บทที่ 1 - การจุติใหม่ขององค์รัชทายาท

บทที่ 1 - การจุติใหม่ขององค์รัชทายาท

ราชวงศ์ไท่เสวียน เขตหนานหยาง

ณ ห้องพักเก่าซอมซ่อที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเย่

"ไม่!!"

เด็กหนุ่มหน้าตาหมดจดผู้หนึ่งเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว เขาตะโกนลั่นและสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายอย่างแรง

"นี่ข้าอยู่ที่ไหนเนี่ย"

เด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่แววตาของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องพักเก่าๆ ที่ดูมีกลิ่นอายความโบราณ

"ข้าควรจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือไง"

"แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน"

เด็กหนุ่มคนนี้มีชื่อว่า เย่เฟิง ในตอนนี้นี้หัวของเขาตื้อไปหมด

วิ้ง!

แต่แล้วจู่ๆ ความทรงจำแปลกประหลาดสายหนึ่งก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นเย่เฟิงก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

"ข้าได้กลับมาเกิดใหม่ แถมยังเป็นช่วงเวลาสามพันปีให้หลังอีกด้วย..."

"แต่ทำไมข้าถึงรู้ได้ล่ะว่านี่คือยุคสามพันปีต่อมา ความทรงจำพวกนี้มันช่างน่าประหลาดนัก แต่มันกลับฝังรากลึกอยู่ในหัวของข้าอย่างชัดเจน"

น้ำเสียงของเย่เฟิงเต็มไปด้วยความสับสน

เสด็จพ่อของเขาคือสุดยอดผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นามว่า จักรพรรดิเทพผู้สรรค์สร้าง ผู้เป็นถึงบุคคลระดับตำนานที่กุมอำนาจล้นฟ้าและมีอายุขัยยืนยาวนับหมื่นปี

"ไอ้แก่กู่ทงเทียนทำได้แค่กักขังเสด็จพ่อเอาไว้เท่านั้น แต่มันไม่มีทางสังหารพระองค์ได้อย่างเด็ดขาด!"

"ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น ข้าจะต้องหามันให้พบ"

"แผ่นดินที่ควรจะเป็นของข้า ข้าจะต้องทวงมันคืนมาให้จงได้!"

เย่เฟิงให้คำมั่นสัญญาอันหนักอึ้งกับตัวเองในใจ

"ร่างกายต้องคำสาปในชาติที่แล้วได้แตกสลายไปแล้ว ในชาตินี้ข้ามีเวลามากพอที่จะฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น"

แววตาของเย่เฟิงสว่างวาบ เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีซ่อนอยู่!

เย่เฟิงยังค้นพบอีกว่า ภายในห้วงสมองของเขามีเม็ดยาสีทองลอยล่องอยู่ ซึ่งมันคือสิ่งที่เสด็จพ่อของเขานำกลับมาจาก เขตแดนต้องห้ามเหนือสรวงสวรรค์ อันเป็นดินแดนลี้ลับอันดับหนึ่ง!

การที่เม็ดยาสีทองเม็ดนี้สามารถข้ามผ่านสายธารแห่งกาลเวลาและกลับมาเกิดใหม่พร้อมกับเขาในอีกสามพันปีให้หลังได้ มันจะต้องเป็นของวิเศษที่ทรงพลังและมีความลับซ่อนอยู่อย่างแน่นอน!

...

ราชวงศ์ไท่เสวียนตั้งอยู่ทางตอนใต้ของผืนทวีป

สถานที่ที่เย่เฟิงอยู่ในตอนนี้คือเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งของราชวงศ์ไท่เสวียน เป็นตระกูลนักสู้แห่งเขตหนานหยาง นามว่า ตระกูลเย่

ส่วนฐานะของเขาในชาตินี้ก็คือเด็กกำพร้าที่ตระกูลนี้เก็บมาเลี้ยงเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน

"ซี๊ดด!"

เย่เฟิงสูดปากด้วยความเจ็บปวดที่แล่นปรี๊ดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาเลิกเสื้อขึ้นดูและพบว่าร่างกายของตัวเองเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว บาดแผลนับไม่ถ้วนดูน่ากลัวจนแทบไม่อยากมอง!

แววตาของเย่เฟิงเต็มไปด้วยความโกรธจัด ทว่าหลังจากผสานความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเข้าด้วยกันแล้ว เขาก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น