บทที่ 25 เรื่องไร้สาระที่เป็นเรื่องจริง

บทที่ 25 เรื่องไร้สาระที่เป็นเรื่องจริง

“แมตช์ต่อไปของนายคือกับเหรินฟู่จากโรงเรียนมัธยมตงหลิน เขาใช้ตั๊กแตนเขียว ระดับ 9 นายต้อง… ระวังไว้ อย่าทำร้ายเขามากเกินไป”

ขณะที่ผู้อำนวยการกู่พูดเช่นนี้ เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย เพราะท้ายที่สุดแล้วสถานการณ์เช่นนี้ก็ไร้สาระเกินไป

ความคิดที่ว่าเฉียนเอ๋อซึ่งมีความแข็งแกร่งในการควบคุมสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าของเขาเสียอีก จะไปต่อสู้กับกลุ่มเด็กน้อยที่มีระดับโดยรวมไม่ถึงสิบด้วยซ้ำ นี่ทำให้เขาไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้

“เด็กสาวตัวน้อยที่นายโจมตีเมื่อกี้ดูเหมือนยังไม่ฟื้นตัวเลย”

ผู้อำนวยการกู่มองเฉียนเอ๋อด้วยความกังวล เขาเคยเห็นหวู่หยวนและแม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนสวยสะดุดตานัก แต่เธอก็มีเสน่ห์และถือได้ว่าเป็นสาวงามที่สุภาพเรียบร้อย แต่เฉียนเอ๋อกลับทำราวกับว่าเขาไม่เห็นค่าความสวยและความน่ารักของเธอ และทำให้เด็กน้อยร้องไห้ออกมาโดยตรง

นี่ไม่ถูกต้อง..หรืออาจเป็นเพราะประสบการณ์ในอดีตทำให้เขามีเงาทางจิตใจเกี่ยวกับผู้หญิงหรือป่าว?

"ผมได้พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อทำให้ยักษ์แห่งความชั่วร้ายเคลื่อนไหวได้เบาลงแล้ว และไม่ได้แตะต้องสัตว์อสูรของเธอเลย"

เฉียนเอ๋อยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ นี่คือความจริง

"…ช่างเถอะ"

เดิมทีผู้อำนวยการกู่ตั้งใจจะโต้แย้งสักหน่อย แต่อย่างไรเสียทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้เกิดขึ้นไปแล้ว

และหลังจากคิดดูอย่างรอบคอบแล้ว เขาก็ยอมรับมันได้..เพราะเขาจำได้ว่าเมื่อครั้งที่เขาเชี่ยวชาญความสามารถนี้ด้วยสัตว์เลี้ยงระดับยอดของเขาเองต้องใช้เวลาถึงห้าปี เพื่อทำให้พลังของตัวเองกลมและรวมเป็นหนึ่งกับสัตว์อสูรได้อย่างสมบูรณ์ราวกับว่ามันเป็นส่วนขยายของแขนของเขาเอง

ตอนนี้เฉียนเอ๋อพึ่งมีสัตว์เลี้ยงมาเพียงไม่กี่วัน เป็นเรื่องปกติมากที่เขาจะควบคุมพลังของตัวเองได้ไม่สมบูรณ์แบบนัก

….

ส่วนบรรยากาศที่โรงเรียนมัธยมตงหลินกลับตรงกันข้ามกับบรรยากาศที่เงียบสงบนี้อย่างสิ้นเชิง

“อ่า? ฉันจะต้องสู้กับเฉียนเอ๋อเหรอ? จริงเหรอ?”

เมื่อมองดูตารางการต่อสู้ในมือ เหรินฟู่เซไปมาแล้วล้มลงบนโซฟาด้วยใบหน้าซีดเผือด

เขาเพิ่งวิ่งออกไปดูหวู่หยวน เพราะท้ายที่สุดแล้วเธอพึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในรุ่นเดียวกันที่ได้เผชิญหน้ากับผู้ฝึกสัตว์ระดับยอดโดยตรง

เขาเหลือบมองหวู่หยวนอย่างไกลๆ หญิงผู้นี้ร้องไห้ในอ้อมกอดของอาจารย์ของเธอไม่หยุด แต่ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอช่างงดงามเหลือเกิน

ตอนนั้นเขายังคงหัวเราะเยาะกับความโชคร้ายของเธอที่ได้ไปเผชิญหน้ากับเฉียนเอ๋อ ผู้แข็งแกร่งที่ใหญ่โตที่สุดในประวัติศาสตร์ของรายการเยาวชนชิงแชมป์

