บทที่ 6 ดวงดารา

บทที่ 6 ดวงดารา

"คุณชายครับ?"

ความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเฉินผิ่นซาน เมื่อเห็นว่าเฉินผิ่นซานไม่ตอบ บอดี้การ์ดจึงเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งด้วยความฉงน

"ไม่มีอะไร พวกนายทั้งสี่คนยืนอยู่ตรงนี้ ห้ามขยับนะ"

เฉินผิ่นซานไม่สนใจสีหน้าแปลกใจของคนทั้งสี่ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง

ตูม!

ทันทีที่หลับตาลง เฉินผิ่นซานก็แผ่ขยายประสาทสัมผัสเข้าไปในมิติจินตภาพในห้วงสมองของตนอย่างตั้งใจ

และเป็นไปตามคาด ทันทีที่เขาแผ่สัมผัสถึงมิติจินตภาพ เขาก็มองเห็นดวงดาราเลือนรางจนแทบมองไม่เห็นสี่ดวงกำลังกะพริบแสงหม่นแสงสลัวอยู่ในพื้นที่สีเทาขาวอันเต็มไปด้วยหมอกควัน

ดวงดาราทั้งสี่ดวงนี้ดูไม่เหมือนดาวระยิบระยับเท่าใดนัก แต่กลับเหมือนจุดแสงริบหรี่ขนาดเล็กจิ๋วสี่จุดที่มีขนาดเท่าเล็บมือ กะพริบไหวไปมาเหมือนหิ่งห้อยในฤดูร้อน

ทว่าในเวลานี้ มีกลุ่มก้อนสารบางอย่างลอยระเหยขึ้นมาจากจุดแสงริบหรี่ทั้งสี่ ราวกับกลุ่มควันสีเทาขาว หรือเหมือนฟอสฟอรัสขาวที่กำลังระเหยตัวอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นดังนั้น จิตวิญญาณของเฉินผิ่นซานก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที เขาพยายามสัมผัสกลุ่มสารเหล่านั้นและพบว่าพวกมันล้วนเป็นอารมณ์ความรู้สึก

อารมณ์ส่วนใหญ่ที่แผ่ออกมาจากจุดแสงเหล่านี้คือความสับสนและความประหลาดใจ แต่มีจุดแสงหนึ่งที่แผ่ร่องรอยของความดูแคลนออกมาด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าอารมณ์เหล่านี้จะถูกแผ่ออกมาอย่างไร พวกมันทั้งหมดก็ร่วงหล่นลงสู่มิติจินตภาพ และถูกมิติจินตภาพดูดซับเอาไว้ทั้งหมดโดยไม่มีการหลงเหลือ

เฉินผิ่นซานรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ตนเองไม่สามารถสูบอารมณ์ความรู้สึกของผู้อื่นอย่างพร่ำเพรื่อได้โดยเด็ดขาด มิฉะนั้นแล้ว ทุกคนที่อยู่เคียงข้างเขาเป็นเวลานานจะไม่กลายเป็นคนเก็บตัวหรือเป็นโรคซึมเศร้าไปหมดหรือ

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ย่อมเท่ากับเป็นการป่าวประกาศให้โลกรับรู้ว่าตัวเขามีสิ่งผิดปกติไม่ใช่หรือ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินผิ่นซานจึงพยายามปรับแต่งพลังของมิติจินตภาพในการดูดซับอารมณ์ แต่ไม่นานเขาก็พบว่ามันไม่มีความจำเป็น

ด้วยเหตุผลบางประการ ยามที่มิติจินตภาพดึงอารมณ์จากผู้อื่น มันจะดึงได้เฉพาะอารมณ์ที่เอ่อล้นออกมาเท่านั้น ไม่สามารถดึงความรู้สึกออกมาโดยตรงเหมือนที่ทำกับตัวเขาเองได้

กล่าวคือ คนเหล่านี้กับมิติจินตภาพไม่ได้หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ มันจึงทำได้เพียงดูดซับอารมณ์ที่เอ่อล้นออกมา และไม่สามารถดึงเอาอารมณ์ความรู้สึกออกมาจากร่างกายดั้งเดิมของมนุษย์ได้โดยตรง

"คุณชายครับ? คุณชาย?"

