บทที่ 371 กลับมาพร้อมรางวัลเต็มลำเรือ

บริดเดิลพาท ได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งย่านที่พักอาศัยสุดหรูในโตรอนโต

ทว่าในคืนนี้ บริดเดิลพาทกลับไม่อาจเงียบสงบได้อีกต่อไป

ที่คฤหาสน์หมายเลข Z6 ในย่านบริดเดิลพาท บอดี้การ์ดทั้งหมดถูกกำจัด ครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนถูกคลุมหัวด้วยถุงผ้าสีดำและถูกคุมตัวออกมา

ตามหลังครอบครัวนี้มาคือเหล่าสายลับที่หิ้วกระเป๋าเดินทางสีดำใบใหญ่และกระเป๋าถือโลหะ เดินเรียงแถวกันออกมา

“ผู้พัน คุณไม่มีทางเชื่อแน่ว่าพวกมันซ่อนเงินไว้มากแค่ไหน”

“เงินสด 23 กระเป๋า ทั้งหมดเป็นธนบัตรใบละหนึ่งร้อยดอลลาร์สหรัฐฯ แล้วยังมีกระเป๋าถืออีก 4 ใบที่เต็มไปด้วยทองแท่งและเครื่องประดับล้ำค่า”

“คราวนี้พวกเราถังแตก เอ๊ย รวยเละแล้ว!”

ซุนผิงอันมองดูครอบครัวสามคนที่ถูกผลักขึ้นรถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ ก่อนจะถลึงตาใส่สายลับสหรัฐฯ คนนั้นอย่างไม่สบอารมณ์

“พวกแก นี่มันแค่บ้านหลังแรกเท่านั้นนะ”

“ลองนึกถึงรายชื่อที่เราเห็นก่อนหน้านี้สิ มีทั้งหมดตั้งสามสิบกว่าแห่ง!”

“ถ้าพวกเราไม่รีบทำเวลา แล้วพลาดไปสักบ้านเดียว จะสูญเสียเงินไปเท่าไหร่?”

พอเหล่าสายลับได้ยินดังนั้น แต่ละคนก็เหมือนถูกไฟลนก้น เลิกท่าทางอืดอาดเฉื่อยชาเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นรีบวิ่งหน้าตั้งราวกับถูกหมาป่าไล่กวด

บ้านหลังที่สอง...

บ้านหลังที่สาม...

เมื่อซุนผิงอันใช้ปากกาขีดเครื่องหมายถูกทับชื่อสุดท้ายในหน้ารายชื่อแผ่นสุดท้าย แสงสว่างของวันใหม่ก็ค่อยๆ เริ่มจับขอบฟ้า

วันใหม่ได้มาถึงแล้ว

“เร็วเข้า! เร็ว! ไปที่สนามบินโดยตรง อย่าให้เสียเที่ยวบินขากลับ”

ซุนผิงอันคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาตะโกนเร่งเสียงดัง

สายลับทุกคนต่างตื่นเต้นจนตัวสั่น

ทำงานสายนี้มาหลายปี ครั้งนี้แหละที่สะใจที่สุด

ความดีความชอบก็ได้ เงินก็ยิ่งได้มากกว่า

ในหัวของสายลับแต่ละคนต่างผุดภาพชีวิตอันหรูหราหลังจากกลับไปถึงสหรัฐฯ ได้อยู่คฤหาสน์ ขับรถสปอร์ต มีสาวๆ รายล้อมซ้ายขวา

ไม่ต้องใช้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกต่อไป ไม่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงตาย ไม่มีอันตรายใดๆ มีเพียงชีวิตที่มั่งคั่งร่ำรวย

นี่แหละถึงจะเรียกว่าชีวิต!

