บทที่ 60 : ความเสียหายที่ทำได้ใน 1 วิ (1-1)
บทที่ 60 : ความเสียหายที่ทำได้ใน 1 วิ (1-1)
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 60 : ความเสียหายที่ทำได้ใน 1 วิ (1-1)
วันรุ่งขึ้นก็มาถึง
หลังจากเคลียร์ดันเจี้ยนรายสัปดาห์อย่างขยันขันแข็ง นายท่านก็นำกลุ่มปาร์ตี้ที่ 2 โดยมีอีดิสเป็นหัวหน้าขึ้นไปที่ชั้น 4 แต่เมื่อเราพยายามที่จะไปยังชั้น 6 ดันเจี้ยนก็ปฏิเสธที่จะเปิดประตูให้
[คำเตือน! ห้ามกลับเข้าสู่ดันเจี้ยนชั้นนี้อีกครั้ง]
'ว่าแล้วเชียว '
เมื่อชั้นดันเจี้ยนต่อเนื่องได้เริ่มต้นขึ้น การกลับเข้าสู่ดันเจี้ยนชั้นเดิมอีกครั้งก็จะกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เจนน่าเกาหัวและได้แต่หงุดหงิด
“ทำไมนายท่านไม่ให้เราไปเลยล่ะ?”
“อดทนหน่อยนะ”
หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง นายท่านก็ตัดสินใจได้
[ดันเจี้ยนหลัก ความท้าทายปัจจุบันอยู่ที่ชั้น 7]
[ประตูจะเปิดใน 10 วินาที เตรียมตัวให้พร้อม!]
“ชั้น 7 เตรียมพร้อมนะ”
“พี่ แต่เรามีสมาชิกในปาร์ตี้น้อยนะ…”
“แค่นี้เราก็มีเพียงพอแล้ว”
การกลับเข้าสู่ชั้น 4 อีกครั้งนั้นไม่มีประโยชน์ เนื่องจากระดับที่สูงขึ้นของเราส่งผลให้ค่าประสบการณ์ที่ได้รับลดลง
ชั้นที่ 5 นั้นไม่มีขีดจำกัดก็จริง แต่การกลับเข้าสู่ด่านบอสอีกครั้งคือเรื่องที่ไม่ควรโดยเด็ดขาด
เส้นทางไปยังชั้น 6 ถูกกีดขวาง เหลือเพียงสองทางให้เลือก นั่นคือนายท่านส่งเราไปที่จัตุรัสหรือทำภารกิจท้าทายบนชั้น 7 ให้สำเร็จ
ฉันปรารถนาที่จะทดสอบทักษะบ้าดีเดือดของฉัน โชคดีที่โอกาสได้มาถึงแล้ว แสงอันเจิดจ้าปกคลุมไปทั่ว และเราพบว่าตัวเองได้ถูกส่งไปยังอาณาจักรที่ไม่คุ้นเคย
“ด่านนี้ดูเหมือนจะเรียบๆ แต่กลับมีบางอย่างที่แปลกประหลาด”
ภายในพื้นที่อันกว้างใหญ่นี้ มีเม็ดฝนที่ตกหนักตกลงมา ทำให้เราเปียกโชกอย่างมาก
เจนน่าตัวสั่นและอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา
“นี่มันอะไรกันเนี่ย?”
“มันสดชื่นมากเลยใช่ไหมล่ะ?”
ฉันชักดาบออกจากฝัก ฉันประหลาดใจกับหยาดฝนที่โปรยลงมา
และพวกมันก็ยืนอยู่ตรงนั้น ศัตรูของเรา
[ชั้น 7]
[ประเภทภารกิจ – ปราบปราม]
[เป้าหมาย – กำจัดศัตรูให้หมด!]
[ก็อบลิน Lv.8 X 13]
ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ดวงตาสีแดงเข้มของพวกมันเปล่งประกายด้วยความมุ่งร้าย
ก็อบลินตัวใหญ่ สวมชุดเกราะและถืออาวุธ ตะโกนด้วยความโกรธ อารอนกวัดแกว่งหอกของเขาอย่างมั่นใจ
“ขอบคุณพระเจ้า พี่! เราจัดการชั้นนี้ได้แน่!”
