บทที่ 110 แล้วก่อนหน้านี้นายอยู่ที่ไหน? (ฟรี)

บทที่ 110 แล้วก่อนหน้านี้นายอยู่ที่ไหน?

“มาดูกันดีกว่าว่าจะมีสิ่งใดที่เราใช้ได้”

ด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ เฉียนเอ๋อรีบปล่อยสัตว์เลี้ยงทั้งสี่ตัวของเขาออกมาทันที พร้อมกับชี้ไปที่หมอกดำที่ยังคงไม่สลายไปและเอ่ยถามออกมา

“ใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้หรือ?”

หญ้ากลืนวิญญาณ ซึ่งกำลังสละความแข็งแกร่งได้อย่างมากและใกล้จะวิวัฒนาการแล้ว มันมองไปที่เฉียนเอ๋อและส่งเสียงสงสัย มันไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเหตุใดเจ้านายผู้มั่งคั่งคนนี้จึงเรียกมันออกมาอย่างกะทันหัน

อย่างไรก็ตามพี่ชายทั้งสามของมันได้เริ่มสกัดกั้นหมอกดำจำนวนหนึ่งเพื่อเริ่มศึกษาค้นคว้า

แต่หลังจากศึกษาไปได้สักพัก ทั้งสามตัวก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

สิ่งนี้ไม่มีประโยชน์กับพวกมันเลย มีแค่ธงจักรพรรดิมนุษย์ที่สามารถดูดซับได้บางส่วน แต่องค์ประกอบของสิ่งนี้มีความซับซ้อนเกินไป มันจะต้องใช้พลังงานจำนวนมากเพื่อกำจัดสารอื่นๆ ที่ไร้ประโยชน์หรือแม้แต่เป็นอันตรายออกไปก่อน

นี่ไม่คุ้มค่ากับความพยายามเลย

“โธ่ นี่ฉันต้องฆ่าไนท์แมร์สามตัวแล้วก็จากไปงั้นเหรอ ฉันไม่สบายใจที่ต้องทิ้งทรัพยากรไปอย่างนี้เลย”

เฉียนเอ๋อเหลือบมองหมอกดำที่ค่อยๆ สลายไป พร้อมกับพูดด้วยความไม่เต็มใจ

แต่ขณะที่เฉียนเอ๋อกำลังจะยอมแพ้และจากไป ชายเสื้อผ้าของเขาก็ถูกดึงอย่างกะทันหัน

เมื่อมองย้อนกลับไป เห็นว่าเป็นหญ้ากลืนวิญญาณที่กำลังดึงมุมเสื้อผ้าของเขาอย่างอ่อนโยนด้วยใบของมัน

เฉียนเอ๋อรู้สึกกังวลว่ามันจะเป็นไนท์แมร์เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงใช้สัญญาผู้ฝึกสัตว์โดยเฉพาะเพื่อยืนยันว่านี่คือสัตว์เลี้ยงของเขาเองก่อนที่จะสอบถามผ่านสัญญา

【เกิดอะไรขึ้น?】

【นั่น… ฉันดูเหมือนจะกินมันได้นะ】

ขณะที่มันพูด หญ้ากลืนวิญญาณก็ค่อยๆ ขดหมอกสีดำด้วยใบของมัน

หมอกดำเกาะติดกับใบไม้และเปลี่ยนเป็นละอองน้ำค้างสีดำอย่างรวดเร็ว ซึ่งถูกหญ้ากลืนวิญญาณดูดซับไป

หลังจากดูดซับน้ำค้างดำ หญ้ากลืนวิญญาณก็ปิดตาทั้งหมดของมัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เฉียนเอ๋อและสัตว์เลี้ยงที่เหลืออีกสามตัวไม่สามารถทิ้งมันไว้ที่นี่ได้

หากพวกเขาออกไปล่าฝันร้ายต่อไปก็ไม่รู้จะมีอะไรเกิดขึ้นกับมันหรือป่าว ดังนั้นพวกเขาจึงล้อมเป็นวงกลมและจ้องมองหญ้ากลืนวิญญาณ

หลังจากผ่านไปประมาณยี่สิบนาที หญ้ากลืนวิญญาณก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ทันทีที่มันลืมตาขึ้น มันก็เห็นคนคนหนึ่งและสัตว์เลี้ยงสามตัวรวมเป็นวงกลมและจ้องมองมาที่มันอย่างพร้อมเพียงกัน ฉากที่คุ้นเคยนี้เกือบทำให้หญ้ากลืนวิญญาณตกใจตายทันที

“ดูเหมือนเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันจะสั้นเกินไป น้องเล็กดูเขินอายนิดหน่อย”

ธงจักรพรรดิ์มนุษย์ได้เปลี่ยนพื้นผิวธงให้กลายเป็นใบหน้าของมนุษย์ โดยถูคางด้วยเสาธงเหมือนกับมือและอธิบายออกมา

“เป็นอย่างนั้นเหรอ…”