เขาถึงกับคิดจะเข้าไปปลอบใจเธอและดูว่าเขาจะมีโอกาสเอาชนะใจเธอได้หรือไม่

แต่ก่อนที่เขาจะได้เคลื่อนไหวอะไร อาจารย์ของเขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีแปลกๆ และบอกให้เขากลับไป โดยบอกว่าตารางการต่อสู้ออกมาแล้ว

เขาได้แต่ยอมละทิ้งโอกาสอันหายากนี้อย่างช่วยไม่ได้และติดตามอาจารย์ของเขากลับไปที่ห้องเตรียมตัว

ระหว่างทางเขาก็สังเกตเห็นความแปลกของอาจารย์เช่นกัน แต่หลังจากถามไป เขาก็ไม่เข้าใจอะไรจากอาจารย์เลย อาจารย์มองเขาด้วยสายตาที่เขาไม่เข้าใจ

แต่ในไม่ช้า เหรินฟู่ก็เข้าใจว่าท่าทางนั้นคืออะไร

ความสงสารและเห็นใจ!

เมื่อเขาได้รับตารางการต่อสู้จากมือของผู้อำนวยการ เขาก็เข้าใจ

เมื่อเห็นว่าเฉียนเอ๋อคือคู่ต่อสู้คนต่อไปของเขาก็ทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว และรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัวตั้งแต่ฝ่าเท้าจรดถึงศีรษะ

“ทำไมผมถึงต้องแข่งขันกับ… สัตว์ประหลาดตัวนั้นด้วยล่ะ ในเมื่อเขาแข็งแกร่งขนาดนั้น เราควรมอบตำแหน่งแชมป์ให้กับเขาไปเลยดีกว่า!”

เหรินฟู่พูดด้วยน้ำตาคลอเบ้า ในขณะนี้เขาอดไม่ได้ที่จะตบหัวตัวเองที่หัวเราะเยาะหวู่หยวนก่อนหน้านี้

กล้าไปหัวเราะเยาะคนอื่น กรรมตามสนองแล้ว!

“เราได้รายงานเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาทราบแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าจะทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม”

ผู้อำนวยการก็กลายเป็นอ่อนแรงในเวลานี้ เขาได้พานักเรียนจำนวนมากมาร่วมการแข่งขันระดับมัธยมศึกษาตอนปลายหลายคน เขาไม่คาดคิดว่าสัตว์ประหลาดเช่นนี้จะปรากฏตัวขึ้น? ยักษ์แห่งความชั่วร้ายตัวนั้น เขาคิดว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็คงไม่สามารถเอาชนะมันได้

ทำไมนายไม่นำสัตว์ประหลาดชนิดนี้ไปแข่งขันระดับโลก แต่มาที่รายการเยาวชนชิงแชมป์แทนเนี่ยนะ? ต้องการรังแกเด็กมากขนาดนั้นเหรอ?

“ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิมงั้นเหรอ? ทำให้ทุกคนเจ็บตัวฟรีสิไม่ว่า!”

เพราะสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญก็คือสัตว์อสูรระดับยอดที่แท้จริง!

เมื่อนึกถึงยักษ์แห่งความชั่วร้ายที่ก้าวข้ามประวัติศาสตร์ของรายการนี้ไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว หน้ากากแห่งความเจ็บปวดก็ดูเหมือนจะเชื่อมติดกับใบหน้าของเขา

ในเวลานี้เหรินฟู่สงสัยด้วยซ้ำว่ายักษ์แห่งความชั่วร้ายจะหยิบภูเขาขึ้นมาและใช้เป็นอาวุธอย่างง่ายดาย

“ทำไมเราไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ล่ะ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะต่อสู้”

อาจารย์ของเหรินฟู่รู้สึกสงสารนักเรียนของเขาและแนะนำออกมาด้วยเสียงต่ำ

ในทันใดนั้นดวงตาของเหรินฟู่ก็สว่างขึ้น และเขามองไปที่ผู้อำนวยการด้วยความคาดหวัง

“…เอาล่ะ นี่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะต่อสู้..และการแพ้สัตว์อสูรระดับยอดไม่ใช่เรื่องน่าละอาย”

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งผู้อำนวยการก็ถอนหายใจยาวออกมา แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจที่จะให้โรงเรียนซึ่งเคยอยู่ใน 20 อันดับแรกอย่างพวกเขาพ่ายแพ้ในรอบที่สองของการแข่งขันเบื้องต้น แต่ก็ไม่มีทางอื่นใด..เพราะการต่อสู้กับระดับยอดนั้นเป็นไปไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังไม่ใช่ระดับยอดธรรมดาๆ

….

