บทที่ 7: รางวัลที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์

พูดถึงก็มาพอดีเลย

ปี้ซื่อเซียวสะพายกระเป๋าวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาหาทั้งสามคน

"มาสายแล้วๆ! ตอนกำลังจะเลิกงานวันนี้ ผอ. เฮงซวยนั่นดันไม่ยอมให้ฉันกลับ ให้อยู่โอทีต่ออีกตั้งครึ่งชั่วโมง แถมไม่ได้ค่าล่วงเวลาด้วย น่าโมโหชะมัด!"

"นายไม่ได้มาสายหรอก สั่งอาหารกันเถอะ! น้อง!" จิ่งซิงเฉินตะโกนเรียกเสียงดัง

"เชี่ย! เจ้าสี่ เสื้อผ้านายนี่มัน! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ปกตินายออกจะประหยัดมัธยัสถ์ ทำไมตอนนี้รวยจังวะ? ซื้อเฟนดิใส่เลยเหรอเนี่ย?" ปี้ซื่อเซียวดันแว่นตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"เรื่องมันยาวน่ะ! ฮ่าๆๆ! กินกันเถอะๆ! สั่งอาหารสิ!"

จิ่งซิงเฉินชอบบรรยากาศการดื่ม พูดคุย ทำตัวบ้าบอ และบ่นระบายกับพี่น้องทั้งสามคนนี้มาก เพราะมันให้ความรู้สึกที่แท้จริงและจริงใจ

จากการพูดคุย จิ่งซิงเฉินก็ได้รับรู้ว่าชีวิตของทั้งสามคนนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเลย

ตอนนี้ ปี้ซื่อเซียวทำงานเป็นนักออกแบบ โดนผู้อำนวยการกดดันให้ทำโอทีทุกวัน แถมค่าตอบแทนก็ไม่ค่อยคุ้มเหนื่อย

ครอบครัวของจ้าวเฉียนห่าวทำธุรกิจ หลังจากกลับบ้านเกิด เขาก็ตระเวนเที่ยวอยู่พักหนึ่ง และเพิ่งเริ่มเข้าไปทำงานในบริษัทของที่บ้านได้แค่เดือนเดียว วันนี้เงินเดือนออก เขาเลยชวนเพื่อนซี้มาเลี้ยงข้าว

ส่วนหลี่เจี๋ยข่ายไปทำงานเป็นพนักงานขายที่โชว์รูมรถเบนซ์

"เจ้าสี่ แล้วนายวางแผนจะทำอะไรต่อไปล่ะ?"

"ฉันเหรอ? เปิดบริษัท หาความสุขใส่ตัว ฮ่าๆๆ โม้ไปงั้นแหละ ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรดี! ฮ่าๆๆ!"

"ฮ่าๆๆ อุตส่าห์ตั้งใจฟัง! ที่แท้ก็แค่ราคาคุย!"

ทั้งกลุ่มนั่งคุยกันจนถึงสามทุ่มครึ่ง จู่ๆ รายงานข่าวบนหน้าจอโทรทัศน์ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน!

"เพิ่งได้รับรายงานข่าวช็อกวงการ! เมืองนี้เพิ่งมีผู้ถูกรางวัลที่หนึ่งสลากกินแบ่งสวัสดิการจำนวน 200 ใบ โดยผู้ซื้อเป็นบุคคลเพียงคนเดียว เงินรางวัลรวมมูลค่าทะลุหนึ่งพันล้านหยวน! นี่คือเงินรางวัลที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศ และอาจจะสูงที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้!"

จิ่งซิงเฉินคิดว่าเสียงของผู้ประกาศข่าวหญิงช่างไพเราะเพราะพริ้งเหลือเกิน!

"เชี่ยเอ๊ย! พวกนายได้ยินไหม? เมืองลั่วเฉิงมีมหาเศรษฐีพันล้านเพิ่มมาอีกคนแล้ว!" ปี้ซื่อเซียวถอนหายใจด้วยความอิจฉา

"จะไปสนทำไมล่ะ? นายไม่ได้เป็นคนถูกสักหน่อย! มาๆ กินกันต่อ! ดื่มกันเถอะ! วันหน้าถ้าพวกนายจะซื้อรถ ต้องมาหาฉันนะ! โชว์รูมเบนซ์ของฉันมีทุกรุ่น! ถือซะว่าช่วยทำยอดให้ฉันหน่อยก็แล้วกัน! ฮ่าๆๆ!"

