บทที่ 8 - ศพเกลื่อนป่าและเตาหลอมกลืนกิน
บทที่ 8 - ศพเกลื่อนป่าและเตาหลอมกลืนกิน
บทที่ 8 - ศพเกลื่อนป่าและเตาหลอมกลืนกิน
กายารบทองสัมฤทธิ์มีอานุภาพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก มันทำให้ร่างกายของเย่เฟิงแข็งแกร่งและทนทานราวกับโลหะศักดิ์สิทธิ์!
การโจมตีจากนักสู้ในระดับนักรบแท้จริงไม่มีทางสร้างรอยขีดข่วนให้แก่เขาได้เลยแม้แต่น้อย!
"นี่มันปีศาจชัดๆ จะไปสู้กับมันได้ยังไง!"
กลุ่มทหารรับจ้างพายุหิมะเริ่มขวัญหนีดีฝ่อและแตกตื่นกันอลหม่าน
พวกมันพากันวิ่งหนีถอยหลังอย่างไม่คิดชีวิต!
"ในเมื่อพวกเจ้าเสนอหน้ามาหาข้าถึงที่แล้ว คิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นหรือ"
เย่เฟิงตะโกนก้อง
"เพลงดาบจันทร์กระจ่าง!"
"ขั้นสูงสุดยอดอันเป็นนิรันดร์!"
"ห่าฝนกระบี่ไร้ขอบเขต!"
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
สิ้นเสียงกระบี่กรีดร้องอันแสนน่ากลัว ตัวกระบี่โบราณในมือของเย่เฟิงพลันสลักภาพจันทร์เสี้ยวสีนวลเด่นตระหง่านกลางอากาศ
ปราณกระบี่อันแหลมคมนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานราวกับพายุฝนกระบี่เหล็กที่ตกลงมาจากฟ้า ปิดกั้นทางหนีของกลุ่มทหารรับจ้างพายุหิมะไว้จนหมดสิ้น
ฉึบ ฉึบ ฉึบ!
...
เย่เฟิงนึกย้อนไปถึงชาติก่อนยามที่เสด็จพ่อของเขาเย่ชิงตี้ฝึกฝนเคล็ดวิชาเทพผู้สรรค์สร้าง พรสวรรค์แรกเริ่มที่ตื่นขึ้นมาคือกระบี่เทพไร้ต้านทานที่มีชื่อว่า ดาบทัณฑ์สวรรค์!
"แล้วทำไมข้าถึงตื่นมาเป็นเตาต้มยาเก่าๆ ใบนี้ล่ะ ล้อกันเล่นหรือไงเนี่ย"
เย่เฟิงบ่นอุบด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวใจเป็นที่สุด
ทว่าในวินาทีต่อมา
ตูม!
พลังดึงดูดสีดำทมิฬอันลึกลับกลับระเบิดออกจากเตาหลอมใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหลังของเขา
ซู่ ซู่ ซู่!
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เย่เฟิงแทบหยุดหายใจด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างที่สุด
ตามซากศพของทหารรับจ้างที่นอนตายเกลื่อนพื้นรอบตัวเขา ลมปราณและพลังชีวิตอันพรั่งพรูของคนเหล่านั้นกลับถูกสูบดึงออกมาเป็นสายๆ พุ่งตรงเข้าไปในเตาหลอมที่อยู่ข้างหลังเขาในพริบตา
หลังจากนั้น
มันก็ถูกแปรสภาพแปรเปลี่ยนเป็นพลังอันบริสุทธิ์เพื่อหลอมรวมทันที!
ตูม!
ในชั่วพริบตานั้น เย่เฟิงรู้สึกได้ถึงพลังปราณสายใหญ่ที่ส่งตรงเข้ามาในร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง มันผลักดันให้ระดับพลังยุทธของเขาพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด
ตูม!
ออร่าพลังอันแกร่งกล้าสายใหม่ระเบิดก้องฟ้าจากตัวเย่เฟิงอย่างรุนแรง
เขาสามารถทะลวงระดับรวดเดียวสามขั้นติดต่อกัน บรรลุสู่ระดับนักรบแท้จริงขั้นที่หกในทันที!
นี่คือพลังชีวิตและลมปราณทั้งหมดของทหารรับจ้างนับสิบคนที่ถูกดูดกลืนเข้ามา!
เย่เฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความทึ่ง
ซากศพของเหล่านักสู้จากกลุ่มทหารรับจ้างพายุหิมะนอนระเกะระกะอยู่บนพื้นโดยปราศจากพลังชีวิตหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย...