บทที่ 54 เพียะ! เพียะ!

จากนั้นก็มาถึงส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชวนให้ละสายตาไม่ได้ของเธอ ซึ่งทำให้ไคเดนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาพบว่ารูปร่างที่เล็กบอบบางของลูน่านั้นช่างมีเสน่ห์อย่างเหลือเชื่อ จนก่อให้เกิดความรู้สึกอันแปลกประหลาดที่ปะปนกันอยู่ในใจและทำให้เขาสับสนอย่างมาก ด้านหนึ่ง เธอดูบอบบางเสียจนสัญชาตญาณในตัวเขาร้องสั่งให้ปกป้องเธอไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม แต่อีกด้านหนึ่งเขากลับอยากครอบครองเธออย่างสุดหัวใจ อยากเห็นลูน่าดิ้นเร่าอยู่ใต้แผงอกกว้างของเขา ขณะที่เขาใช้ความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าควบคุมเธอไว้ และทำทุกอย่างกับเธอตามที่ใจต้องการ

ไคเดนประคองทรวงอกอันนุ่มนวลของเธอไว้ในฝ่ามือทั้งสองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะบีบคลึงเบา ๆ อยู่สองสามครั้ง เมื่อพอใจแล้ว เขาก็หยอกล้อเธอด้วยการสัมผัสอย่างซุกซน จนลูน่าร้องอุทานตกใจ ก่อนจะส่งเสียงขู่ใส่เขาอย่างน่ารัก

"ค..ไคเดน?! หยุดนะ...! นายใช้เวลาอยู่ตรงนี้ตั้งเป็นนาทีแล้ว ยังจะคิดว่ามันไม่สะอาดอีกเหรอ?!"

"สะอาดมากแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันแค่ทำตามความอยากตามใจตัวเองเท่านั้น เอาล่ะ ไปต่อกันดีกว่า"

พูดจบ เขาก็ตักสบู่เพิ่มอีกกำหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปยังแผ่นหลังอันชวนมองของเธอ

ไคเดนไม่จำเป็นต้องให้ลูน่าหันหลังเลย เพราะด้วยความต่างของส่วนสูง เขาสามารถเอื้อมมือไปถึงแผ่นหลังของเธอได้ แม้ทั้งคู่จะยืนหันหน้าเข้าหากันอยู่ก็ตาม อีกทั้งท่านี้ยังมีข้อดีตรงที่ทำให้ร่างกายของเขาแนบชิดกับหน้าท้องอันอบอุ่นของเธอ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาชื่นชอบที่สุดอีกด้วย

"ทำไมผิวของเธอถึงได้นุ่มขนาดนี้นะ?"

ไคเดนหลุดอุทานออกมาด้วยความทึ่งอย่างแท้จริง ผิวของลูน่านั้นละเอียดอ่อนอยู่แล้วเป็นทุนเดิม แต่เมื่อต้องน้ำอุ่น กลับยิ่งนุ่มละมุนจนสัมผัสได้อย่างชัดเจน ราวกับสวรรค์แห่งประสาทสัมผัสสำหรับเขา

"ฮิฮิ... คงเป็นเพราะพันธุกรรม แล้วก็การดูแลผิวอย่างสม่ำเสมอ แถมฉันยังเป็นสาวเกมเมอร์ที่แทบไม่ได้ออกไปเจอแดดข้างนอกด้วยมั้ง?"

ลูน่าตอบด้วยน้ำเสียงสดใส เพราะไม่ใช่แค่ไคเดนเท่านั้นที่กำลังเพลิดเพลินกับการอาบน้ำร่วมกันครั้งนี้

"น่าจะใช่... ขอฉันดูผลงานชิ้นเอกของตัวเองหน่อยสิ..."

