บทที่ 24 ประธานจิ่ง! คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ...
บทที่ 24 ประธานจิ่ง! คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ...
ไม่นานนัก จิ่งซิงเฉินก็มองผู้จัดการนิติบุคคลที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งมาพร้อมกับกวนจิงที่มาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
"ประธานกวน ลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะ?"
"ประธานจิ่ง สวัสดีค่ะ คือว่า... ฉัน..." กวนจิงรู้สึกลำบากใจเกินกว่าจะพูดอะไรออกมา จึงหันไปมองทางผู้จัดการนิติบุคคล!
"อ้อ! ในเมื่อคุณรู้จักกับเจ้าของห้อง งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ!"
"ครับ!"
จิ่งซิงเฉินหันหลังเดินกลับเข้าไปโดยไม่ปิดประตู! กวนจิงจึงเดินตามเขาเข้าไปด้านใน
ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรา กว้างขวาง สว่างไสว สะอาดสะอ้าน และเป็นระเบียบเรียบร้อย สะท้อนให้เห็นถึงรสนิยมของคนหนุ่มสาวยุคใหม่!
"ประธานกวนอุตส่าห์ลำบากสืบหาที่อยู่ของผมแถมยังดั้นด้นมาหาถึงที่นี่ คงไม่ได้มาแค่เพื่อชื่นชมการตกแต่งบ้านของผมหรอกใช่ไหม?"
คำพูดของจิ่งซิงเฉินทำให้กวนจิงได้สติกลับมา!
"ประธานจิ่ง เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ เมื่อไม่นานมานี้บริษัทเกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อย! ฉันกำลังประสบปัญหาในการจัดการและรับมือกับมันไม่ไหว ก็เลยต้องมาหาคุณค่ะ!"
หลังจากได้ยินคำพูดของกวนจิง จิ่งซิงเฉินก็ไม่ได้ตอบรับหรือเอ่ยถามอะไร เขาเพียงแต่เดินไปที่เครื่องชงกาแฟ รินกาแฟใส่แก้ว แล้วใช้ช้อนคนช้าๆ
"ประธานจิ่งคะ? คุณฟังอยู่หรือเปล่า?" กวนจิงถามด้วยความร้อนรน
"อืมม์ อร่อยดีแฮะ! กาแฟขี้ชะมดนี่รสชาติดีจริงๆ ถึงจะแพงไปหน่อย แต่รสชาติยอดเยี่ยมมาก!"
"ประธานจิ่ง...คุณ?" กวนจิงเข้าใจความหมายของจิ่งซิงเฉินเป็นอย่างดี!
จิ่งซิงเฉินจงใจทำตัวเย็นชาใส่เธอ! ท่าทีของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่า ในเมื่อตั้งแต่แรกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวก่ายหรือรับรู้เรื่องราวของเทียนไห่ เขาก็จะปล่อยปละละเลยมันไปซะ! บริษัทเล็กๆ โทรมๆ จะล้มละลายแล้วยังไงล่ะ! จิ่งซิงเฉินแทบจะรอไม่ไหวที่จะเทขายหุ้นทั้งหมดเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินสดอยู่แล้ว ยังไงเขาก็ตั้งใจจะไปเมืองหลวงอยู่ดี!
"ผม? ผมทำไมเหรอ? ดื่มสักแก้วไหมล่ะ?"
"ประธานจิ่ง! พูดตามตรงนะคะ ตอนนี้สถานการณ์ของบริษัทเข้าขั้นวิกฤตมาก และที่ฉันมาหาคุณก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ!"
