บทที่ 18 - ทางเลือกที่คาดไม่ถึง

บทที่ 18 - ทางเลือกที่คาดไม่ถึง

"ลมปราณช่างหนาแน่นยิ่งนัก! ร่างกายก็แข็งแกร่งปานเหล็กกล้า!" เย่เสินเยว่ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเย่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความทึ่ง

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าภายในตระกูลของเธอจะมีอัจฉริยะที่แข็งแกร่งขนาดนี้ซ่อนตัวอยู่

ขณะที่ฉู่เหอซึ่งยืนอยู่ข้างกายกลับมีสีหน้าย่ำแย่จนแทบจะกลายเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความอับอาย

เพราะเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะพูดจาสบประมาทว่าเย่เฟิงจะต้องโดนรุมฆ่าตายอย่างแน่นอน ทว่าในวินาทีต่อมา เย่เฟิงกลับแสดงพลังอันเกรี้ยวกราดประดุจพายุฝน ซัดชายชุดดำทั้งเจ็ดคนล้มคว่ำด้วยหมัดเดียว ถือเป็นการตบหน้าเขาอย่างแรงจนฉู่เหอรู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบไม่มีที่ซุกหัวนอน

"ไอ้เด็กนี่มันเป็นตัวประหลาดรึยังไงกัน!"

ชายชุดดำทั้งเจ็ดคนที่พ่ายแพ้ยับเยินนอนกระอักเลือดอยู่บนพื้น แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความหวาดผวาและเหลือเชื่อ

ในวินาทีเมื่อครู่นี้ พวกมันรู้สึกราวกับไม่ได้ปะทะกับกำปั้นของมนุษย์ ทว่าเหมือนโดนฝ่าเท้าของอสูรร้ายในตำนานเหยียบย่ำลงบนร่างกายอย่างรุนแรง

กระดูกทั่วร่างของพวกมันแทบจะแหลกละเอียดเป็นผุยผง ความหนาวเหน็บแล่นปรี๊ดขึ้นมาจากขั้วหัวใจของพวกมันทันที

"แย่แล้ว! คิดไม่ถึงเลยว่าในเมืองเล็กๆ ชายแดนแบบนี้จะมีตัวอันตรายขนาดนี้ซ่อนอยู่..."

ที่ปลายกระบี่คริสตัลอันงดงามและแผ่ซ่านไปด้วยไอเย็นยะเยือก ปลายกระบี่คมกริบจ่อแน่นอยู่ที่หน้าผากของชายชุดดำคนสุดท้าย

เย่เสินเยว่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาปานน้ำแข็ง "ข้าจำได้แล้ว พวกเจ้าคือมือสังหารจากสำนักยมโลก! พูดมา! ใครเป็นคนจ้างพวกเจ้ามาดักสังหารพวกเรา!"

"ฮ่าๆๆ..."

ทว่าชายชุดดำคนสุดท้ายกลับหัวเราะลั่นด้วยความบ้าคลั่ง ก่อนที่เย่เสินเยว่จะทันได้ลงมือ มันก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมากุมใบดาบคริสตัลแล้วกดแทงทะลวงผ่านศีรษะของตัวเองสิ้นใจตายทันที

"น่าเจ็บใจนัก!"

เย่เสินเยว่กระทืบเท้าด้วยความโกรธจัด "สมกับที่เป็นมือสังหารของสำนักยมโลกจริงๆ พวกมันแต่ละคนช่างโหดเหี้ยมกับตัวเองได้ถึงเพียงนี้!"

เย่เฟิงก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้พลางเอ่ยขึ้น "มือสังหารพวกนี้ใจแข็งน่าดูเลยนะ"

"ช่างพวกมันเถอะ"

เย่เสินเยว่หันกลับมามองเย่เฟิง แววตาคู่สวยฉายแววชื่นชมและเอ่ยขึ้นอย่างจริงใจ "เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินเจ้าบอกว่าเจ้าชื่อเย่เฟิง ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้ามากจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าตระกูลเย่ของเราจะมีอัจฉริยะทางเวลายุทธโผล่มาอีกคน"

เย่เฟิงเพียงแค่ยิ้มบางๆ ตอบกลับด้วยท่าทีราบเรียบ "อัจฉริยะงั้นหรือ ก็พอใช้ได้ครับ"

เย่เสินเยว่หัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก ฝีมือของเจ้าเมื่อครู่นี้ข้าเห็นเต็มสองตาแล้ว จริงสิ เจ้าอายุเท่านี้คงจะยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม ข้ามีน้องสาวอยู่คนหนึ่งชื่อว่า เย่จื่อหลิง นางเป็นคุณหนูรองของตระกูล หน้าตาสะสวยน่ารักเชียวล่ะ ข้าจะยกลำดับความสัมพันธ์นี้ให้เจ้าแต่งงานกับนาง ดีหรือไม่"

เห็นได้ชัดว่าเย่เสินเยว่เอ็นดูและให้ความสำคัญกับเย่เฟิงเป็นอย่างมาก...