เขาพึมพำด้วยความตื่นเต้น พร้อมขยับกลับมายืนตรงด้านหน้าของเธอ หรือให้แม่นยำกว่านั้นคือบริเวณหน้าท้องส่วนล่าง ซึ่งเป็นตำแหน่งของรอยสักเหนือมดลูกที่เป็นสัญลักษณ์ว่าวัลคิรีแห่งพายุเป็นของเขา ในเวลาปกติ รอยสักนั้นจะเป็นสีดำธรรมดา แต่ตอนนี้... มันกำลังเปล่งแสงสีชมพูสดอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเต้นเป็นจังหวะอ่อน ๆ แม้ว่าการสั่นไหวยังไม่รุนแรงนัก ไคเดนคาดเดาว่า หากได้รับการกระตุ้นหรือความสุขมากกว่านี้ ก็คงจะเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

"สวยจริง ๆ..."

เขาอดพูดออกมาไม่ได้ แม้ว่าคนตรงหน้าจะดูเหมือนไม่เห็นด้วยนัก

ลูน่าส่งเสียงฮึดฮัดอย่างน่ารัก ก่อนจะกอดอก

"ยังไงฉันก็ยังไม่ยกโทษให้นายหรอกนะ..."

น้ำเสียงของเธอฟังดูหนักแน่น แม้ว่าความน่าเชื่อถือของคำประกาศนั้นจะลดลงไปไม่น้อย เพราะเธอไม่ได้พยายามห้ามเขาไม่ให้สัมผัสหน้าท้องของเธอเลยแม้แต่น้อย และการที่เธอมาอาบน้ำกับเขาอย่างใกล้ชิดแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้คำพูดของเธอฟังไม่ค่อยขึ้นไปอีก

ไคเดนรู้ดีว่าเธอมีสิทธิ์จะโกรธเขาเต็มที่ ดังนั้นเขาจึงเลือกขอโทษอย่างจริงใจ ด้วยการก้มลงประทับจุมพิตอันอ่อนโยนลงบนศีรษะของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อจุมพิตชุดสุดท้ายสิ้นสุดลง แขนทั้งสองของลูน่าก็ยกขึ้นโอบแผ่นหลังของเขาไว้ กอดเขาแน่นราวกับไม่อยากปล่อย

ลูน่าละลายลงในอ้อมแขนของเขาอย่างสิ้นเชิง...

ถึงขั้นลืมไปเสียสนิท ว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองตั้งใจจะโกรธเขาอยู่เลย

"ขยับสะโพกสวย ๆ ของเธอออกมาหน่อย"

อีกครั้งที่ลูน่าต้องเผชิญกับคำขอชวนเขินจากเขา โชคดีสำหรับไคเดนที่ในตอนนี้อารมณ์ของเธอกำลังพลุ่งพล่านเสียจนไม่เหลือพื้นที่ให้ความอายอีกต่อไป ลูน่าอดสังเกตไม่ได้ว่า ทุกครั้งที่เธอปล่อยใจไปกับแฟนหนุ่มผู้กระตือรือร้นคนนี้ ความกังวลทั้งหมดก็มักจะเลือนหายไป ทำให้เธอสามารถดื่มด่ำกับช่วงเวลาตรงหน้าได้อย่างเต็มที่

ดังนั้นลูน่าจึงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พร้อมแอ่นสะโพกไปด้านหลัง เพื่อให้เขาเข้าถึงเรือนร่างอันงดงามของเธอได้สะดวกยิ่งขึ้น

เพียะ! เพียะ!

เสียงตบดังสนั่นสองครั้งต้อนรับการเคลื่อนไหวอันอ่อนช้อยของเธอ จนลูน่าตกใจตาโต

"นาย... นายเพิ่งตีสะโพกฉันใช่ไหม!"

วัลคิรีแห่งพายุส่งเสียงขู่เบา ๆ อย่างน่ารัก ทำให้ไคเดนหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ

เขาวางมือทั้งสองลงบนสะโพกของเธอแล้วบีบแน่นเสียจนร่างของลูน่าลอยจากพื้นชั่วขณะ ทำให้เธอต้องรีบคว้าสะโพกของเขาไว้เพื่อทรงตัว

"ฮ..เฮ้! นายคิดจะทำอะไรกันแน่?!"

