บทที่ 10: สุ่มฟรี 10 ครั้ง (1-1)

บทที่ 10: สุ่มฟรี 10 ครั้ง (1-1)

ฉันตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม

"เฮ้อ…"

ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมา

ฉันเลิกสูบบุหรี่มาระยะหนึ่งแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะจุดบุหรี่สูบนับตั้งแต่ตอนงานปาร์ตี้สุดเหวี่ยงบนชั้น 80 จนฉันระเบิดเงินที่มีทั้งหมดไปกับงานนั้นจนเกือบหมดตัว

ยอมแล้ว

ไม่มีการเล่นตลกหรือแกล้งกันแบบเด็กๆ ที่นี่คือโลกของพิกมีอัพ ฉันถูกอัญเชิญมาแล้วเป็นฮีโร่ระดับ 1 ดาว

และฉันมีสถานะที่ห่วยมากเมื่อเทียบกับเชย์

อยู่ในระดับที่ไม่มีพื้นฐานใดๆ เลยทั้งสิ้น

ฉันไม่มีทักษะอะไรเลยด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี้คือค่าสถานะของฉัน

ฉันเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ พร้อมทำบะหมี่แบบสำเร็จรูป หม้อที่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากเมื่อวานยังวางอยู่ ฉันล้างทำความสะอาดหม้อที่กินไปเมื่อวานพร้อมต้มน้ำทิ้งไว้ให้เดือด ขณะที่ฉันล้างทำความสะอาดหม้อ ฉันก็ไตร่ตรองทบทวน

พิกมีอัพเป็นเกมประเภทไหนเหรอ?

แล้วถ้ามีคนถูกอัญเชิญมาเป็นฮีโร่ในพิกมีอัพโดยใช้กฎของเกม พวกเขาจะอยู่รอดได้ไง?

มีสองวิธีที่ฮีโร่จะหายไป

ตายในสนามรบหรือหายไปจากการหลอมรวม

และฉันก็เป็นเพียงฮีโร่ระดับ 1 ดาว

สงสัยว่าการเป็นฮีโร่ 1 ดาวในพิกมีอัพหมายความว่ายังไงใช่ไหม?

ระดับ 1 ดาวนั้นสามารถใช้เงินซื้อมาได้ และยังเป็นระดับราคาต่ำสุดอีกด้วย มีสถานะพื้นฐานที่ไม่ดีนักและอัตราการเติบโตก็ต่ำมาก ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังถูกสถานะทางลบได้ง่ายและพลังการต่อสู้ก็ลดลงมากอีกด้วย

ถ้าเป็นเกมมือถืออื่นๆ

ตัวละครที่ได้รับจากการสุ่มรางวัลจะได้รับการปฏิบัติแบบกากๆ เหมือนกัน

ฉันกลืนน้ำลายลงไปในคอที่แห้งผาก

ทันใดนั้น ฉันก็พบกระดาษแผ่นหนึ่งและปากกาอยู่ในมือ มันคือสิ่งที่ฉันพบในลิ้นชักข้างเตียง ฉันไม่รู้ว่าทำไมของพวกนี้ถึงมาอยู่ในห้องได้ แต่ถ้าฉันใช้มันได้ฉันก็จะใช้มันให้หมด

"เป้าหมาย"

ฉันเขียนคำนี้ลงบนกระดาษ

สำหรับตอนนี้ นี่คือเป้าหมายของฉัน ไม่จำเป็นต้องเป็นเป้าหมายที่หรูหรามากมายอะไร  เพียงแค่มีชีวิตรอดอยู่ในโลกนี้ก็พอแล้ว

และฉันต้องตั้งเป้าหมายที่เจาะจง

ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในเกมมือถือเกมอื่น ฉันคงยอมแพ้ไปแล้ว ตัวละครเกมอื่นล้วนถูกกำหนดอนาคตไว้ล่วงหน้า ไม่ว่าฉันพยายามหนักแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากชะตากรรมของตัวเองได้

แต่พิกมีอัพนั้นแตกต่างออกไป

มันขึ้นอยู่กับวิธีการฝึกฝนและความสามารถส่วนตัวของเหล่าฮีโร่ แม้แต่ระดับ 1 ดาวโดยกำเนิดก็สามารถกลายเป็นฮีโร่ที่เหนือกว่าระดับ 5 ดาวได้

เป็นเพราะศักยภาพเฉพาะตัวที่มอบให้กับฮีโร่แต่ละตัว ทั้งยังมีเรื่องความสามารถอื่นๆ ที่มีแฝงอยู่อีกด้วย พวกมันจะไม่แสดงเป็นค่าตัวเลขให้เห็นในหน้าจอค่าสถานะ แต่จะถูกนายท่านรู้ได้ขณะสังเกตการต่อสู้

