บทที่ 9 สวนแพนด้าแดง แพนด้าแดงสุดน่ารัก

บทที่ 9 สวนแพนด้าแดง แพนด้าแดงสุดน่ารัก

เหมิงไห่เดินทอดน่องมาจนถึงส่วนจัดแสดงแพนด้าแดง

"สวนแพนด้าแดงของสวนสัตว์เขาฝูซีแบ่งออกเป็นพื้นที่ในร่มสองส่วนและพื้นที่กลางแจ้งอีกสามส่วนครับ"

"ถ้าพวกแพนด้าแดงรู้สึกหนาว พวกมันก็จะเข้าไปนอนในพื้นที่ในร่ม แต่ถ้าวันไหนอากาศดี พวกมันก็จะวิ่งออกมานอนตากแดดข้างนอก"

"ตอนที่สวนสัตว์ยังเปิดให้บริการในอดีต มีพื้นที่กลางแจ้งอยู่ส่วนหนึ่งที่อนุญาตให้ผู้เข้าชมเดินเข้าไปมีปฏิสัมพันธ์และเล่นกับพวกแพนด้าแดงได้ด้วยครับ"

"จะว่าไปแล้ว แพนด้าแดงนั้นแตกต่างจากแพนด้ายักษ์ที่เป็นสมบัติชาติของเรานะครับ แต่พวกมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักน่าเอ็นดูมากเช่นกัน"

"ในทำเนียบสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุดในโลก แพนด้ายักษ์อยู่อันดับที่สาม ส่วนแพนด้าแดงอยู่อันดับที่สอง ทุกคนคงจินตนาการออกแล้วใช่ไหมครับว่าเจ้าพวกนี้จะน่ารักขนาดไหน"

เหมิงไห่เอ่ยแนะนำข้อมูลเหล่านี้ในขณะที่เดินมาถึงส่วนจัดแสดงแพนด้าแดง

เมื่อมองลอดรั้วเข้าไปด้านใน พื้นที่กลางแจ้งของแพนด้าแดงดูเขียวชอุ่มเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ที่ปลูกเอาไว้ ทั้งยังมีโครงไม้ ยางรถยนต์ เสาปีนป่าย และอุปกรณ์อื่น ๆ อีกมากมายติดตั้งไว้ให้พวกแพนด้าแดงได้ปีนป่ายเล่นสนุก

เหมิงไห่เปิดประตูเหล็กแล้วก้าวเดินเข้าไปด้านใน

ทันทีที่เขาเข้าไป ก็ประจวบเหมาะกับที่มีแพนด้าแดงตัวหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนพื้นและใช้เท้าหน้าจับผลไม้กินอย่างเอร็ดอร่อย

ดวงตาของเหล่าชาวเน็ตต่างลุกวาวเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่ได้เห็นเจ้าแพนด้าแดงตัวนี้

"ว้าวน่ารักจังเลย"

"ที่แท้แพนด้าแดงหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง"

"น่ารักมากจริง ๆ"

"เห็นแล้วอยากเข้าไปกอดไปลูบหัวชะมัด"

"ฉันอิจฉาเจ้าของช่องอย่างเป็นทางการแล้วนะ"

ข้อความบนหน้าจอของเหล่าชาวเน็ตเริ่มหลั่งไหลเพิ่มมากขึ้นอีกครั้ง

เหมิงไห่เดินเข้าไปหยุดอยู่ข้าง ๆ แพนด้าแดงตัวนั้นแล้วเอ่ยว่า

"แพนด้าแดงจัดอยู่ในวงศ์เฉพาะของสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่มีลักษณะคล้ายแมวครับ พวกมันรักสะอาดและชอบล้างหน้ามาก"

"โดยทั่วไปพวกมันมักจะใช้เท้าหน้าข้างเดียวจับอาหารกิน ชอบกินผลไม้ แล้วก็กินพวกแมลงกับใบไผ่ด้วยครับ"

"หลังจากกินแอปเปิลเสร็จ หน้าของพวกมันจะเหนียวเหนอะหนะ พวกมันก็เลยต้องเช็ดล้างทำความสะอาดตัวเอง"

"นอกจากนี้ แพนด้าแดงยังมีรูปร่างหน้าตาค่อนข้างคล้ายกับแรคคูนด้วยนะครับ"

"ความแตกต่างก็คือ แพนด้าแดงจะดูน่ารักไร้เดียงสา ดูสดใสและมองโลกในแง่ดี ส่วนแรคคูนจะดูเจ้าเล่ห์นิด ๆ ชอบทำท่าทางเหมือนคนกำลังมีความผิดอยู่ตลอดเวลา"

เหมิงไห่ถือตะกร้าผลไม้ไว้ในมือพลันตะโกนเรียกเข้าไปในสวนอีกครั้ง

"เด็ก ๆ ได้เวลากินข้าวแล้ว"

"เสวี่ยฉิว ปู้ติง ถังหมี่ เฉาเหมย มานี่เร็ว"

"กั่วต้ง แอนเปิลลูกนี้ให้แกก่อนนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเหมิงไห่ ใบหน้าของเหล่าชาวเน็ตก็กลายเป็นภาพสัญลักษณ์แสดงความฉงนสนเท่ห์ไปตาม ๆ กัน

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทำไมชื่อที่ตั้งให้พวกแพนด้าแดงถึงได้ไพเราะน่ารักขนาดนี้ แต่ชื่อที่ตั้งให้เสือโคร่งจีนใต้กลับดูหลุดโลกสิ้นดี

"เสวี่ยฉิว ปู้ติง ถังหมี่ เฉาเหมย กั่วต้ง... ถ้าฉันไม่รู้ชื่อที่เจ้าของช่องตั้งให้เสือโคร่งจีนใต้เมื่อกี้ ฉันคงคิดว่าเขาเป็นอัจฉริยะในการตั้งชื่อไปแล้วนะเนี่ย"

"ใช่เลย ชื่อพวกนี้ไพเราะน่ารักมาก"

"หันกลับไปดูชื่อของเสือโคร่งจีนใต้อีกทีสิ เจ้าแมวใหญ่ เจ้าแมวเก่า เจ้าแมวลาย เจ้าแมวป่าตัวน้อย นักกินหมายเลขหนึ่ง หมายเลขสอง"

"จะตั้งชื่อให้ดูติดดินก็น่าจะพอรับได้ แต่ นี่มันติดดินจนเหมือนฝังลงไปใต้ดินเลยนะ"

"ช่วยตั้งชื่อที่มันดูมีชีวิตชีวาให้พวกเสือหน่อยเถอะนะ ได้โปรด"

"ฉันบอกได้คำเดียวเลยว่า เจ้าของช่องเป็นอัจฉริยะในการตั้งชื่อแบบย้อนศรจริง ๆ"

ในเวลานั้น แพนด้าแดงที่แสนมีชีวิตชีวาและน่ารักสี่ตัวก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากพื้นที่ในร่ม

โดรนจับภาพเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อให้เห็นรายละเอียดเด่นชัด

เหล่าชาวเน็ตพลันรู้สึกถึงความผ่อนคลายที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย และหัวใจของทุกคนก็ราวกับจะละลายหายไปด้วยความเอ็นดู

พวกแพนด้าแดงนั้นช่างน่ารักเกินต้านทานจริง ๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นแพนด้าแดงหลายตัวทยอยเดินตามกันออกมาเรื่อย ๆ มันก็น่ารักเสียจนทำให้ผู้คนไม่อาจหักห้ามใจได้เลย