ระหว่างที่กำลังกิน จิ่งซิงเฉินก็ฉวยโอกาสตอนไปเข้าห้องน้ำแวะไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ ค่าอาหารทั้งหมด 780 หยวน เขาเหลือเงินติดตัวอยู่ไม่กี่สิบหยวน พอสำหรับเป็นค่าแท็กซี่กลับบ้านเท่านั้น

ทั้งสี่คนพูดคุยสังสรรค์กันจนถึงห้าทุ่มกว่าก่อนจะแยกย้าย หลังจากจิ่งซิงเฉินส่งเพื่อนทั้งสามกลับไป เขาก็รู้สึกใจหายอยู่ลึกๆ เพราะยังไงพวกเขาก็เป็นเพื่อนซี้ตั้งแต่มหาลัย พอต้องก้าวเข้าสู่โลกแห่งการทำงาน ก็มักจะรู้สึกเสมอว่าจำนวนครั้งที่ได้เจอกันมันลดน้อยลงเรื่อยๆ บางคนพอเวลาผ่านไปก็อาจจะได้เจอกันแค่สามปีหรือห้าปีครั้งด้วยซ้ำ!

เมื่อกลับมาถึงใต้ถุนอพาร์ตเมนต์ เขาเช็กยอดเงินในบัญชี พบว่าเหลืออยู่แค่ 2 หยวน เลยตัดสินใจเด็ดขาดซื้อน้ำแร่มาหนึ่งขวด! ต้องใช้ให้หมดเกลี้ยงเท่านั้น ระบบถึงจะอัปเกรด!

เขามองดูระดับตรงกลางแผงควบคุมในหัวที่อัปเกรดจาก 1 เป็น 2 และเห็นว่าในบรรดาปุ่มทั้งแปดที่ล้อมรอบอยู่ นอกจากปุ่ม 'ทำนาย' จะสว่างขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ปุ่มที่สองอย่าง 'อวยพร' ก็สว่างขึ้นมาด้วยเช่นกัน!

"ติ๊ง! ระบบทำการอัปเกรดเป็นระดับ 2 สำเร็จ มอบรางวัลเงินสด 1 ล้านหยวนให้แก่โฮสต์!"

"เวรเอ๊ย! อัปจากระดับ 2 ไป 3 ต้องใช้เงินตั้งหนึ่งล้านเลยเหรอ! นี่มันเพิ่มขึ้นตั้ง 50 เท่าเลยนะ! แบบนี้อัปจากระดับ 3 ไป 4 ไม่ใช่ว่าต้องใช้เงินถึง 50 ล้านเลยหรือไง ระบบ?"

ระบบเงียบกริบ...

ถึงอย่างนั้น จิ่งซิงเฉินก็ยังคงตื่นเต้นสุดๆ เขารีบกลับเข้าบ้าน อาบน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบสลากรางวัลมูลค่าหนึ่งพันล้านออกมา! เขาอ้าปากกว้างด้วยความตื่นเต้นและหัวเราะออกมาแบบไม่มีเสียง!

อาจเป็นเพราะคืนนั้นเขาดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปบ้าง แม้จะถูกรางวัลใหญ่ แต่จิ่งซิงเฉินก็ผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือ

เขานอนหลับสนิทจนถึงเช้า จนกระทั่งแสงแดดจ้าส่องแยงตา บังคับให้จิ่งซิงเฉินต้องลุกจากเตียง

เขารีบล้างหน้าล้างตา ปลอมตัวโดยการหยิบเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ มาใส่ สวมหน้ากากอนามัยและหมวก สะพายเป้ แล้วแอบนั่งแท็กซี่ไปยังศูนย์สลากกินแบ่งสวัสดิการใจกลางเมืองลั่วเฉิงอย่างเงียบเชียบ!

ภายในศูนย์ขึ้นเงินรางวัล!

"พระเจ้าช่วย! คุณลูกค้าคะ! คุณคือคนที่ถูกรางวัลจำนวนเงินสูงที่สุดในประวัติศาสตร์โลกเลยนะคะเนี่ย! ขอฉันถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ?"

"ไม่ครับ! คุณช่วยดำเนินการขึ้นเงินให้ผมก่อนดีกว่า!" จิ่งซิงเฉินปฏิเสธ

พนักงานไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองที่ถูกปฏิเสธ เธอหยิบเครื่องคิดเลขออกมาและคำนวณตัวเลขจากเงินรางวัลรวมให้จิ่งซิงเฉิน

"คุณลูกค้าคะ เงินรางวัลต่อสลากหนึ่งใบของคุณคือ 5,244,588 หยวนค่ะ! หลังหักภาษี 20% แล้ว เงินรางวัลต่อใบจะอยู่ที่ 4,195,670 หยวน คุณซื้อสลากชุดนี้ทั้งหมด 200 ใบ ดังนั้นเงินรางวัลรวมทั้งหมดคือ 839,134,000 หยวนค่ะ! ทางเรามีโครงการสมทบทุนเพื่อกิจการสาธารณกุศลและโรงเรียนประถมโฮปด้วย ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจไหมคะ?"

"งั้นโอนให้ผม 835 ล้านหยวน ส่วนเศษอีกสี่ล้านกว่าๆ บริจาคให้โรงเรียนประถมโฮปไปเลยก็แล้วกันครับ!" จิ่งซิงเฉินตัดสินใจอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นพนักงานก็จัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อย และจิ่งซิงเฉินก็รับเช็คเงินสดมูลค่าแปดร้อยกว่าล้านเดินออกจากศูนย์ขึ้นเงินรางวัลไปอย่างรวดเร็ว!

ระหว่างทาง จิ่งซิงเฉินแอบเหลือบมองเช็คเล็กน้อย มันเป็นเช็คของธนาคารกั๋วเจี้ยน ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ธนาคารยักษ์ใหญ่ ดังนั้นเขาแค่ต้องไปเปิดบัญชีที่ธนาคารกั๋วเจี้ยนแล้วฝากเงินเข้าไปก็เรียบร้อย!

เนื่องจากสำนักงานใหญ่ของธนาคารกั๋วเจี้ยนอยู่ไม่ไกลจากศูนย์ขึ้นเงินรางวัลมากนัก จิ่งซิงเฉินจึงเดินแทรกตัวเข้าไป กดบัตรคิวที่เคาน์เตอร์ แจ้งความประสงค์ แล้วไปนั่งรออยู่ด้านข้าง

รอเพียงไม่นานก็ถึงคิวของจิ่งซิงเฉิน

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ต้องการทำรายการอะไรดีคะ?"

"ผมอยากจะเปิดบัญชีแล้วก็ฝากเงินครับ!"

"คุณลูกค้าคะ สำหรับการเปิดบัญชี รบกวนไปที่ตู้ทำรายการอัตโนมัติด้านข้าง หรือไม่ก็ติดต่อผู้จัดการล็อบบี้ได้เลยค่ะ!"

"ผมจะเอาเช็คมาเข้าบัญชีน่ะ!"

"อ๋อ ถ้าอย่างนั้นรบกวนขอเช็คด้วยค่ะ!" พนักงานรับเช็คของจิ่งซิงเฉินมาด้วยท่าทีสบายๆ เธอเหลือบมองตัวเลขบนเช็ค และวินาทีต่อมาก็ถึงกับสตั๊นไปทันที!

"คุณลูกค้าคะ! เช็คใบนี้! ของคุณเหรอคะ?"

"ถามแปลกๆ! ถ้าไม่ใช่ของผมแล้วจะเป็นของใครล่ะ!"

"คุณลูกค้าคะ กรุณารอสักครู่นะคะ! เดี๋ยวฉันจะให้ท่านผู้จัดการธนาคารมาดูแลคุณด้วยตัวเองเลยค่ะ!"

"หืม? ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?" จิ่งซิงเฉินไม่ได้สนว่าใครจะเป็นคนดูแลเขา เขาแค่อยากให้มีคนมาจัดการธุระให้เสร็จไวๆ ก็พอ!

สองนาทีต่อมา ผู้จัดการธนาคารก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา!

"สวัสดีค่ะคุณจิ่ง! ดิฉันคือซุนเฟยเฟย ผู้จัดการธนาคารสำนักงานใหญ่ค่ะ! ยินดีที่ได้ให้บริการนะคะ! เนื่องจากยอดเงินฝากของคุณมีจำนวนมหาศาล ทางธนาคารของเราได้เปิดบัตรแบล็คการ์ดให้คุณเป็นกรณีพิเศษค่ะ! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณคือลูกค้าระดับวีไอพีที่สุดของเราค่ะ!"

"อ้อ โอเคครับ!"

ผู้จัดการซุนเฟยเฟยพิมพ์ข้อมูลลงคอมพิวเตอร์อยู่พักหนึ่ง ระหว่างที่ทำงาน เธอก็แอบลอบมองจิ่งซิงเฉินพร้อมกับคิดในใจว่า 'ผู้ชายคนนี้แต่งตัวซอมซ่อขนาดนี้ ทำไมถึงรวยนักล่ะ? หรือว่าไปขโมยเช็คใครมา? แต่เช็คยอดเงินสูงลิบขนาดนี้ ถ้าทำหาย เจ้าของก็ต้องแจ้งอายัดไปแล้วสิ!'

"คุณลูกค้าคะ เราจำเป็นต้องกรอกที่อยู่ที่ทำงานของคุณด้วย ไม่ทราบว่าจะสะดวกแจ้งไหมคะ?" ผู้จัดการซุนเฟยเฟยลองหยั่งเชิงถาม

"อ๋อ งั้น... ใส่เป็นเทียนไห่กรุ๊ปไปก็แล้วกันครับ"

"เทียนไห่กรุ๊ปเหรอคะ???"

"ใช่ครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

"ไม่ทราบว่าคุณดำรงตำแหน่งอะไรที่นั่นคะ?"

"จำเป็นต้องกรอกละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" จิ่งซิงเฉินถามด้วยความรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก

"ใช่ค่ะคุณลูกค้า รบกวนช่วยเปิดเผยข้อมูลส่วนนี้หน่อยได้ไหมคะ?"

"อ้อ งั้นก็เขียนไปว่าเป็นเจ้านายครับ"

"เอ๊ะ? คุณลูกค้าไม่ได้กำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหมคะ? ตำแหน่งนี้ต้องมีการตรวจสอบด้วยนะคะ!"

"เอาเลยครับ!"