เราสร้างรูปแบบการต่อสู้ของเราอย่างรวดเร็ว ปาร์ตี้ของเราประกอบด้วยสมาชิกสามคน ได้แก่ นักดาบ ผู้ใช้หอกและนักธนู องค์ประกอบนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการรักษาสมดุลในการต่อสู้
ฉันวางตำแหน่งตัวเองให้อยู่แถวหน้า โดยมีอารอนอยู่ในตำแหน่งกลาง และเจนน่านักธนูผู้ชำนาญเข้ามาช่วยในด้านหลัง
“กร๊ากกกกกก!”
พวกก็อบลินก็เข้าประจำตำแหน่งเช่นกัน
ท่ามกลางสายฝน เราและศัตรูแยกออกเป็นสองฝ่าย
ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ การต่อสู้เริ่มด้วยลูกศรที่พุ่งมาจากทั้งสองฝ่าย ส่งสัญญาณถึงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ ฉันใช้โล่เพื่อป้องกันอาวุธที่พุ่งเข้าไปหาเจนน่า เจนน่าล้มตัวลงกับพื้นและปล่อยลูกธนูออกมา
การโจมตีมีความเสี่ยงที่จะถูกโล่ของพวกมันป้องกัน ดังนั้นเธอจึงเล็งไปที่ส่วนล่าง ลูกธนูลูกหนึ่งของเจนน่าแทงทะลุขาของก็อบลิน
ดาบของฉันและหอกของอารอนทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี
“ตอนนี้แหละ”
ขณะที่ฉันโจมตีเข้าที่ใบหน้าของก็อบลิน มันก็เผยให้เห็นเขี้ยวอันน่ากลัวของมัน ความทรงจำมากมายได้พรั่งพรูออกมาจากตัวฉัน
['ฮาน (★)' เข้าสู่สภาวะบ้าดีเดือด!]
ดาบของฉันทำลายโล่ของก็อบลิน โดยผ่ามันออกเป็นสองส่วนตั้งแต่หัวถึงส่วนกลาง เลือดสาดกระจายปนฝนกระจายไปทุกทิศทุกทาง
การแกว่งดาบของฉันแต่ละครั้งทำให้ก็อบลินถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ รสชาติของเลือดเต็มปากของฉัน ฝนที่ไหลซึมผ่านช่องว่างในชุดเกราะ แต่ก็ไม่สามารถดับความร้อนในร่างกายของฉันได้
ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ฉันก็ยืนอยู่ท่ามกลางกองศพก็อบลิน
เหลือมันอยู่ตัวเดียว ร่างโดดเดี่ยวยังคงกวัดแกว่งดาบที่หัก เจนน่าเล็งธนูของเธอไปที่มัน
ฉันยกมือขึ้นห้ามเธอ
“เดี๋ยวก่อน อย่ายิง!”
"ทำไมเล่า? ฉันตัวเปียกโชกจนหมด อยากกลับไปอาบน้ำแล้วนะ”
การต่อสู้ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว
หากเป็นเช่นนั้นก็คงถึงเวลาที่เหมาะสมในการประเมินสถานการณ์ เมื่อพิจารณาว่าภารกิจก่อนหน้านี้เป็นภารกิจสำรวจ มันก็คงมีโอกาสสูงที่ภารกิจนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจต่อเนื่องกัน ฉันจึงเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมของเรา
รายละเอียดที่โดดเด่นประการแรก
ฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่องอย่างไม่ลดละ
รายละเอียดที่สอง
มีแม่น้ำไหลอยู่ใกล้ๆ
"ว้าว!"
ก็อบลินกวัดแกว่งดาบหักและเหวี่ยงมันอย่างแรงพุ่งเข้ามาหาฉัน ฉันฟาดเข้าไปที่แก้มของมันด้วยโล่อย่างรวดเร็ว
“ก๊า!”
เมื่อเดินผ่านก็อบลินที่ตายไปแล้ว ฉันจึงเข้าไปใกล้ริมฝั่งแม่น้ำ
ซู่ ซู่ ซู่
แม่น้ำที่ตัดผ่านพื้นที่ราบเพิ่มระดับความสูงขึ้นและเอ่อล้นเนื่องจากฝนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อน การข้ามไปก็ดูอีกฝั่งเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็สามารถพัดพาฉันไปในทันทีและนำไปสู่ความตาย
ฉันเข้าใกล้ริมฝั่งแม่น้ำมากขึ้น
“เขื่อนแตกเหรอ?”
ฉันมองเห็นเศษหินและดินที่กระจัดกระจายอยู่ใกล้ริมน้ำ เมื่อสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว ก็พบว่าไม่มีอะไรสะดุดตาเป็นพิเศษ
[ผ่านด่านแล้ว!]
['อารอน (★)' ได้รับการเลื่อนระดับ!]
[รางวัล – 10,000 ทอง, 2x แร่เหล็ก (C), 1x หนัง (C)]
[ฮีโร่ยอดเยี่ยม – 'ฮาน (★)']
เรากลับมาที่จัตุรัส
ร่างกายที่เปียกโชกของเราดูเหมือนจะต้องการทำความสะอาดอย่างเร่งด่วน เจนน่าหรี่ตาและใช้นิ้วจับผมสีแดงของเธอ
ในใจกลางของจัตุรัส อีดิสรวมตัวกับสมาชิกปาร์ตี้นั่งอยู่ใกล้ๆ น้ำพุ และพูดคุยกันอย่างจริงจัง ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังวิเคราะห์การต่อสู้ครั้งก่อนของพวกเขา เจนน่าโบกมือทักทายไป
"พี่สาว!"
“โอ้ พวกนายทุกคนทำสำเร็จสินะ”
“ตารางวันนี้เสร็จยัง? ฉันไปได้เลยไหม?”
“ไปได้เลย”
"เย้!"
ฉันหันไปหาอารอนแล้วถาม
"แล้วนายล่ะ?”
“ผมวางแผนที่จะไปสนามฝึกซ้อมต่อครับ”
“พักบ้าง อย่าฝืนออกแรงมากเกินไป เดี๋ยวจะกล้ามเนื้ออักเสบเอาได้”
ฉันเดินไปยังที่พัก ไม่จำเป็นต้องอ้อยอิ่งอยู่ถ้าไม่จำเป็น ที่เราทำบนชั้น 6 คือเราต้องรวบรวมข้อมูลในครั้งนี้เป็นสิ่งสำคัญ การเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ไม่ได้หมายความถึงการฝึกฝนอย่างไม่หยุดยั้งเท่านั้น
ฉันเข้าไปในที่พักอันแสนสะดวกสบายของเรา
เมื่อมองย้อนกลับไปชั่วขณะ ฉันก็สังเกตเห็นว่าประตูอัญเชิญยังคงแง้มอยู่
“…”
ฉันก้าวกลับออกไปข้างนอก อารอนเตรียมหอกของเขาเรียบร้อยแล้ว และพร้อมที่จะออกเดินทางไปยังสนามฝึกซ้อม
“อารอน เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป”
"ครับ? มีอะไรเหรอ?"
ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจกับแสงอันเจิดจ้าได้อาบท้องฟ้า
ไม่นานนัก ข้อความก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของฉัน
“หากคุณมีความต้องการใดๆ ในขณะนี้ให้ชำระเงินทันที!”
“โมเบียสสนับสนุนตัวเลือกของนายท่าน!”
“คุณได้เลือก ‘ขุมพลังของมือใหม่ยกกำลัง 2!’”
[รายละเอียดแพ็คเกจ – อัญมณี 5,000 เม็ด,100,000 ทองคำ]
[ทั้งหมดนี้ในราคาเพียง 90,000 วอน!]
[จำนวนเงินนี้จะถูกเพิ่มเข้าไปในค่าโทรศัพท์ของเดือนถัดไป คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการดำเนินการชำระเงินต่อ?]
[ใช่ (เลือก) / ไม่ใช่]
ถือเป็นครั้งที่สามของนายท่าน เป็นสายเปย์ไม่เบา
[ชำระเงินเรียบร้อยแล้ว!]
[ไอเทมถูกส่งไปยังกล่องจดหมายของคุณแล้ว โปรดตรวจสอบกล่องข้อความ!]
ฉันมองไปรอบๆ
ส่วนเธอก็อยู่ตรงนั้น เจนน่าดูเหมือนกำลังหมกมุ่นอยู่กับการคุยกับอีดิส
“รู้ไหมว่าตอนที่หลับ เขาจะพูดตอนหลับและก็…”
“เจนน่า!”
"ฮะ? นายยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ?"
“ลืมเรื่องไร้สาระได้แล้ว เอาสิ่งนั้นมาจากห้องของฉัน มันควรจะอยู่บนโต๊ะในห้องของฉัน อันที่เราใช้สุ่มกันเมื่อครั้งที่แล้ว”
“ยุ่งยากชะมัด…”
เจนน่าบ่นและมุ่งหน้าไปยังที่พัก
อีดิสถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันคิดว่าเรากำลังได้รับคนมาเพิ่ม คนใหม่อย่างเธอไงล่ะ”