"อ้อ! แปลว่าถ้ามีทางแก้ก็คงไม่มาหาผมสินะ สมเหตุสมผลดี ผมมันก็แค่มีหุ้นเยอะกว่านิดหน่อย เจ็ดสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ เอ๊ะ ไม่สิ ตอนนี้เหลือสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว ผมไม่เคยมีส่วนร่วมในการพัฒนาที่รุ่งเรืองของบริษัท ไม่เคยลงแรง หรือแม้แต่เสนอแนะอะไรที่เข้าท่าเลย เพราะงั้นคุณก็เลยไม่ต้องรายงานอะไรผม! คุณจะนึกถึงผมก็ต่อเมื่อมันหมดหนทางแก้แล้วจริงๆ ใช่ไหม ประธานกวน?"
กวนจิงรู้ตัวดีว่าไม่อาจหาข้อแก้ตัวใดมาตอบโต้คำถามของจิ่งซิงเฉินได้เลย!
"ประธานจิ่ง ฉันขอโทษสำหรับเรื่องพวกนั้นด้วยค่ะ แต่ตอนนี้บริษัทกำลัง..."
"คุณมีเรื่องให้ต้องขอโทษเยอะเกินไปแล้ว!" จิ่งซิงเฉินพูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง!
"ประธานกวน มองดูข้างนอกสิ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว พอฟ้ามืด แสงไฟตามตึกสูงก็จะสว่างขึ้น ไฟบางดวงสักพักก็จะดับลง ในขณะที่บางดวงก็รับช่วงต่อและส่องสว่างต่อไป!"
"ประธานจิ่ง! ฉันก็ขอโทษคุณไปแล้วไงคะ! ที่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?"
"หืม? คุณขอโทษผมเหรอ? เรื่องไหนล่ะ? เรื่องที่คุณไม่เคยมองผมเป็นเจ้านาย หรือเรื่องที่คุณไปร่วมงานประมูลโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม? หรือจะเป็นเรื่องท่าทีดูถูกเหยียดหยามที่คุณเคยมีต่อผมล่ะ?"
"ฉัน..." กวนจิงเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง มุมมองที่เธอเคยมีต่อจิ่งซิงเฉินถูกพลิกกลับตาลปัตร เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนที่จะล้อเล่นด้วยได้เลย! และยิ่งควบคุมได้ยากกว่าที่คิดเสียอีก!
"ประธานกวน ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้สถานการณ์ปัจจุบันของบริษัทดีที่สุดนะ!"
"ผมไม่รู้หรอก คุณไม่เคยบอกอะไรผมสักอย่าง แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไง? พนักงานเป็นพันคนในบริษัทคงรู้เรื่องเยอะกว่าผมที่เป็นเจ้านายเสียอีก!"
"ประธานจิ่ง เลิกพูดจาทิ่มแทงกันสักทีเถอะค่ะ! ที่ฉันมาวันนี้ก็เพื่อขอร้องให้คุณช่วยแก้ปัญหาให้บริษัทนะ!" กวนจิงที่สูญเสียการควบคุมอารมณ์และน้ำเสียง ตะคอกใส่จิ่งซิงเฉิน!
บางทีอาจเป็นเพราะเสียงของกวนจิงดังเกินไป ฟ่านเส้าอิงและฟ่านถิงหย่าจึงเดินออกจากห้องนอนมายืนอยู่ข้างๆ จิ่งซิงเฉิน
"ดูคุณสิ! ประธานกวน คุณนี่มันอวดดีจริงๆ! ผมยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ คุณก็มาตะคอกใส่ผมซะแล้ว! หึหึ"
เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองทำพลาดไป กวนจิงจึงรีบอธิบาย "ประธานจิ่ง ฉันแค่เป็นห่วงสถานการณ์ของบริษัทมากเกินไปจริงๆ ค่ะ! โปรดยกโทษให้ท่าทีที่แย่ๆ ของฉันด้วย! แล้วเรื่องของบริษัท คุณมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ?"
"ประธานกวน คุณรู้ไหมว่าทำไมตอนนั้นผมถึงเลือกที่จะซื้อบริษัทของคุณ?" จิ่งซิงเฉินสวมบทบาทเป็นนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่และเริ่มพ่นเรื่องไร้สาระออกมา!
