บทที่ 22 อัปเกรดสำเร็จ

บทที่ 22 อัปเกรดสำเร็จ

【ติ๊ง! การอัปเกรดร้านค้าเสร็จสมบูรณ์】

เสียงติ๊งที่ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหันทำให้เฉียนชวนชวนสะดุ้งตื่น เธอรีบลืมตาขึ้นทันที สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานสีขาวบริสุทธิ์

ปฏิกิริยาแรกของเฉียนชวนชวนคือรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เธอรีบลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนที่กว้างขวางมาก และสิ่งที่เธอนอนอยู่ไม่ใช่เตียงพับอีกต่อไป แต่เป็นเตียงคู่ขนาดใหญ่ที่นุ่มสบาย!

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย? ฉันทะลุมิติอีกแล้วงั้นเหรอหลังจากแค่หลับไปแป๊บเดียว?"

【โฮสต์คะ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ! นี่คือห้องนอนของคุณหลังจากอัปเกรดร้านค้าแล้วต่างหาก!】

เฉียนชวนชวนเบิกตากว้าง ริมฝีปากยกยิ้มจนถึงใบหู "การอัปเกรดนี้ยอดเยี่ยมมาก!"

เธอเดินไปรอบห้องนอนด้วยเท้าเปล่า สัมผัสเย็นสบายของพื้นไม้เนื้อแข็งทำให้เธอขดนิ้วเท้าโดยไม่รู้ตัว เดิมทีเธอคิดว่าแค่ได้มีที่นอนแยกเป็นสัดส่วนก็น่าจะพอใจแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าระบบจะใจป้ำถึงเพียงนี้ ห้องนอนนี้มีขนาดไม่ต่ำกว่าสี่สิบหรือห้าสิบตารางเมตรอย่างแน่นอน

ห้องน้ำเองก็กว้างขวางมากเช่นกัน เมื่อเฉียนชวนชวนเห็นมัน สิ่งแรกที่เธอทำคือซื้ออ่างอาบน้ำแบบตีฟองที่สามารถควบคุมอุณหภูมิได้ ซึ่งเธอเคยเห็นในห้างสรรพสินค้าของระบบมาก่อนหน้านี้

หลังจากนั้น เธอก็มองไปยังตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ของเธอ ตอนนี้มันว่างเปล่า ยกเว้นเสื้อตัวบนเปิดไหล่รัดรูปสีเทากับกางเกงยีนส์ขาบานสีอ่อนที่เธอเคยใส่ในวันแรก ซึ่งแขวนอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่นั่น ระบบช่างเอาใจใส่จริงๆ ถึงกับช่วยแขวนเสื้อผ้าให้เธอด้วย

เฉียนชวนชวนเปิดห้างสรรพสินค้าของระบบอีกครั้ง เสื้อผ้าหลากหลายชุดจำนวนยี่สิบชุดเติมเต็มตู้เสื้อผ้าในทันที และคะแนนห้าพันแต้มก็อันตรธานหายไปในพริบตา ตลอดสองวันที่ผ่านมาเธอทำคะแนนได้ไม่น้อย ตอนนี้มีคะแนนเกินห้าหมื่นแต้มแล้ว ห้าพันแต้มก็แค่เศษเงิน

เฮ้อ! เธอถูกทุนนิยมครอบงำเข้าให้แล้วจริงๆ เพียงไม่กี่วันสั้นๆ เธอกลับรู้สึกว่าห้าพันแต้มไม่มีค่าอะไรเลย! คนเรานี่เปลี่ยนไปได้จริงๆ

เฉียนชวนชวนแอบขำตัวเองเล็กน้อย จากนั้นก็ซื้อชุดนอนผ้าไหมสองชุดกับรองเท้าแตะรูปหมีน้อยน่ารัก ต่อจากนั้น เธอซื้อตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ขนนุ่มที่มีความสูงพอๆ กับเธอแล้วนำไปวางไว้บนเตียง จริงๆ แล้วเธอชอบกอดหมีตัวใหญ่ตอนนอนมาตลอด แต่เตียงพับอันเก่าที่มีขนาดแค่พอดีตัวเธอ ทำให้เธอไม่มีที่ว่างพอสำหรับมัน ตอนนี้ยอดเยี่ยมไปเลย! เธอสามารถกลับมากอดหมีตัวใหญ่เข้านอนได้อีกครั้ง!

กว่าที่เฉียนชวนชวนจะตกแต่งห้องนอนเสร็จ ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ แล้ว จากนั้นเธอจึงนึกถึงเรื่องร้านค้าขึ้นมาได้ ตอนนี้เธอเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อร้านค้าที่ได้รับการอัปเกรด

เฉียนชวนชวนผลักประตูห้องนอนออก บันไดไม้เนื้อแข็งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ อย่างนุ่มนวลใต้ฝ่าเท้าของเธอ ที่แท้มันเป็นอาคารสองชั้น!