แม้ว่าพวกเขาจะเริ่มต้นด้วยระดับเดียวกันและความสามารถเดียวกัน แต่ก็สามารถเป็นฮีโร่ที่แตกต่างกันได้โดยสิ้นเชิง

ดังนั้นในการเป็นนายท่านของเกมพิกมีอัพ มันจึงจำเป็นต้องมี "สายตาที่เฉียบแหลม" เพื่อเลือก "ฮีโร่ที่มีแววพัฒนา"

ปากกาในมือฉันยังคงเขียนต่อไป

"เป้าหมาย แข็งแกร่งขึ้น”

ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้

การเอาชีวิตรอด การแก้แค้น และการกลับบ้าน ล้วนเป็นไปไม่ได้ถ้าฉันไม่แข็งแกร่งขึ้น

มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งทางกายเท่านั้น ต้องรวมถึงสภาพจิตใจด้วย

ฉันไม่สามารถอยู่รอดในที่ได้โดยไม่สนใจรายละเอียดรอบตัว ฉันจะทำนิสัยแบบที่อยู่บนโลกไม่ได้

ฉันไม่รู้ว่าหนทางต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร แต่หากฉันยังทำตัวเหมือนเมื่อวันก่อน คิดว่าฉันจะรอดไหม?

"ไม่มีทางรอดแน่"

ถ้าปรับตัวไม่ได้ฉันก็จะตาย

หากฉันไม่สามารถเปลี่ยนได้ ฉันจะถูกกลืนกินและหายไป

ฉันเคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน

ฉันอาจเป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาๆ เหมือนคนอื่นทั่วไปตอนอยู่บนโลก แต่ตอนนี้มันต่างจากเมื่อก่อนแล้ว

ในตอนเด็ก ฉันจำสายตาหงุดหงิด สายตาดูเเคลนของผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้เมื่อเขามองมาที่ฉัน ตอนนั้นฉันไม่มีใครเลย ไม่มีพ่อแม่ ญาติ หรือเพื่อนฝูง ฉันอยู่ตัวคนเดียว

ฉันปีนขึ้นมาจากจุดที่ต่ำที่สุด ฉันใช้ชีวิตด้วยการต่อสู้ทุกอย่าง ดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอดในแต่ล่ะวัน

"ได้"

ฉันคุ้นเคยกับเรื่องที่ห่วยแตกและบัดซบมากมายตั้งแต่ยังเด็ก

สิ่งสำคัญในตอนนี้คือความใจเย็น มีสติ และยอมรับมันให้ได้

ความจริงที่แสนจะตลกร้ายที่ฉันอยู่ในโลกแห่งเกมที่ฉันเคยเล่น เคยสนุกกับมัน

ในสถานการณ์นี้ ฉันไม่สามารถเชื่อใจใครได้ทั้งนั้น

คนเดียวที่ฉันไว้ใจได้ก็คือตัวฉันเอง

หลังจากกินบะหมี่เสร็จ ฉันก็มุ่งหน้าไปที่จัตุรัส

จตุรัสยังคงว่างเปล่า

“ไอเซลล์ เธออยู่หรือเปล่า?”

ฉันตะโกน

หลังจากนั้นไม่นาน นางฟ้าตัวน้อยก็ปรากฏตัวขึ้นในอากาศ

[อ้าว ทำไมถึงเรียกฉันอีกล่ะ! ฉันยุ่งอยู่นะรู้ไหม!]

เธอบ่น แต่เธอก็ยังปรากฏตัวขึ้น

[ไม่ว่าแกจะถามมากแค่ไหน ฉันจะไม่บอกอะไรแกหรอก ถ้าอยากรู้ก็ปีนขึ้นไปบนหอคอยคำตอบอยู่ที่ด้านบน แน่นอนว่าพวกระดับ 1 ดาวไร้ค่าอย่างแกคงไปไม่ถึงจุดสูงสุดหรอก ฮ่าฮ่าฮ่า!]

ไอเซลล์หัวเราะและกุมท้องของเธอไว้

ฉันไม่ได้โกรธ เพราะฉันทำใจยอมรับได้แล้ว ตอนนั้นเองฉันก็สังเกตเห็นถึงระดับของเธอ

[ไอเซลล์ Lv.257]

เท่าที่จำได้ Lv. 257 นั้นคือระดับบอสที่อยู่บนชั้น 80

"ฉันมีคำถาม"

[ฉันไม่บอกหรอก]

“หน้าต่างสถานะนี้มองเห็นได้เฉพาะฉันเท่านั้นเหรอ?”