"ฉันน่ะเหรอ? ก็ไม่ได้จะทำอะไรนี่"

"ฉันก็แค่กำลังสำรวจทุกอย่างที่เธอมี... อย่างละเอียดเท่านั้นเอง"

"...ก็ทำให้มันเบามือกว่านี้หน่อยสิ ไอ้คนหน้าด้าน!"

เพียะ! เพียะ!

"อื้อ...!"

"เธอน่ารักเกินไปแล้ว ฉันเริ่มอดใจไม่ไหวจริง ๆ"

"คุกเข่าลงเร็ว"

"ฉันไม่ชอบน้ำเสียงของนายเลยสักนิด แล้วฉันยังไม่ได้อาบน้ำให้นายเลยนะ! แล้วก็เลิกตีสะโพกฉันได้แล้ว!"

เพียะ! เพียะ!

"เธอค่อยอาบน้ำให้ฉันต่อก็ได้ หลังจากฉันไม่รู้สึกอัดอั้นจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกระป๋องโคล่าที่โดนหย่อนเมนทอสลงไป"

"ถ้านายตีอีกครั้งเดียว ฉันจะกัดแทนที่จะเลียนะ!"

ลูน่าประกาศพร้อมจ้องตาเขาอย่างดุดัน

ไคเดนดูออกว่าเธอพูดจริง

เขารู้ดีว่าการหยอกล้อของตัวเองในตอนนี้กำลังผลักลูน่าเข้าไปสู่พื้นที่ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน เพราะจากที่เธอเคยยอมรับ เธอชอบความสัมพันธ์แบบฝ่ายหญิงเป็นผู้ควบคุม ขณะที่พฤติกรรมของเขาในตอนนี้กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

ส่วนตัวไคเดนเองไม่ได้สนใจที่จะเป็นฝ่ายถูกควบคุม อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในความหมายจริงจัง ดังนั้นเขาจึงคิดว่าคงเป็นการดีกว่าหากค่อย ๆ ปรับรสนิยมของเธอให้เข้ากับของเขามากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นจากสิ่งที่ลูน่าแสดงออกในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาคิดว่าเธอน่าจะเป็นคนที่สามารถสลับบทบาทได้ และอาจมีความสุขกับการเป็นฝ่ายตามเช่นกัน

ไคเดนสามารถจินตนาการได้ล่วงหน้าเลยว่า ชีวิตคู่บนเตียงของพวกเขาในอนาคตคงเต็มไปด้วยการแข่งขันว่าใครจะเป็นฝ่ายกุมอำนาจ ต่างฝ่ายต่างสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร และเขาก็พร้อมจะสู้จนถึงที่สุด เพราะสุดท้ายแล้ว เขามั่นใจว่าลูน่าจะเป็นฝ่ายยกธงขาว ขณะถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นอน

"ขอโทษนะ ลูน่า ฉันเล่นแรงเกินไป"

ไคเดนยอมอ่อนข้อ ก่อนโน้มตัวเข้าไปจุมพิตเธอเพื่อเป็นการขอโทษ

เขาต้องพยายามอยู่หลายครั้งกว่าลูน่าจะยอมเผยอริมฝีปากที่เม้มแน่นด้วยความงอน แต่การต่อต้านของเธอก็ค่อย ๆ พังทลายลงทีละน้อย

ไม่นานนัก เธอก็กลายเป็นฝ่ายตอบรับจุมพิตนั้นด้วยความเต็มใจ

เมื่อไคเดนรู้สึกว่าบรรยากาศกำลังพอดี เขาก็จับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ออกแรงกดลงเบา ๆ

ในตอนแรก ลูน่าพยายามขัดขืน แต่ไม่นานหัวเข่าของเธอก็ค่อย ๆ งอลง จนแตะพื้นห้องอาบน้ำที่เปียกชื้น

"ทำไมนายถึง... ใหญ่ขนาดนี้นะ... แค่ดูเฉย ๆ กรามของฉันก็เริ่มเมื่อยแล้ว..."

ลูน่าบ่นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ขณะใช้มืออันบอบบางทั้งสองประคองร่างกายของเขาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ลองสัมผัสอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังสำรวจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นครั้งแรก