เธอวิ่งลงบันไดสองขั้นควบกันไป ก่อนจะหยุดชะงักลงทันที แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานเข้ามาในโถงหลัก โต๊ะอาหารไม้เนื้อแข็งสิบตัวถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเหลื่อมล้ำกัน และซึ้งนึ่งสแตนเลสในครัวเปิดก็เปล่งประกายสีเงินวับวาว สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ...

"เครื่องทำซาลาเปาอัตโนมัติงั้นเหรอ?!" เธอพุ่งตัวเข้าไปหาแขนกลที่หยุดนิ่งอยู่นั้น หน้าจอระบบเด้งขึ้นมาในจังหวะที่เหมาะสม

【อุปกรณ์ใหม่】

• เครื่องทำซาลาเปาอัตโนมัติ 1 เครื่อง
• ระบบสั่งอาหารอัจฉริยะ 1 ระบบ
• ตู้โชว์สินค้าควบคุมอุณหภูมิ 2 ตู้
• ตู้โชว์สินค้าแช่เย็น 1 ตู้
• ถังต้มโจ๊ก 3 ใบ
• เครื่องทำน้ำเต้าหู้ 1 เครื่อง
• หม้อหุงข้าว 1 ใบ
• หม้อทอดไฟฟ้า 1 ใบ
• ตู้ฆ่าเชื้อ 1 ตู้
• ซึ้งนึ่งซาลาเปา 2 ชุด

...

เฉียนชวนชวนกุมหน้าอกตัวเองไว้กะทันหัน นี่ไม่ใช่อัปเกรดธรรมดาแล้ว แต่มันคือการพลิกโฉมครั้งใหญ่! จากร้านซาลาเปาเล็กๆ กลายเป็นร้านอาหารเช้าสุดหรูไปเลย! หลังจากความตื่นตะลึงผ่านพ้นไป เฉียนชวนชวนก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาเล็กน้อย ร้านยิ่งใหญ่ งานก็ยิ่งเยอะ

แม้ว่าหลังการอัปเกรด เธอจะไม่จำเป็นต้องห่อซาลาเปาเองเพราะทุกอย่างเป็นอัตโนมัติ และมีเครื่องจักรต่างๆ ที่ไม่ต้องออกแรงมากนัก แต่เธอก็ยังต้องเป็นคนคอยควบคุมดูแล ยิ่งไปกว่านั้นด้วยวิธีนี้ ร้านของเธอจะต้องเปิดตลอดทั้งวัน ไม่สามารถยุ่งแค่ชั่วครู่เหมือนตอนขายแค่ซาลาเปาได้อีกแล้ว เธอคงต้องวุ่นตั้งแต่เช้าจนค่ำ งั้นเธอเปิดแค่ตอนเช้าทุกวันดีไหมนะ? แล้วค่อยปิดร้านตอนบ่าย!

แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็ถูกระบบปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

【โฮสต์คะ ร้านอาหารเช้ามีเวลาเปิดทำการที่แน่นอนค่ะ คุณจำเป็นต้องเปิดร้านตามเวลาที่กำหนดไว้】

"แล้วบอกฉันมาสิว่าเวลาเปิดทำการคือตอนไหน?"

【เวลาเปิดทำการคือ 08.00 น. ถึง 17.00 น. ค่ะ】

โอ้ว้าว! นี่มันเคารพกฎหมายแรงงานจริงๆ เลยนะเนี่ย

"แล้วถ้าฉันเปิดสายหรือปิดเร็วจะเป็นยังไง?"

【จะมีการหักคะแนนโฮสต์หนึ่งพันแต้มค่ะ】

"หนึ่งพันแต้ม! กล้าหักคะแนนกันขนาดนี้เชียวเหรอ!" เฉียนชวนชวัญกัดฟันกรอด

"แล้วถ้าฉันปิดดึกเกินเวลาล่ะ?"

【นั่นไม่สำคัญค่ะ】

เฉียนชวนชวน: "..."