[หน้าต่างสถานะ?]

ไอเซลล์กระพือปีกและบินวนไปในอากาศ

“Lv. 257 ที่ลอยอยู่บนหัวของเธอไง”

[หา! แกก็เห็นมันเหมือนกันเหรอ? มันไม่ใช่ข้อมูลสาธารณะสักหน่อยนะ น่ารำคาญ น่ารำคาญเหลือเกิน]

ท่าทางของเธอเป็นการยืนยันให้ฉันแล้ว

ข้อความของเกมได้ปรากฏให้เห็นเฉพาะ “ฉัน” เท่านั้น

[หรือว่าเพราะโลกของเราสลับกำลังทับซ้อนกัน? ให้ตายเถอะ เจ้าคนนั้นทำเรื่องมันน่ารำคาญจริงๆ…แม่จ๋า! ฉันกำลังพูดอะไรเนี่ย! ฉันไม่ควรพูดออกมาแบบนี้!]

ไอเซลล์มองไปรอบๆ แล้วรีบบินหนีไป

โลกของเรากำลังทับซ้อนกันงั้นเหรอ? ไม่สิ เรื่องนี้มันไม่สำคัญแล้ว

“หน้าต่างอุปกรณ์!”

[ ฮาน อิสลัต (★)]

[อาวุธหลัก: ไม่มี]

[อาวุธรอง: ไม่มี]

[เกราะ: ไม่มี]

[อุปกรณ์เสริม: ไม่มี]

อย่างที่คาดไว้

ดาบโง่ๆ ที่ฉันใช้ในบทช่วยสอนเป็นแค่ไอเท็มเริ่มต้นที่มอบให้กับฮีโร่ที่ไม่มีอาวุธโดยอัตโนมัติ แต่สำหรับเชย์ที่อยู่ระดับ 4 ดาวจะมีอาวุธและชุดเกราะพื้นฐาน

"ดี"

ฉันกำหมัด

แม้ว่าฉันจะเป็นระดับ 1 ดาว แต่ฉันก็ยังได้รับความสามารถพิเศษที่คนอื่นไม่มี นั่นคือฉันสามารถสังเกตสถานะของตัวเองได้ ปกติแล้วจะมีแค่นายท่านเท่านั้นที่มองเห็น ซึ่งมันคงจะช่วยได้เยอะในเส้นทางข้างหน้าที่ฉันต้องเจอ

ฉันจะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน

ฉันตัดสินใจอีกครั้ง

แต่…

จะเกิดอะไรขึ้นถ้านายท่านหยุดเข้าสู่ระบบล่ะ?

“….”

เหตุการณ์เมื่อวันก่อนไม่ใช่แค่ความผิดพลาดธรรมดาล่ะ

เขาหลอมรวมฮีโร่ระดับดาว 4 ดาวกับระดับ 1 ดาว แล้วความน่าจะเป็นที่จะได้รับ 4 ดาวจากการใช้เงินซื้อคือประมาณ 1%

ผู้เล่นที่น่าสงสารคนนั้นเผลอพลาดทำสิ่งที่ไม่ควพลาด แลกตัวละครที่โอกาสสุ่มหนึ่งในร้อยไป แต่ทว่าพิกมีอัพมีระบบเชื่อมโยงกับโทรศัพท์ มันจึงไม่สามารถรีสตาร์ทเริ่มเกมใหม่ได้ เขาอาจจะไม่กลับมาเลยก็ได้...

“อย่าจมอยู่กับความคิดลบๆ แบบนี้ดีกว่า”

ไม่จำเป็นต้องเสียสุขภาพจิตไปกับเหตุการณ์ที่ไม่ยังเกิดขึ้น

ฉันขังตัวเองอยู่ในห้องและเริ่มเขียนทุกอย่างที่รู้ลงบนกระดาษ มีสมุดบันทึกและปากกาอยู่ในลิ้นชัก ถ้าฉันคิดว่าฉันต้องการบางสิ่งบางอย่าง มันก็จะปรากฏขึ้นมา แม้ว่าจะไม่เคยอยู่ที่นั่นมาก่อนเลยก็ตาม

สิ่งที่ฉันต้องสร้างคือแนวทางถึงแผนการในอนาคต ฉันจดและจัดระเบียบข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับพิกมีอัพที่ฉันจำได้ มันคือสิ่งที่ฉันไม่มีทางลืมลงไปเลย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม