บทที่ 120 ผู้ลักลอบขึ้นเรือของธงจักรพรรดิมนุษย์ (ฟรี)

บทที่ 120 ผู้ลักลอบขึ้นเรือของธงจักรพรรดิมนุษย์

หลังจากบอกทักษะติดตัวแปลกๆ สองอย่างนี้กับนักบุญเพลิงโลหิตก็ทำให้แม้แต่ตัวมันเองก็ยังตาค้าง

วิวัฒนาการครั้งนี้ทำให้มังกรน้ำแข็งตัวน้อยเลื่อนตำแหน่งจากท้ายตารางขึ้นมาอยู่ที่... อันดับสามจากท้ายตารางนั่นเอง

แต่ความแข็งแกร่งของมังกรน้ำแข็งตัวน้อยอยู่ที่ศักยภาพของมัน ตราบใดที่ยังมีผู้ศรัทธาเพียงพอ ความแข็งแกร่งของมันจะเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด นี่คือเส้นทางที่แท้จริงสู่ความเป็นพระเจ้า

ในแง่ของศักยภาพ มันได้แซงหน้าธงจักรพรรดิ์มนุษย์และนักบุญเพลิงโลหิตไปแล้วอย่างมีระยะห่างอย่างมาก

หลังจากรอสักพัก ดวงตาอันสดใสคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของธงจักรพรรดิมนุษย์ หลังจากที่มันดูดซับวิญญาณอมตะทั้งหมดจากไข่มุกบำรุงวิญญาณ

ครั้งนี้พลเมืองวิญญาณจำนวนมากถูกเพิ่มเข้าในอาณาจักรของมัน

ในส่วนของระดับนั้น ก็ยังเป็นไปตามที่คาดหวังและมันสามารถทะลุไปถึงระดับ 51 ได้ ในตอนนี้ยกเว้นหญ้าแห่งความฝันที่เพิ่งเข้าร่วมทีมไม่นานนี้ ทุกคนในทีมของเฉียนเอ๋อต่างก็เข้าสู่ระดับกึ่งราชาแล้ว

“เอาล่ะทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม..เราจะไปที่เมืองต่อไป”

เฉียนเอ๋อปรบมือและยืนขึ้น

พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองนี้มานานเกินไป ก่อนหน้านี้เขาต้องการให้หญ้าแห่งความฝันดูดซับต้นไม้ยักษ์เหล่านั้น และตอนนี้เมื่อทุกอย่างได้รับการแก้ไขแล้ว ก็ถึงเวลาออกเดินทาง

“เย้~ (เจ้านาย ก่อนจากไปฉันคิดว่าคุณควรดูสิ่งนี้ก่อน มีผู้โดยสารลักลอบขึ้นเรือพิเศษและถูกสกัดกั้นจากรอยประทับวิญญาณของข้าก่อนหน้านี้)”

ในขณะที่เขากำลังพูด ธงจักรพรรดิมนุษย์ก็คลี่ตัวออก และทหารผีหลายนายก็พาดวงแสงกลมๆ สองดวงจากธงจักรพรรดิมนุษย์และวางพวกมันไว้ตรงหน้าเฉียนเอ๋อ

“หือ… ผู้โดยสารลักลอบขึ้นเรือพิเศษ? มันคืออะไร?”

เมื่อมองไปที่ดวงแสงกลมๆ ประหลาดๆ ทั้งสองดวงนั้น เฉียนเอ๋อก็รู้สึกงุนงงอย่างมาก เขาจำไม่ได้ว่าเคยเห็นสิ่งแบบนี้มาก่อน

เฉียนเอ๋อเตะสิ่งแปลกประหลาดด้วยนิ้วเท้าของเขา และเป็นไปตามคาด เขาทะลุร่างกายของพวกมัน จากนั้นเฉียนเอ๋อจึงถามด้วยความอยากรู้

“แสงสองดวงนี้..มันคืออะไร?”