เหมิงไหยิบผลไม้จากในตะกร้าส่งให้แพนด้าแดงแต่ละตัว

เจ้าพวกตัวน้อยรีบเข้ามาโอบกอดผลไม้เอาไว้พลันใช้เท้าหน้าจับกินอย่างรวดเร็ว

หากพูดกันตามตรง เพียงแค่ได้นั่งดูแพนด้าแดงทั้งห้าตัวกำลังกินอาหาร ความนิยมของยอดผู้เข้าชมการถ่ายทอดสดก็ยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ดูท่าว่าเนื้อแท้ของมนุษย์เราก็คือความรักในการดูอะไรเพลิน ๆ ยามว่างจริง ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน พวกแพนด้าแดงก็กินผลไม้จนหมดสิ้น แล้วเริ่มใช้สองเท้าหน้าล้างทำความสะอาดใบหน้าของตัวเอง

มือเล็ก ๆ ของพวกมันคอยลูบเช็ดไปตามใบหน้า ยิ่งทำให้หัวใจของทุกคนละลายมากยิ่งขึ้นไปอีก

"แพนด้าแดงมีนิสัยคล่องแคล่วว่องไวโดยธรรมชาติ ซึ่งแตกต่างจากแพนด้ายักษ์ครับ"

"พวกมันมีพลังงานล้นเหลือและบางครั้งก็ยังต่อสู้หยอกล้อกันเองด้วย ถึงแม้ว่าการต่อสู้นั้นจะไม่ทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้รับบาดเจ็บเลยก็ตาม"

"มีใครรู้ไหมครับว่าแพนด้าแดงจะทำท่าทางอย่างไรเมื่อพวกมันเจอกับอันตรายหรือตกใจกลัว"

เหมิงไห่คลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

เมื่อได้ยินคำพูดของเหมิงไห่ ความสนใจของเหล่าชาวเน็ตก็ถูกดึงดูดไปที่จุดเดียวทันที

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หน้าจออย่างไม่กระพริบ เพราะต่างก็อยากรู้คำตอบใจจะขาด

ในจังหวะนั้นเอง เหมิงไห่ก็กระทืบเท้าลงบนพื้นเสียงดังพลันตะโกนขึ้นมาว่า

"แฮ่"

ทันใดนั้น แพนด้าแดงสองตัวที่อยู่ใกล้ ๆ ก็สะดุ้งตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบยืนลุกขึ้นด้วยสองขาหลังพลันชูสองมือขึ้นเหนือศีรษะ ดูราวกับว่ากำลังยกมือยอมแพ้พ่าย

เหมิงไห่รีบยื่นมือไปลูบหัวพวกมันเพื่อปลอบโยนทันที

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว"

แพนด้าแดงทั้งสองตัวค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลงอย่างช้า ๆ ภายใต้การปลอบประโลมอย่างอ่อนโยนของเหมิงไห่

"เวลาที่แพนด้าแดงเผชิญหน้ากับอันตราย พวกมันจะยืนขึ้นแล้วชูสองมือขึ้นฟ้าครับ เพราะพวกมันคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้ตัวดูใหญ่โตขึ้นจนสามารถข่มขวัญศัตรูได้"

"แต่ในความเป็นจริงแล้ว ในสายตาของมนุษย์เรา ท่าทางแบบนั้นมันยิ่งทำให้พวกมันดูน่ารักน่าเอ็นดูมากขึ้นไปอีกครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ผู้อำนวยการเหมิง คุณนี่มันร้ายกาจจริง ๆ"

"พวกมันน่ารักมากจริง ๆ ด้วย"

"สมกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุดในโลก ขนาดท่าทางตอนจะต่อสู้ยังน่ารักขนาดนี้เลย"

"โอ้พระเจ้า ฉันอยากจะเลี้ยงไว้ที่บ้านสักตัวจริง ๆ"

ในตอนนั้นเอง เหมิงไห่ก็เอ่ยเสริมขึ้นมาอีกว่า

"แพนด้าแดงจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่สองของประเทศ และยังเป็นสัตว์ป่าประเภทที่ใครเลี้ยงไว้รับรองว่าได้เข้าไปนอนในคุกแน่นอนครับ"