เขาคิดว่าหญ้ากลืนวิญญาณอาจมีโรคบางอย่าง ถ้าหมอประจำทีมเองก็มีโรคที่รักษาไม่หายมันคงเป็นสถานการ์ที่เลวร้ายเหลือเกิน

หลังจากทำความเข้าใจกับหญ้ากลืนวิญญาณแล้ว เฉียนเอ๋อจึงมองไปที่แผงหญ้ากลืนวิญญาณ

【หญ้ากลืนวิญญาณ】

【คุณสมบัติ: กลืนวิญญาณ, หญ้า】

【ระดับ: 17】

【พรสวรรค์: สีม่วง】

【ทักษะ: การหยั่งราก, การดูดซับ, การบำบัดวิญญาณ, กระสุนพลังหยิน, การเพิ่มพลัง, การผสานวิญญาณ, การเข้าสู่ความฝัน】

พรสวรรค์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงและระดับไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่มีทักษะใหม่เพิ่มเข้ามา นั่นก็คือการเข้าสู่ความฝันได้ถูกเพิ่มเข้ามา

หลังจากดูดซับพลังความดีและหินสมองได้จำนวนหนึ่งแล้ว ความเข้าใจของหญ้ากลืนวิญญาณก็ไปถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัว มันเรียนรู้ทักษะการผสานวิญญาณที่ศาสตราจารย์หย่งเซว่ไห่หาให้เขาได้ในครั้งเดียว

และก่อนหน้านี้ด้วยความคิดที่จะดูแลสมาชิกใหม่ ธงจักรพรรดิมนุษย์ก็รื้อค้นตามมุมต่างๆ และพบแผ่นเรียนรู้ทักษะกระสุนหยินฉีและการเพิ่มพลังที่มันเคยใช้ในอดีตนำมาให้หญ้ากลืนวิญญาณ และมันก็เรียนรู้ผ่านครั้งเดียวด้วย

“ทักษะการเข้าสู่ความฝันนี้ได้มาหลังจากดูดซับออร่าของไนท์แมร์นั้นงั้นเหรอ? แล้วมันทำอะไรได้?”

เฉียนเอ๋อเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ แต่สิ่งนี้กลับทำให้หญ้ากลืนวิญญาณสะดุดและเกาหัวด้วยใบของมัน

【คงจะ…เป็นการเข้าฝันเพื่อการรักษาหรือป่าว?】

หญ้ากลืนวิญญาณก็ไม่แน่ใจนักว่าทักษะนี้มีไว้ทำอะไร ดูเหมือนว่ามันจะใช้เพื่อเข้าถึงความฝันได้ แต่ความฝันนั้นยังคงถูกกำหนดโดยผู้ฝัน และมันไม่สามารถทำอะไรได้เลย

“เหมือนนักจิตวิทยางั้นเหรอ? ช่างมันเถอะ มันควรจะเป็นเพราะว่าหญ้ากลืนวิญญาณดูดซับได้น้อยเกินไป เอาล่ะ..งั้นมาฆ่ากันต่อไปเถอะ!”

เฉียนเอ๋อเองก็ไม่แน่ใจถึงผลของทักษะนี้ แต่เนื่องจากมันมีประโยชน์ต่อสัตว์เลี้ยงของเขา นั่นก็เพียงพอแล้ว..เพียงพอแล้วที่จะให้เขาออกล่าสังหารสัตว์อสูรไนท์แนร์ที่นี่!

เขาผลักประตูเปิดออกและนำสัตว์เลี้ยงทั้งสี่ตัวออกจากวิลล่าพร้อมกัน ในสถานที่อันตรายแห่งนี้เขาต้องใช้ออกทุกอย่าง

หญ้ากลืนวิญญาณซึ่งเป็นหญ้าที่อ่อนแอที่สุดจึงอยู่บนหัวของเฉียนเอ๋อ ช่วยให้เฉียนเอ๋อกลายเป็นผู้ฝึกสัตว์ที่แท้จริง มังกรน้ำแข็งตัวน้อยเป็นตัวที่ใหญ่ที่สุด ตามมาหลังเฉียนเอ๋อ ธงจักรพรรดิมนุษย์ถืออยู่ในมือของเฉียนเอ๋อ ซึ่งรับผิดชอบในการปกป้องเฉียนเอ๋ออย่างใกล้ชิด

ในส่วนของนักบุญเพลิงโลหิต มันกำลังเดินอยู่ข้างหน้าเขา

“เฮ้ ศิษย์น้อง..จะไปไหนน่ะ?”