"ประธานจิ่ง หมายความว่ายังไงคะ?"
"เพราะผมเล็งเห็นถึงการเติบโต โครงการที่ทำกำไร และศักยภาพในการลงทุนของบริษัทคุณ แถมในมือผมก็มีโครงการดีๆ อีกเพียบ ผมเลยอยากจะคุยเรื่องนี้กับคุณ แต่ทว่า ตอนที่ผมพยายามจะสื่อสารกับคุณหลายต่อหลายครั้ง คุณกลับเมินเฉย แถมยังมาชี้ข้อผิดพลาดในโครงการลงทุนของผมอีก หึหึ ผมว่าความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของผมก็คือการซื้อเทียนไห่นี่แหละ เพราะงั้น วันนี้คุณกลับไปเถอะ มาหาผมก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ผมผิดหวังในตัวคุณอย่างถึงที่สุด!"
"ประธานจิ่ง คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" กวนจิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดหลังจากได้ยินคำพูดของจิ่งซิงเฉิน
"กวนจิง ผมให้โอกาสคุณมาเกินห้าครั้งแล้ว แต่คุณก็ไม่เคยเห็นหัวผมเลย ในสายตาผม คุณไม่ได้สนใจบริษัทเลยสักนิด แถมยังไม่เคารพผมด้วยซ้ำ ต่อให้ข้อตกลงนี้จะพังทลาย เราก็ยังจากกันด้วยดีได้ ผมจะไม่ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากหุ้นที่ผมลงทุนไปหรอก สบายใจได้เลย แต่สำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการที่บริษัทไม่สามารถจัดการเรื่องต่างๆ ได้ทันท่วงทีเพราะเหตุผลส่วนตัวของคุณ คุณก็ไปหาวิธีแก้ปัญหาเอาเองก็แล้วกัน!"
"ประธานจิ่ง! คุณไม่กลัวว่าราคาหุ้นจะดิ่งลงเหวแล้วคุณจะสูญเงินทั้งหมดไปหรือไงคะ?"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็แค่เงินไม่กี่พันล้าน จะขาดทุนไปได้อีกสักเท่าไหร่เชียว?"
"..." กวนจิงถึงกับอึ้งกับคำพูดของจิ่งซิงเฉิน! เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครกันแน่? เขาดูไม่ยี่หระกับเงินระดับพันล้านเลยสักนิด!
"อ้อ อีกอย่างนะ ผมไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร คราวก่อนที่ผมลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ ก็ได้บริษัทเทียนไห่มาช่วยเจรจาให้ ถึงพวกเขาจะไม่ได้ออกแรงอะไรมาก แต่ผมเป็นคนรักษาคำพูด กลับไปนับดูสิว่ามีกี่คนที่เข้าร่วมในโครงการเวนคืนที่อยู่อาศัยครั้งนั้น ผมจะโอนเงินให้คนละสองหมื่นหยวน แล้วที่ผมเคยสัญญาไว้ว่าจะหักกำไรสิบเปอร์เซ็นต์สมทบเข้ากองทุนสำรองเลี้ยงชีพของบริษัท แต่เนื่องจากคำพูดและการกระทำที่ผ่านมาของคุณมันทำให้ผมไม่พอใจอย่างมาก ถึงอย่างนั้นผมก็เป็นคนมีความรู้สึก งั้นสิบเปอร์เซ็นต์นั่นจะลดเหลือแค่สามเปอร์เซ็นต์ก็แล้วกัน! พรุ่งนี้ผมจะโอนเงินให้! มีอะไรอีกไหม?"
"ประธานจิ่ง! คุณช่วยหน่อยไม่ได้..."
"พี่อิง ส่งแขก!" จิ่งซิงเฉินไม่อยากได้ยินอะไรเกี่ยวกับเทียนไห่อีกแล้ว! เขาหันหลังเดินกลับเข้าไปข้างใน!