เสียงเอ่ยถามของบอดี้การ์ดดังขึ้นอีกครั้ง เฉินผิ่นซานจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลืมตาขึ้นและสบสายตาอันเต็มไปด้วยความฉงนของทุกคน

"ไม่มีอะไร พวกนายออกไปได้แล้ว"

เมื่อได้ยินคำสั่งของเฉินผิ่นซาน ทั้งสี่คนก็มองหน้ากันก่อนจะเดินออกจากห้องไป

หลังจากที่ทั้งสี่คนเดินออกจากห้องและลับสายตาไปแล้ว เฉินผิ่นซานจึงแผ่ประสาทสัมผัสตรวจสอบอีกครั้ง และพบว่าจุดแสงทั้งสี่จุดนั้นยังคงวนเวียนและกะพริบไหวอยู่ภายในมิติจินตภาพ แถมความสับสนที่แผ่ออกมายังรุนแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก

ทว่าความสับสนนี้คงอยู่ได้ไม่นาน ในเวลาต่อมาจุดแสงทั้งสี่ก็กลับคืนสู่ความสงบ มีเพียงสายใยอารมณ์อันเรียบง่ายและผ่อนคลายแผ่เอ่อล้นออกมาบางเบา

"จุดแสงไม่ได้หายไป..."

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินผิ่นซานก็อดยกยิ้มด้วยความประหลาดใจไม่ได้ แม้ว่าคนทั้งสี่จะลับสายตาไปแล้ว แต่จุดแสงที่เป็นตัวแทนของพวกเขายังคงอยู่

หรือจะเป็นเพราะ... เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉินผิ่นซานจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยทันที เขาเห็นบอดี้การ์ดสองคนกำลังนั่งคุยกันบนเก้าอี้บริเวณระเบียงทางเดิน เมื่อเห็นเฉินผิ่นซานเดินออกมาอย่างกะทันหัน ทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนด้วยความเลิกลัก

"ผีเป่าตาน"

เฉินผิ่นซานเอ่ยเรียกชื่อของบอดี้การ์ดคนหนึ่งตามความทรงจำในหัว "ไปซื้อข้าวผัดไข่ให้ฉันสักชามซิ ฉันหิวแล้ว"

"ข้าว... ข้าวผัดไข่หรือครับ?"

บอดี้การ์ดที่ถูกเรียกว่าผีเป่าตานตะลึงงันไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยอึกอักว่า "แต่พวกเรายังต้องคุ้มกันความปลอดภัยของคุณชายอยู่นะครับ ให้ผมสั่งอาหารเดลิเวอรี หรือให้โรงอาหารของโรงพยาบาลจัดส่งมาให้ดีไหมครับ"

"ไม่ ฉันต้องการให้คุณไปเอง"

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผีเป่าตานจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับคำแล้วหันหลังเดินตรงไปยังลิฟต์

หลังจากส่งบอดี้การ์ดออกไปแล้ว เฉินผิ่นซานก็เดินกลับเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ย้ายร่างไปที่ริมหน้าต่างแล้วมองลงไปด้านล่าง พลางสังเกตและสัมผัสถึงจุดแสงทั้งสี่จุดไปด้วย

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองเห็นบอดี้การ์ดที่ชื่อผีเป่าตานเดินออกจากตัวอาคารแล้วก้าวขึ้นไปบนรถยนต์บินได้สีดำคันหนึ่ง

ยามที่รถยนต์บินได้ค่อยๆ ทะยานตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า มันก็เชื่อมต่อเข้ากับรางวงโคจรทางอากาศโดยอัตโนมัติก่อนจะพุ่งทะยานออกไปไกล

ในเวลานี้ ภายในมิติจินตภาพ จุดแสงทั้งสี่จุดยังคงทอประกายแจ่มชัด

จนกระทั่งรถยนต์บินได้คันนั้นลับสายตาไปโดยสิ้นเชิง หนึ่งในจุดแสงทั้งสี่ก็พลันเลือนหายไปทันที

เมื่อเห็นดังนี้ เฉินผิ่นซานก็เผยสีหน้าที่บ่งบอกว่าข้อสันนิษฐานของตนเองได้รับการยืนยันแล้ว

เส้นผ่านศูนย์กลางของมิติจินตภาพอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันเมตร ซึ่งหมายความว่าโดยมีตัวเขาเป็นจุดศูนย์กลาง หากคนทั้งสี่นี้แยกย้ายออกไปไกลเกินระยะห้าร้อยเมตร พวกเขาก็จะตัดขาดการเชื่อมต่อจากมิติจินตภาพทันที