"ถ้าหากคุณแอบเลี้ยงพวกมันไว้เป็นการส่วนตัวโดยไม่มีการลงทะเบียนและดำเนินกระบวนการตามกฎหมายอย่างถูกต้อง คุณก็อาจจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุกยาวนานเลยทีเดียว"

เมื่อได้ยินคำพูดของเหมิงไห่ เหล่าชาวเน็ตต่างก็พากันหมดคำจะพูด

"น่าเจ็บใจชะมัด เจ้าของช่องเลี้ยงได้ตั้งห้าตัว แต่พวกเรากลับเลี้ยงไม่ได้เลยสักตัวเดียว"

"เจ้าของช่องกวนใจคนดู ส่วนคนดูก็ได้แต่นั่งอิจฉาอยู่หน้าจอ"

"โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมเอาเสียเลย"

ในเวลานั้น เหมิงไห่ยังคงกล่าวต่ออีกว่า

"ในอนาคตถ้าผมมีเงินเก็บมากกว่านี้ ผมวางแผนว่าจะซื้อแพนด้าแดงมาเพิ่มอีกสักสองสามตัวครับ"

"ยังไงเสียสวนจัดแสดงตรงนี้ก็กว้างขวางมากพอ การเลี้ยงสักสิบตัวคงไม่ใช่ปัญหาอะไร"

ชาวเน็ตได้แต่ส่งเครื่องหมายจุดไข่ปลาเพื่อแสดงความเงียบงันกลับมา

เหมิงไห่เข้าไปโอบกอดแพนด้าแดงตัวหนึ่งพลันลูบคลำเน้นความเอ็นดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากสวนแพนด้าแดงแล้วมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ส่วนลึกของสวนสัตว์ต่อไป

สวนสัตว์เขาฝูซีในยามนี้ดูทรุดโทรมและเก่าแก่เป็นอย่างยิ่ง

"ขอเพียงแค่ปรับปรุงพื้นที่ส่วนสัตว์นักล่าและส่วนสัตว์กินพืชให้กลับมาสมบูรณ์ สวนสัตว์เขาฝูซีก็พร้อมที่จะเปิดให้บริการทางธุรกิจได้แล้วครับ"

"หลังจากนั้น พื้นที่จัดแสดงสัตว์น้ำและสวนนกก็ได้รับการพัฒนาให้สมบูรณ์แบบตามมา"

"หากเงื่อนไขต่าง ๆ เอื้ออำนวย ผมก็อยากจะสร้างสวนจัดแสดงสำหรับสัตว์ที่หายากระดับโลกเพิ่มเติมด้วยครับ"

"ทว่าการจะนำเข้าสัตว์หายากเหล่านี้ เงื่อนไขและสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ของสวนสัตว์จะต้องผ่านเกณฑ์มาตรฐานที่ได้รับการยอมรับในระดับสากลเสียก่อน"

เหมิงไห่เดินไปตามเส้นทางพลันเอ่ยบอกเล่าถึงความใฝ่ฝันในอนาคตของสวนสัตว์แห่งนี้

เขาเพิ่งจะมีอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ และเพิ่งจะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมาหมาด ๆ ความอุดมคติและความทะเยอทะยานเช่นนี้จึงทำให้ทุกคนต่างรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างยิ่ง

"ด้านหน้าของเราคือสวนกระเรียนครับ และในระยะเวลาต่อจากนี้ ผมจะทำการบูรณะซ่อมแซมสวนกระเรียนแห่งนี้ขึ้นมาใหม่"

"เนื่องจากที่ผ่านมาเราขาดแคลนกำลังคน สวนกระเรียนจึงถูกปล่อยให้รกร้างว่างเปล่ามาเป็นเวลานานมากแล้ว"

เหมิงไห่เปิดประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมเขรอะแล้วก้าวเดินเข้าไปด้านใน

ภายในสวนแห่งนี้มีต้นหญ้าและวัชพืชหลากชนิดขึ้นรกเรื้อเต็มไปหมด และสามารถมองเห็นใบไม้แห้งร่วงหล่นอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

เมื่อเดินลึกเข้าไปด้านใน ก็จะพบกับบึงน้ำขนาดใหญ่สายหนึ่ง

น้ำในบึงเหลืออยู่เพียงเศษหนึ่งส่วนสามของความจุเท่านั้น ทั้งยังมีความขุ่นมัวและเต็มไปด้วยเศษใบไม้ร่วงเน่าเปื่อยลอยเกลื่อน

นอกจากนี้ยังมีศาลาริมน้ำอีกสามหลังตั้งอยู่ข้างบึงน้ำ ซึ่งสภาพของมันก็ผ่านวันเวลาอันยาวนานมาไม่ต่างกัน สีบนหลังคาหลุดลอกออกไปจนหมดสิ้น และม้านั่งยาวด้านในก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นมอสสีเขียวหนาทึบ

"หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลนัก"

"ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า สัญญาเช่านกกระเรียนมงกุฎแดงของสวนสัตว์เราก็จะหมดอายุลงแล้วครับ"

"ผมจะต้องบูรณะซ่อมแซมสวนกระเรียนแห่งนี้ให้เสร็จสิ้นภายในเวลาหนึ่งเดือนนี้ให้ได้"

เหมิงไห่เอ่ยขึ้นหลังจากเดินสำรวจไปรอบ ๆ สวนกระเรียน

ความทรุดโทรมในปัจจุบันไม่ได้น่ากลัวแต่อย่างใด ขอเพียงแค่ในใจยังคงมีความหวังและจุดหมายอันงดงามที่เฝ้ารออยู่

"นกกระเรียนมงกุฎแดงมีอายุขัยที่ยืนยาวมากครับ ภายใต้สภาพแวดล้อมปกติ นกกระเรียนมงกุฎแดงสามารถมีชีวิตอยู่ได้ยาวนานถึงห้าสิบถึงหกสิบปีเลยทีเดียว"

"ทุกท่านลองหันไปดูต้นสนทั้งเก้าต้นตรงโน้นสิครับ พวกมันถูกปลูกเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่คุณปู่ของผมยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ"

"ในตำนานความเชื่อของลัทธิเต๋า ต้นสนถือเป็นสัญลักษณ์แห่งความไม่เน่าเปื่อยและความเป็นอมตะ ดังนั้นการบริโภคใบและรากของต้นสนจึงเชื่อว่าจะช่วยให้สามารถบรรลุธรรมและกลายเป็นเซียนได้ อีกทั้งต้นสนยังได้รับภาพลักษณ์อันสูงส่งและมีความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวอีกด้วย"

"ส่วนนกกระเรียนก็คือสิ่งมีชีวิตของเหล่าเซียนในตำนานเต๋า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความสง่างาม เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจะขี่นกกระเรียนเดินทางไปกลับ และผู้ที่ศึกษาในวิถีแห่งเต๋าต่างก็มีนกกระเรียนเป็นเพื่อนร่วมทาง เหล่านักปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงในยุคโบราณจึงยกย่องนกกระเรียนให้เป็นตัวแทนของอุดมการณ์อันสูงส่งและความปรารถนาอันแสนยาวไกล"

"ในความเชื่อของชาวบ้าน นกกระเรียนยังถูกมองว่าเป็นสัตว์วิเศษจากสรวงสวรรค์อีกด้วยครับ"

"เมื่อนกกระเรียนมงกุฎแดงเดินทางกลับมาถึง ผมจะต้องเนรมิตสวนกระเรียนแห่งนี้ให้งดงามแปลกใหม่และเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างแน่นอนครับ"

เหมิงไห่ทอดสายตามองดูสวนกระเรียนที่แสนทรุดโทรมพลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่รีบร้อน