“วู้~ (พวกมันไม่ใช่วิญญาณ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร ฉันอยากจะบอกคุณก่อนหน้านี้แล้ว แต่ฉันไม่มีโอกาส อย่างไรก็ตามหลังจากที่ได้ดูดซับวิญญาณของจ้าวกระทิงครอบนภาภายในไข่มุกบำรุงวิญญาณแล้ว ในที่สุดฉันก็รู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร)”

ธงจักรพรรดิมนุษย์มองดูทรงกลมทั้งสองด้วยความประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าสิ่งเช่นนี้จะมีอยู่ในโลก

“…หากนายยังคงลึกลับต่อไป ฉันจะไม่ฟังแล้วนะ”

เฉียนเอ๋อเหลือบมองธงจักรพรรดิ์มนุษย์อย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยได้นิสัยลึกลับนี้มาจากใคร

“ฮ่าๆ โอเคๆ ฉันจะบอกคุณๆ สองสิ่งนี้คือแกนของจ้าวกระทิงครอบนภา อาจกล่าวได้ว่านี่คือจ้าวกระทิงครอบนภาตัวจริง ทุกสิ่งที่แสดงออกมาภายนอก วิญญาณ กระดูก และเนื้อหนัง ล้วนเป็นส่วนขยายของแกนทั้งสองนี้ สิ่งภายนอกเหล่านั้นล้วนตายไปแล้ว แต่ตราบใดที่แกนยังคงอยู่จ้าวกระทิงครอบนภาจะยังคงกลับชาติมาเกิดใหม่ได้ แต่หลังจากกลับชาติมาเกิดใหม่ มันจะต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดอีกครั้ง”

จักรพรรดิมนุษย์ถอนหายใจ ไม่คาดคิดว่าจะมีเผ่าพันธุ์ที่วิเศษเช่นนี้ในโลก

“ทำไมมันฟังดูเหมือนต้นไม้ล่ะ สิ่งนี้คือเมล็ดพืช และส่วนลำต้นใหญ่ที่อยู่ข้างนอกก็งอกออกมาจากเมล็ดพืชนั้น”

เฉียนเอ๋อถอนหายใจและนั่งยองๆ ลงไปตรวจสอบแกนทั้งสองอย่างระมัดระวัง

“ไม่ถูกต้อง ฉันฆ่าจ้าวกระทิงครอบนภาไปแค่ตัวเดียว แล้วจะมีสองแกนได้ยังไง”

ทันใดนั้นเฉียนเอ๋อก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าเขาฆ่าจ้าวกระทิงครอบนภาไปตัวเดียว

“เนื่องจากแกนของจ้าวกระทิงครอบนภานั้นเป็นหน่วยสองต่อหนึ่งที่ควบคุมร่างกาย ดังนั้นจะมีสองแกน”

ธงจักรพรรดิ์มนุษย์อธิบายให้เฉียนเอ๋อฟัง

เฉียนเอ๋อก็มองไปที่แกนทั้งสองด้วยดวงตาที่เรืองแสง

สิ่งนี้ไม่ใช่จิตวิญญาณ และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับจิตวิญญาณ ดังนั้นเหล่าปรมาจารย์ผู้ฝึกสัตว์ประเภทเนโครแมนติกจึงไม่เคยค้นพบสิ่งนี้มาก่อน

"ฉันสามารถใช้สองสิ่งนี้เพื่อเพาะเลี้ยงจ้าวกระทิงครอบนภาหนึ่งตัวขึ้นมาได้ไหม?"

เฉียนเอ๋อถามด้วยความตื่นเต้น ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจเขาทันที ในฐานะคนที่คอยคั้นเอาคุณค่าของทรัพยากรออกมาทุกหยด เขาสนใจแค่ว่าเขาจะได้ประโยชน์จากสิ่งนี้มากแค่ไหนเท่านั้น

“คุณทำได้ แต่ไม่แนะนำ เพราะทรัพยากรที่ใช้นั้นมีจำนวนมากและวัสดุที่จำเป็นในการเพาะพันธุ์จ้าวกระทิงครอบนภาให้สามารถใช้งานได้นั้นเกินกำลังของเราไปอย่างมาก”

ธงจักรพรรดิมนุษย์ส่ายหัวและยอมแพ้เมื่อเห็นจำนวนทรัพยากรที่จำเป็นในการทำให้จ้าวกระทิงครอบนภากลับชาติมาเกิดใหม่จากแกนของมัน

ประสิทธิภาพที่ได้ไม่สมกับต้นทุนที่เสียไปอย่างมาก

“แล้วนายดูดซับสิ่งนี้ได้ไหม?”