ไม่เพียงเท่านั้น จุดแสงที่เลือนหายไปนั้นยังเป็นจุดแสงที่แบกรับอารมณ์ร้อนรนและดูแคลนดวงนั้นอย่างแม่นยำอีกด้วย

นัยน์ตาของเฉินผิ่นซานทอประกายวาบ เขาเหม่อมองไปยังรางวงโคจรทางอากาศอันแสนคึกคักนอกหน้าต่างพลาวดำดิ่งสู่ห้วงความคิด

ดั่งคำโบราณที่ว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ แต่สำหรับฉันแล้ว ขอเพียงแค่ระบุจุดแสงที่สอดคล้องกันได้ อารมณ์ความรู้สึกของอีกฝ่ายก็จะถูกมองทะลุปรุโปร่งในพริบตา ต่อให้มิตินี้จะไม่มีประโยชน์ด้านอื่นเลย แต่มันก็ถือเป็นอาวุธลับอันร้ายกาจในการดำเนินชีวิต... ยิ่งไปกว่านั้น มิติจินตภาพนี้จะมีดีอยู่เพียงเท่านี้จริงหรือ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินผิ่นซานก็พลันตกอยู่ในอาการเหม่อลอย

"ถึงเวลาที่ต้องจัดระเบียบเรื่องทั้งหมดนี้เสียที..."

เขาพึมพำแผ่วเบา จากนั้นจึงหลับตาลงและใช้ความสามารถในการคำนวณทางจิตเป็นพิเศษที่เคยฝึกฝนมาตั้งแต่สมัยเป็นแฮกเกอร์ เพื่อคลี่แผ่นกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งออกในความทรงจำ

"ข้อแรก ฉันไม่ใช่เฉินผิ่นซาน แต่คือเฉินเซียว"

เฉินผิ่นซานพึมพำด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงตนเองเท่านั้นที่ได้ยิน พลางจดบันทึกถ้อยคำเหล่านี้ลงไป แม้ว่าน้ำเสียงจะเบาบางมาก ทว่ากลับหนักแน่นเป็นอย่างยิ่ง

เฉินเซียวคือชื่อที่แท้จริงของเขา

ใช่แล้ว เขามั่นใจในตัวตนของตัวเองมาก เพราะเขามีประสบการณ์ของตัวเองมานานหลายทศวรรษ ประสบการณ์เหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำ ความทรงจำสร้างสรรค์นิสัย นิสัยหล่อหลอมบุคลิกภาพ และบุคลิกภาพก็หลอมรวมเป็นจิตสำนึก

และเป็นเพราะจิตสำนึกนี่เองที่ทำให้ทุกคนกลายเป็นตัวตนที่พิเศษไม่ซ้ำใคร

ส่วนความทรงจำของร่างนี้ แม้ว่าจะถูกยัดเยียดเข้ามาในจิตสำนึกของเขาอย่างหักโหม แต่มันก็เป็นเพียงแค่วิสัยความทรงจำธรรมดาๆ เท่านั้น

มันเหมือนกับการนั่งดูภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องหนึ่งในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ตัวเขาในภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเพียงแค่ผู้ชมคนหนึ่ง

แม้ว่าจะสามารถสังเกตเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้ ทว่ากลับไม่มีความผูกพันทางอารมณ์ที่เกิดจากประสบการณ์จริงเลย อีกทั้งภาพส่วนใหญ่ในภาพยนตร์ก็ยังคงพร่าเลือน

ไม่มีใครกลายเป็นตัวละครในภาพยนตร์เพียงเพราะแค่นั่งดูมันหรอก

"ในเมื่อตอนนี้ฉันสืบทอดความทรงจำและร่างกายของเขามาแล้ว ย่อมหมายความว่าจิตสำนึกดั้งเดิมของร่างนี้ได้ดับสูญไปแล้ว"

เฉินผิ่นซานพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะขมวดคิ้ว

"ข้อสอง เหตุผลที่ฉันมาปรากฏตัวที่นี่"

เขาครุ่นคิดต่อไป และในขณะที่แผ่นกระดาษแห่งความทรงจำพลิกไหวอย่างแผ่วเบา เขาก็ค่อยๆ นึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อคืนนี้เวลาประมาณสองทุ่ม เขากลังท่องเว็บมืดเพื่อค้นหาเหยื่อสำหรับล่าข้อมูล

โดยไม่คาดคิด เขาได้ค้นพบเว็บไซต์แห่งหนึ่งที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน