร็จแล้วก็ไสหัวไปซะ จำไว้ด้วยว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกประธานเหลียงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน จะฟ้องข้อหาบุกรุกเคหสถานยามวิกาลให้หมดเลยคอยดู" เหลียงป๋อยังคงปากแข็ง

"ขออภัยที่รบกวนครับ" เมิ่งอวี้เฟิงเกรงใจอำนาจบารมีของตระกูลเหลียง เขาปรายตามองอวี๋เฟิงที่ยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "ผมก็แค่คิดว่าพวกผู้หลบหนีพวกนั้นควรจะถูกลากคอออกมาให้หมด จะได้ไม่ไปทำตัวเป็นแกะดำสร้างความเดือดร้อนให้ใครก็เท่านั้นเอง"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกและรังเกียจผู้คนจากอีกซีกโลกหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

แววตาของอวี๋เฟิงเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

เหลียงป๋อปล่อยมือออก แล้วกระแทกประตูปิดดังปัง

เขาแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "พ่นเรื่องไร้สาระอะไรวะ"

(จบแล้ว)