ช่างเถอะ เธอขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับระบบนี้แล้ว เฉียนชวนชวนรู้สึกว่าการจ้างพนักงานมาช่วยงานจิปาถะเพื่อแบ่งเบาภาระนั้นยังคงจำเป็นมาก แต่เธอคงต้องเลือกคนให้ดีที่สุด ควรเป็นคนที่ไม่มีพันธะ จิตใจห่อเหี่ยว และเต็มใจจะอยู่ที่ร้านอย่างสงบสุข และพวกเขายังต้องเซ็นสัญญาอะไรสักอย่างกับระบบใช่ไหมนะ? คงเป็นสัญญาขายตัวอะไรทำนองนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็คงไม่มีอิสระ และไม่ใช่กรณีที่จะลาออกเมื่อไหร่ก็ได้ พวกเขาคงต้องทำงานจนตายแน่ๆ

เฉียนชวนชวนเดินไปที่หน้าตู้แช่เย็นสำหรับโชว์สินค้าอีกครั้ง ข้างในมีเครื่องดื่มหลากหลายชนิดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เฉียนชวนชวนหยิบน้ำมะนาวออกมาขวดหนึ่งแล้วจิบไปสองอึก หลังจากดื่มเสร็จ เธอก็สอดส่ายสายตาไปรอบๆ แล้วพบว่าจุดที่เพิ่งว่างลงเมื่อครู่นี้ ได้มีน้ำมะนาวขวดใหม่มาเติมแทนที่แล้ว!

"ว้าว! ไฮเทคจริงๆ! มีฟังก์ชันเติมสินค้าอัตโนมัติด้วย" ไม่เลวเลย ไม่เลวเลย ลดงานไปได้อีกอย่าง

จากนั้นเธอก็เดินไปที่ตู้โชว์สินค้าแบบควบคุมอุณหภูมิสองตู้ ในขณะนี้ตู้เหล่านั้นเต็มไปด้วยพายเนื้อหลากหลายชนิด รวมถึงปาท่องโก๋ ข้าวเหนียวดำ แซนด์วิช เค้กนึ่ง และอื่นๆ อีกมากมาย ทุกอย่างดูมีคุณภาพและน่ารับประทานมาก

"ซานซาน ของพวกนี้กินได้เลยหลังจากเอาออกมาใช่ไหม?"

【ใช่ค่ะโฮสต์ แถมยังสดใหม่และร้อนๆ ด้วยนะคะ!】

"แล้วมันเติมสินค้าอัตโนมัติด้วยหรือเปล่า?"

【ใช่ค่ะโฮสต์ สินค้าในตู้โชว์สามารถเติมใหม่ได้โดยอัตโนมัติและไม่มีจำกัดค่ะ!】

เมื่อได้ยินคำพูดของระบบ อารมณ์ของเฉียนชวนชวนก็ดีขึ้นอีกเล็กน้อย หลังจากนั้นเธอก็เดินไปยังหน้าตู้แช่แข็ง เปิดประตูตู้แล้วดูว่าข้างในมีอะไรบ้าง จากนั้นเธอก็เห็นว่ามีสินค้ากึ่งสำเร็จรูปแช่แข็งถูกเพิ่มเข้ามามากมาย เช่น เสี่ยวหลงเปา ซาลาเปางาดำ ขนมจีบ เกี๊ยว เกี๊ยวซ่า ไส้กรอกย่างฉ่ำๆ... ตู้แช่แข็งถูกอัดแน่นจนเต็ม

กว่าเฉียนชวนชวนจะตรวจสอบร้านอาหารเช้าจนทั่ว ก็ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงแล้ว เธอถึงกับทานมื้อเย็นไปพร้อมกับการตรวจสอบด้วยเลยทีเดียว

เฉียนชวนชวนมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดลงแล้ว และเธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ในเมื่อข้างในร้านเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ข้างนอกก็ต้องเปลี่ยนไปมหาศาลเช่นกัน เธอต้องรีบออกไปดูเสียหน่อยแล้ว

เฉียนชวนชวนผลักประตูร้านออกไป ลมยามค่ำคืนที่เย็นสบายพัดปะทะใบหน้าของเธอ ภายนอกร้านเปลี่ยนไปมากจริงๆ! หน้าร้านที่เคยทรุดโทรมได้กลายเป็นอาคารสไตล์จีนสองชั้นที่งดงาม!

กระเบื้องสีเทาและชายคาที่อ่อนช้อย พร้อมกับเสาสีแดงชาด ยังคงโดดเด่นสะดุดตาในยามค่ำคืน ป้ายไม้จันทน์แขวนอยู่ระหว่างชั้นสอง มีอักษรทองสี่ตัวที่สลักคำว่า "รับประกันความพึงพอใจ" เปล่งประกายด้วยความหรูหราแบบเรียบง่ายภายใต้แสงจันทร์ ใต้ป้ายนั้นมีอักษรขนาดเล็กลงมาอีกสามตัวที่เขียนว่า "ร้านอาหารเช้า" ซึ่งตัดเส้นด้วยสีทองที่ประณีตไม่แพ้กัน ทำให้บอกประเภทของร้านได้ชัดเจนโดยไม่แย่งความโดดเด่นไป

เธอพึมพำกับตัวเองว่า "เปิดร้านมะรืนนี้ พวกที่เคยมาก่อนหน้านี้ต้องอ้าปากค้างแน่ๆ..."