“พวกคุณแน่ใจแล้วเหรอที่จะยอมรับความพ่ายแพ้?”

แม้ว่าการแข่งขันรอบสองจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ แต่พวกเขาได้ตัดสินใจยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องลังเลอีกต่อไป พวกเขาจะจบการแข่งขันอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้กลับบ้านได้เร็วขึ้น

การแข่งขันระดับมัธยมปลายครั้งนี้ทำลายพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อพวกเขากลับมาในครั้งนี้ พวกเขาต้องขุดคุ้ยหาอัจฉริยะด้านการควบคุมสัตว์อสูรคนอื่นๆ ในโรงเรียนให้ได้

เพราะตาเฒ่ากู่ยังหาอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้เช่นเฉียนเอ๋อออกมาได้ ทำไมพวกเขาจะหาไม่ได้บ้างล่ะ พวกเขาก็ไม่เลวร้ายไปกว่าตาเฒ่ากู่

หลังจากฟังคำพูดของผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมตงหลิน เจ้าหน้าที่ก็เงยหน้าขึ้นและมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เพราะท้ายที่สุดแล้วโรงเรียนมัธยมตงหลินก็ไม่ได้อ่อนแอ เมื่อก่อนเคยอยู่ใน 20 อันดับแรก แต่ตอนนี้กลับต้องยอมรับความพ่ายแพ้ในรอบที่สองของรอบคัดเลือกเสียแล้ว

“เฮ้ งั้นนายไปสู้กับเฉียนเอ๋อแทนนักเรียนของฉันไหมล่ะ?”

ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมตงหลินไม่มีความอดทนต่อบุคลากรที่ไม่ทำงานเหล่านี้เลย และยังเสียดสีพวกเขาโดยตรงด้วยการเยาะเย้ยถากถาง

“เอ่อ… ผมได้ทำขั้นตอนของพวกคุณเสร็จแล้ว พวกคุณออกไปได้แล้ว”

เจ้าหน้าที่ซึ่งต้องการหาอะไรสนุกๆ ทำบ้าง กลับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินประโยคนี้ เขารีบทำตามขั้นตอนทั้งหมดและไล่แขกออกไป

ส่วนเรื่องให้เขาไปสู้กับเฉียนเอ๋อน่ะเหรอ? นี่มันเรื่องตลกสิ้นดี เขาจะต้องตายแน่ๆ เขาถูกส่งมาทำงานธุรการเพราะพรสวรรค์ของเขาไม่ดี เขาจะไปสู้กับสัตว์ประหลาดแบบนั้นได้ยังไง?

"เฮอะ.."

ผู้อำนวยการหันไปมองชายคนนั้นแล้วยิ้มเยาะและหันหลังเพื่อจะออกไป

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ขณะนั้นจักรวรรดิทั้งหมดกำลังมึนงงจากข่าวคราวที่แพร่กระจายออกมา

“รายการเยาวชนชิงแชมป์? ผู้ฝึกสัตว์ระดับยอดงั้นเหรอ? ทำไมสองคำนี้เป็นคนที่ไม่สมควรอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ?”

“ผู้ฝึกสัตว์ระดับยอดจากรายการเยาวชนชิงแชมป์งั้นเหรอ? แล้วทางบุคลากรทางการได้ทดสอบจิตวิญญาณของเขาแล้ว และสัตว์เลี้ยงที่เขาใช้คือสัตว์เลี้ยงตัวแรกที่เขาได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อนจริงๆ งั้นเหรอ?”

“นี่มันอะไรกัน วันนี้เป็นวันโกหกของเดือนเมษายนหรือป่าว?”

กลุ่มคนจำนวนหนึ่งได้มองข่าวดังที่ขึ้นฟีดก็เกิดความสับสน คิดว่าวันนี้เป็นวันโกหกของเดือนเมษายน

แต่เมื่อมีผู้คนเข้ามาเกี่ยวข้องมากขึ้นเรื่อยๆ และมีการเผยแพร่คลิปวิดีโอออกมา พวกเขาก็รู้ว่าเรื่องไร้สาระเหล่านี้เป็นเรื่องจริง!….

……………………………