เฉียนเอ๋อถอนหายใจและรู้ว่าเขากำลังคิดมากเกินไป สิ่งนี้ไม่ใช่วิญญาณเลย แล้วธงจักรพรรดิมนุษย์จะดูดซับมันได้อย่างไร

และตามที่คาดไว้ ธงจักรพรรดิ์มนุษย์ไม่สามารถดูดซับสิ่งนี้ได้ และสัตว์อสูรตัวอื่นของเขาก็ไม่สามารถใช้มันได้เช่นกัน

สิ่งนี้กระทบจุดบอดของเฉียนเอ๋อจริงๆ

"นั่นก็คือ การใช้งานเดียวสำหรับสิ่งนี้คือการทำไปขาย ทางการหลังจากที่เราออกไปแล้ว"

เขาแตะคางของเขาและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่สงสัยเลยเกี่ยวกับความมุ่งมั่นของกองทัพที่จะซื้อสิ่งนี้

แต่ปัญหาคือจะขายมันยังไง แกนของจ้าวกระทิงครอบนภาทั้งสองนี้เคยเห็นโลกแห่งหายนะและความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ซึ่งทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะสามารถปล่อยให้สองแสงนี้ออกไป

แต่หากทำลายความทรงจำของมัน และขายได้ราคาดีก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้

"เราจะทำให้แกนทั้งสองนี้ปิดลงตลอดไป..แต่ยังมีชีวิตอยู่ได้ได้ไหม?"

เฉียนเอ๋อยังคงถามต่อ

“วู้~ (…ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็นสิ่งแบบนี้มาก่อน..และไม่แน่ใจเหมือนกัน)”

หลังจากได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากธงจักรพรรดิมนุษย์แล้ว เฉียนเอ๋อก็ถอนหายใจ โบกมือและขอให้ธงจักรพรรดิมนุษย์เก็บแกนทั้งสองไว้ก่อน

เขาไม่ทราบว่าความลับนี้สามารถขายได้ในราคาเท่าใด

“เอาล่ะๆ ไปเก็บของแล้วไปที่เมืองต่อไปกันเถอะ”

สถานการณ์ในปัจจุบันนั้นชัดเจนมากแล้ว พลังความดีเป็นสิ่งสำคัญมาก และพลังศรัทธาก็มีความสำคัญเช่นกัน ตอนนี้เขาต้องการพลังความดีและพลังศรัทธาเป็นจำนวนมาก

ในกรณีนี้จำเป็นต้องมีคนที่ยังมีชีวิตอยู่เป็นจำนวนมาก ตอนนี้ทุกนาทีที่ล่าช้าอาจหมายถึงผู้ศรัทธาคนหนึ่งที่เสียชีวิตไป

“ขึ้นมาสิ”

เจ้าแห่งน้ำแข็งได้เอี่ยงปีกของมันและเอ่ยคำเชิญชวนไปยังเฉียนเอ๋อ หลังจากพัฒนาร่างและได้รับกงล้อสีทองแห่งบุญและกงล้อสีเงินแห่งพลังศรัทธาแล้ว มันก็สามารถพูดออกมาได้โดยธรรมชาติ

"ไปตรงจุดนี้นะ.."

เฉียนเอ๋อส่งแผนที่ที่เตรียมไว้ให้กับเจ้าแห่งน้ำแข็งก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปบนหลังของมัน

แผนที่นี้แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่เฉียนเอ๋อเป็นคนวาดด้วยมือ แต่เป็นแผนที่จริงที่เจ้าแห่งน้ำแข็งสามารถเข้าใจได้

หลังจากวิวัฒนาการแล้ว ความเร็วของเจ้าแห่งน้ำแข็งก็เพิ่มขึ้นอีกครั้งด้วยระยะห่างที่มาก แม้ว่ามันจะยังไม่เร็วเท่ากับนักบุญเพลิงโลหิตที่วิ่งบนพื้น แต่มันก็มีข้อได้เปรียบคือบินได้

ครั้งนี้จุดหมายปลายทางของเฉียนเอ๋อคือเมืองลัวซี เมืองหลวงของมณฑลชายแดน เมืองใหญ่ที่มีประชากรเกือบสิบล้านคน ครั้งนี้เฉียนเอ๋อจะได้อิ่มเอมกับผลประโยชน์อย่างแน่นอน

“ฉันกังวลว่าสถานการณ์ในเมืองลัวซีคงจะเหมือนกับเมืองนี้ นั่นคือพวกเขาไม่ได้จัดการกับซอมบี้ได้อย่างเหมาะสม และปีศาจและราชาซอมบี้ที่แข็งแกร่งบางส่วนก็ออกมาฆ่าผู้รอดชีวิตที่เหลือทั้งหมด”

บนหลังของเจ้าแห่งน้ำแข็งนั้น เฉียนเอ๋อได้บ่นกับสัตว์อสูรของเขา….

…………………………..