รถออฟโรดสีดำ 5 คัน ขับคุ้มกันรถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ตรงกลาง มุ่งหน้าไปยังสนามบินด้วยความเร็วสูง

วิคแคน เป็นสนามบินส่วนตัวขนาดเล็กตั้งอยู่แถบชานเมืองทางตอนเหนือของโตรอนโต

ที่นี่ทำหน้าที่เป็นทั้งโรงเรียนสอนการบิน สถานที่เก็บเครื่องบินส่วนตัวขนาดเล็กและกลาง รวมถึงมีฟังก์ชันการขึ้นลงและซ่อมบำรุงครบครัน

เมื่อขบวนรถพุ่งเข้าไปในสนามบิน เครื่องบินขนส่งระยะไกลขนาดกลางลำหนึ่งเพิ่งจะลงจอดพอดี

เมื่อเครื่องบินจอดนิ่ง ประตูห้องบรรทุกสินค้าด้านหลังก็ค่อยๆ เปิดออก

ทหารพร้อมอาวุธครบมือกลุ่มหนึ่งวิ่งลงมา จัดวางกำลังป้องกันและเฝ้าระวังเพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

แต่ทว่า... สิ่งที่กลัวมักจะเกิดขึ้นเสมอ

ขบวนรถยังไม่ทันจอดสนิท เสียงไซเรนตำรวจก็ดังระงมมาจากทุกทิศทาง

รถตำรวจและรถออฟโรดสีดำของสายลับแคนาดาพุ่งชนรั้วสนามบินและดิ่งตรงเข้ามา

“บัดซบ! ปฏิบัติการของพวกเราถูกพบแล้ว ฆ่าพวกมันซะ! เงินของพวกเรา ความดีความชอบของพวกเรา จะให้ไอ้พวกเวรนี่มาแย่งไปไม่ได้เด็ดขาด”

“ทุกคน ต่อให้พวกคุณต้องเสียสละ เกียรติยศก็จะยังเป็นของพวกคุณ”

“ครอบครัว คนรัก และลูกๆ ของพวกคุณ จะยังได้รับส่วนแบ่งที่ควรจะได้ ไม่ขาดไปแม้แต่เซ็นต์เดียว”

“ฉัน ชารอน เอส. สโตน ขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้า ณ ที่นี่ หากฉันผิดคำสาบาน ขอให้ซาตานเอาดวงวิญญาณของฉันไป และต้องทนทุกข์ทรมานในนรกชั่วนิรันดร์”

ซุนผิงอันตะโกนเสียงดังลั่น

ส่วนเรื่องคำสาบานน่ะเหรอ...

อย่ามาตลกเลย คำสาบานของนังมืดนั่นมันเกี่ยวอะไรกับอาตี๋อ้วนอย่างฉันด้วยล่ะ?

เกี่ยวไหม?

ไม่เกี่ยวเลยสักนิด!

อีกอย่าง ฉันเป็นคนต้าเซี่ย ดินแดนของต้าเซี่ยอยู่ในความดูแลของสามมหาเทพเต๋าและเง็กเซียนฮ่องเต้ พระผู้เป็นเจ้าท่านดูแลไม่ถึงหรอก

แต่พวกสายลับกลุ่มนี้กลับถูกปั่นจนหัวปั่น แต่ละคนร้องคำรามเหมือนลูกหมาป่า กระหน่ำยิงใส่ตำรวจและสายลับแคนาดาที่พุ่งเข้ามา

กลุ่มทหารที่ลงมาจากเครื่องบินขนส่งก็เปิดฉากโจมตีโดยไม่ลังเลเช่นกัน

“ทีม 1 รีบย้ายคนและเงินทั้งหมดขึ้นเครื่องบินเดี๋ยวนี้”

การเคลื่อนย้ายนั้นง่ายมาก ไม่จำเป็นต้องเปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์เพื่อขนคนและเงินเข้าไปทีละคน

แต่ใช้ตะขอพ่วงเกี่ยวตู้คอนเทนเนอร์ไว้ แล้วใช้รอกกว้านดึงเข้าไปในห้องบรรทุกสินค้าก็เป็นอันเสร็จสิ้น

การบุกโจมตีของฝ่ายแคนาดาดุร้ายมาก เห็นได้ชัดว่าศพของหลี่เหลยที่ซุนผิงอันกำจัดไปนั้นถูกพบแล้ว และพยานที่ซุนผิงอันละเว้นชีวิตไว้ก็บอกไปแล้วว่าฆาตกรคือใคร

หลี่เหลยถือเป็นบุคคลสำคัญในวงการสายลับแคนาดา แบ็คกราวด์เบื้องหลังเขานั้นลึกซึ้งมาก

ไม่อย่างนั้น คุณคิดว่าเขาใช้พลังอะไรถึงได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงตั้งแต่อายุเพียงสามสิบต้นๆ?

ดังนั้น ฝ่ายแคนาดาจึงมาพร้อมความแค้นและเจตนาจะล้างแค้น เมื่อเริ่มปะทะกันจึงไม่มีการออมมือ

สายลับสหรัฐฯ ล้มตายลงทีละคน

อย่างไรก็ตาม ฝ่ายแคนาดาก็ไม่ได้เปรียบนัก อัตราการสูญเสียอยู่ที่ประมาณ 5 ต่อ 1

ซุนผิงอันเห็นว่าสายลับสหรัฐฯ เหลือไม่ถึง 5 คนแล้ว และรู้ดีว่าทางนี้คงต้านไว้ไม่อยู่

“ถอย! ถอย! ถอย!”

เมื่อเห็นว่าคนตายไปเกือบหมดแล้ว ซุนผิงอันจึงสั่งการเสียงดัง ส่วนตัวเองก็พุ่งเข้าไปในห้องบรรทุกสินค้าเป็นคนแรก

สายลับและทหารที่เหลือพุ่งตามเข้าไป เมื่อเครื่องบินขนส่งเริ่มเร่งเครื่อง ปืนกลหนักบนเครื่องก็เริ่มแผลงฤทธิ์

รถคันไหนที่บังอาจขวางทางวิ่งถูกยิงระเบิดกระจุย

คนถูกยิงจนร่างแหลก

ที่ท้ายเครื่องบิน ทหารและสายลับยังคงระดมยิงใส่ผู้ที่ไล่ตามมาอย่างต่อเนื่อง และมีคนล้มตายลงเรื่อยๆ

เครื่องบินขนส่งแผดเสียงกึกก้องพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า วนเป็นเส้นโค้งก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสหรัฐฯ

“วู้ว! พวกเราทำสำเร็จแล้ว!”

“พวกเรารวยแล้ว!”

ซุนผิงอันไม่ได้สนใจเสียงโห่ร้องยินดี หรือคนที่กำลังโศกเศร้ากับการตายของเพื่อนร่วมงาน เขาเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องนักบิน

“ผู้พัน!” นักบินทั้งสองคนหันมามองหญิงผิวดำแวบหนึ่ง

“แจ้งเบื้องบนทันทีว่าจับตัวคนได้แล้ว ฮาร์ดดิสก์ยังอยู่ครบถ้วน แต่ทางแคนาดาต้องส่งเครื่องบินรบมาสกัดกั้น หรือแม้กระทั่งยิงพวกเราตกแน่”

“ให้กองทัพส่งเครื่องบินรบออกมาคุ้มกันทันที เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงที่จะทำให้สหรัฐฯ ของพวกเรายังคงยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของโลกต่อไปได้”

“รับทราบ!” นักบินทั้งสองรีบติดต่อสื่อสารตามคำสั่งทันที

และก็เป็นไปตามที่ซุนผิงอันคาดไว้

บินออกไปได้ไม่ถึง 15 นาที เครื่องบินรบของแคนาดา 4 ลำก็ปรากฏขึ้นในสายตา ตามมาด้วยการข่มขู่สารพัดรูปแบบ

“เครื่องบินรบของพวกเราล่ะ?” ซุนผิงอันตะโกนถาม

“มาโน่นแล้ว” นักบินหลักชี้ไปยังจุดดำๆ ที่ปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้าไกลๆ

ไม่ว่าจะโต้เถียงหรือข่มขู่กันอย่างไร

ในฐานะสุนัขที่สหรัฐฯ เลี้ยงไว้ ต่อให้แคนาดาจะไม่เต็มใจแค่ไหน ก็ทำได้เพียงหันหัวเครื่องกลับไป

เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีระเบิดขึ้นภายในเครื่องบินขนส่ง

สหรัฐฯ อาจจะทำตัวเป็นนักเลง แต่พวกเขาก็เจ๋งจริง

ซุนผิงอันให้กำลังใจไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องนักบินและปิดประตูตามหลัง

ในห้องบรรทุกสินค้า เสียงโห่ร้องยังคงดังต่อเนื่อง

ทว่า... ไอ้พวกเวรนี่ ดีใจเร็วเกินไปหน่อยแล้ว

มีดบินปรากฏ ชีวิตปลิดปลิว!

“ทะ... ทำไม?”

คนสุดท้ายซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของหญิงผิวดำ มองดูมีดที่ปักอยู่ที่หัวใจด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

“เหอะๆ อุลตร้าแมน แปลงร่าง!”

ภายใต้สายตาอันตระหนกสุดขีดของชายคนนั้น เจ้านายสายตรงของเขากลับขยายร่างขึ้นอย่างกะทันหัน

จากเดิมที่เป็นหญิงผิวดำร่างผอมแห้งราวกับปลาดาบเงิน กลับกลายเป็นชายอ้วนที่มีใบหน้าแบบชาวตะวันออกในชั่วพริบตา

นี่ไม่ใช่คนที่พวกเขารับมาจากสนามบิน และเตรียมจะกักขังไว้ตลอดชีวิต แต่กลับหนีรอดไปได้... ซุนผิงอัน หรอกหรือ?

“เหอะๆ” ซุนผิงอันยิ้มซื่อๆ แต่ลงมืออย่างเหี้ยมเกลียด เขาชักมีดออกแล้วปักเข้าที่กลางหน้าผากของชายคนนั้น เป็นอันปิดงาน!

เมื่อซุนผิงอันแน่ใจว่าไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว เขาก็เดินกลับไปที่ประตูห้องนักบินอีกครั้งแล้วเคาะประตู

นักบินทั้งสองข้างในไม่มีความระแวงแม้แต่น้อย รีบเปิดประตูออกทันที

“คุณเป็นใคร?”

นักบินทั้งสองอึ้งไปเลยเมื่อเห็นชายอ้วนหน้าตาชาวตะวันออก สวมเสื้อตาข่ายและกางเกงตาข่ายยืนอยู่ตรงหน้า

“ฉันคือ...”

ฉึก! ฉึก!

ที่กลางหน้าผากของนักบินทั้งสอง ปรากฏด้ามมีดขึ้นมาสองด้ามราวกับผุดออกมาจากความว่างเปล่า

ส่วนใบมีดน่ะเหรอ... คงไม่ต้องถามนะ อยู่ในสมองของพวกเขานั่นแหละ!

“...ศัตรูของพวกแกไง”

หลังจากจัดการทั้งสองคนเสร็จ ซุนผิงอันถึงค่อยพูดให้จบประโยค

คนดีมักตายเพราะพูดมาก เรื่องนี้เขารู้ดี

ซุนผิงอันรีบโน้มตัวลงไป เปิดระบบบินอัตโนมัติก่อน จากนั้นก็ลากศพของนักบินทั้งสองไปโยนไว้ในห้องบรรทุกสินค้า

แล้วเขาจึงนั่งลงบนตำแหน่งนักบินหลัก

ขับเครื่องบินน่ะเหรอ?

แค่มีมือก็ทำได้แล้วไม่ใช่หรือไง?

ด้วยทักษะนักบินระดับเทพ ทั้งหมดที่มี!

จะบอกให้ว่า...

ไม่ว่าจะเป็นเฮลิคอปเตอร์ เครื่องบินโดยสารพลเรือน เครื่องบินรบ หรือเครื่องบินขนส่ง

ยกเว้นจรวดแล้ว ตราบใดที่เป็นยานพาหนะที่บินได้ สำหรับซุนผิงอันแล้ว มันไม่ใช่เรื่องยากเลย

ที่สำคัญที่สุดคือ ซุนผิงอันไม่เพียงแต่ขับเครื่องบินเป็น แต่ในหัวของเขายังมีประสบการณ์อันโชกโชนของนักบินระดับเทพอีกด้วย

ซุนผิงอันบังคับเครื่องบินให้ลดระดับลง บินเลียดระดับเส้นขอบฟ้า

การบินในระดับต่ำสุดขีดเท่านั้นถึงจะหลบเลี่ยงเรดาร์ได้

หลังจากออกพ้นเขตแดนแคนาดา ซุนผิงอันถึงได้ผ่อนคลายลง

เขาบินต่ำต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าสู่เขตน่านน้ำสากล ซุนผิงอันจึงเชิดหัวเครื่องบินขึ้น ตั้งทิศทางให้เรียบร้อย และเปิดระบบบินอัตโนมัติ

ปล่อยให้เครื่องบิน บินไปอีกสักพักเถอะ!

จบบท