ทันทีที่เขาเดินออกจากประตูมา เฉียนเอ๋อก็เห็นพี่สามของเขาพิงอยู่กับลำต้นไม้ตรงทางเข้า และทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเหมือนกับวันที่เริ่มเรียน

เมื่อเห็นฉากที่คุ้นเคยนี้ สมองของเฉียนเอ๋อก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ โดยรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่านี่เป็นเรื่องปกติ และทั้งสองกำลังจะไปที่ทางเข้าเพื่อรับอาจารย์

แต่ไม่นาน พลังงานเย็นๆ ก็ไหลรินลงมาจากศีรษะของเขาเหมือนน้ำพุที่ใสสะอาด ทำให้เฉียนเอ๋อสั่นไปทั้งตัวและตื่นขึ้นมาทันใด

【ใช่แล้ว นี่เป็นความฝัน】

เมื่อกลับมามีสติอีกครั้ง เฉียนเอ๋อก็โบกมือพร้อมปิดหน้าผากของเขา นักบุญเพลิงโลหิตซึ่งยังคงอยู่ในสถานะกระหายเลือด รีบพุ่งเข้าไปเหมือนเสือดาวและทุบหัวของพี่สามทันที

ความเร็วนั้นรวดเร็วมากจนพี่สามแทบไม่มีเวลาที่จะตอบสนองได้ ก่อนที่เขาจะถูกทุบจนกลายเป็นกองหมอกสีดำโดยตรง

หญ้ากลืนวิญญาณบนศีรษะของเฉียนเอ๋อลอยไปบริเวณใกล้หมอกทันที มันยืดใบออกเพื่อรวบรวมหมอกที่กระจัดกระจาย เปลี่ยนมันให้เป็นน้ำค้างสีดำและดูดซับมันเข้าไป

หลังจากมีประสบการณ์ในครั้งก่อน ครั้งนี้การดูดซึมจึงมีความราบรื่นมากขึ้น และหญ้ากลืนวิญญาณยังคงมีสติอยู่ตลอดทั้งกระบวนการ

“ความแข็งแกร่งเหมือนกับมนุษย์ทั่วไป และไม่ดีเท่าซอมบี้ด้วยซ้ำ”

หลังจากกลับมา นักบุญเพลิงโลหิตก็แสดงความรู้สึกของเขาทันที

“เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปงั้นหรือ.. แล้วความน่ากลัวของไนท์แมร์พวกนี้มันอยู่ไหนล่ะ?”

เฉียนเอ๋อพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน เมื่อสักครู่นักบุญเพลิงโลหิตได้ฆ่าไนท์แมร์ไปอีกหนึ่งตัว และจำนวนที่แสดงบนอุปกรณ์ปลดปล่อยของเขาได้เปลี่ยนเป็นสองตัวแล้ว ที่เขาไม่เข้าใจคือทำไมไนท์แมร์ฆ่าได้ง่ายเช่นนี้จึงกลายเป็นฝันร้ายสำหรับมนุษย์ได้ล่ะ?

แต่ทันทีที่เขาพูดเช่นนี้ เฉียนเอ๋อก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงก้มหัวลง และนักบุญเพลิงโลหิตและสัตว์เลี้ยงของเขาก็หายไปจากสายตาของเขา!

ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา นิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันสิ้นโลกทำให้เขากระโดดหลบออกไปด้านข้างโดยไม่คิดอะไร

จากนั้นเฉียนเอ๋อลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วมองดูนักบุญเพลิงโลหิตและสัตว์เลี้ยงอีกสามตัวด้วยความสงสัย

ในขณะนี้ พวกมันทั้งหมดก็ตกตะลึงกับการกระทำของเฉียนเอ๋อและจ้องมองมาที่เขาพร้อมกัน

【…ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร… ฉันเดาผิดงั้นหรือ?】

เฉียนเอ๋อจ้องมองไปยังสถานที่ที่เขาเพิ่งยืนไป และคิดอย่างเหม่อลอย

【นักบุญเพลิงโลหิต ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?】

เฉียนเอ๋อก้มหัวลง ยังคงมองไปยังสถานที่ที่เขาเพิ่งยืนอย่างเหม่อลอย ขณะที่สืบค้นในใจอย่างรวดเร็วโดยใช้สัญญาผู้ฝึกสัตว์

“เจ้านาย..ฉันก็อยู่ตรงหน้าคุณ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

ปากของนักบุญเพลิงโหลิตไม่ได้ขยับ และเสียงของมันดังขึ้นในใจของเฉียนเอ๋อ

【เสียงมาจากสัญญาผู้ฝึกสัตว์..ดูเหมือนว่าฉันจะอ่อนไหวเกินไป ใช่แล้ว ผลที่ตามมาจากการอยู่ในโลกาวินาศมาหลายปียังคงไม่เปลี่ยนแปลง】

สีหน้าของเฉียนเอ๋อแสดงออกถึงความโล่งใจ

แต่ในทันใดนั้นขนของเฉียนเอ๋อก็ลุกชันขึ้นทั้งร่างแล้วถามออกมาอย่างจริงจังว่า

“แล้วก่อนหน้านี้นายอยู่ที่ไหน?”

“ฉันอยู่กับเจ้านายเสมอ..ไม่ต้องกังวล ไม่มีอันตรายใดๆ หรอก”

ปากของนักบุญเพลิงโลหิตไม่ขยับ และเสียงของมันดังขึ้นในหูของเฉียนเอ๋ออีกครั้ง ….

……………………….