บทที่ 901 วิธีการเล่นนี้ค่อนข้างน่าสนใจ

แต่พวกเขาก็ถือว่ามีกฎเกณฑ์ในวงการอยู่เหมือนกัน ในเมื่อมีคนยื่นมือเข้าไปแล้ว คนอื่นก็ย่อมไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้อีก ไอ้พวกนี้ก็มีกฎเกณฑ์กับเขาด้วย พูดไปแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน

ซูหมิงย่อมรู้ดีว่าไอ้พวกนี้ในใจคิดอะไรกันอยู่ จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา

ทว่าตอนนี้ใครจะเป็นคนเสียเงินก็ยังไม่แน่หรอก

"คุณซู คุณจะเล่นที่นี่ คุณต้องการแลกชิปเท่าไหร่ครับ?"

ผู้จัดการเฉินที่เดินตามหลังซูหมิงมาเอ่ยถามขึ้น

"ชิปเหรอ"

ซูหมิงส่ายหน้า "ผมเป็นคนชาติจีน เป็นคนมีอารยธรรม ผมไม่ได้ใช้ของพรรค์นั้นหรอก ผมไม่รู้ว่าไอ้นี่จะใช้ได้ไหม"

ซูหมิงพูดพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง อันที่จริงคือการเปิดประตูมิติ จากนั้นก็หยิบเพชรออกมาสองสามเม็ด

เพชรพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ซูหมิงปลูกได้จากการทำฟาร์มก่อนหน้านี้ มันไม่ใช่เพชรเม็ดใหญ่โตอะไรมากมาย เป็นเพียงเพชรธรรมดาๆ ทว่ามีคุณภาพดีเป็นพิเศษ อีกทั้งยังมีหยกจักรพรรดิอีกสองสามชิ้น

"ทุกท่านล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญในแต่ละสาขาอาชีพ ล้วนเป็นคนมีเงิน น่าจะเคยเห็นของดีๆ มาไม่น้อย พวกคุณมองปราดเดียวก็คงรู้แล้วว่าของผมเป็นของจริงหรือของปลอม"

ซูหมิงพูดกลั้วหัวเราะ พลางวางของเหล่านี้ลงตรงหน้าทุกคน เมื่อทุกคนมองดูอย่างละเอียด ก็ตกใจหน้าถอดสีทันที ใช่แล้ว ของพวกนี้ล้วนเป็นของจริง ไม่มีของปลอมเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ไอ้เด็กนี่เป็นใครกันเนี่ย?

ร้ายกาจจริงๆ

จู่ๆ ก็หยิบของพวกนี้ออกมาเป็นกองแบบนี้เลยเหรอ?

พวกเขาสองสามคนมองหน้ากัน ต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี ของบนโต๊ะพวกนี้กองรวมๆ กันแล้ว อย่างน้อยก็มีมูลค่าเกินกว่าห้าร้อยล้านเลยนะ

และในเวลานี้คนของทางเรือก็มาถึง

หญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยคนหนึ่งสวมชุดเครื่องแบบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นซูหมิง บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ "คุณผู้ชายคะ ของของคุณมีมูลค่าสูงเกินไป ทางเราจำเป็นต้องใช้เวลาในการประเมินราคาสักระยะค่ะ"

"ไม่มีปัญหา แต่ผมมาเล่นพนันที่นี่ไม่ค่อยชอบใช้ชิป หาอย่างอื่นมาแทนให้ผมก็พอแล้ว"

"ไม่มีปัญหาค่ะคุณผู้ชาย นอกจากชิปแล้ว ที่นี่เรายังมีบัตรทองกับบัตรเงินด้วยค่ะ"

หญิงคนนั้นพูดจบก็รีบเดินออกไป ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเธอก็กลับมา เพราะผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้คือผู้จัดการจาง ซึ่งผู้จัดการจางก็คือเถ้าแก่ใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นเจ้าของเรือลำนี้อีกด้วย เพียงแต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้เรื่องนี้ เขาแค่ต้องการใช้ฐานะนี้เพื่อสัมผัสกับวิถีชีวิตของที่นี่ก็เท่านั้น

ต่อให้สถานที่แห่งนี้จะไม่มีกฎเกณฑ์อื่นใด ทว่าเพื่อซูหมิงแล้ว เขาก็ต้องสร้างกฎขึ้นมาสักข้อ ยิ่งไปกว่านั้น อันที่จริงที่นี่ก็มีกฎข้อหนึ่งที่เตรียมไว้เพื่อคนเหล่านั้นโดยเฉพาะอยู่แล้ว

ในมือของหญิงคนนั้นถือถาดใบหนึ่ง ภายในถาดมีบัตรทองวางอยู่ทั้งสิ้นยี่สิบใบ บัตรทองแต่ละใบมีมูลค่าสิบล้าน และมีบัตรเงินวางอยู่อีกสองร้อยใบ บัตรแต่ละใบมีมูลค่าหนึ่งล้าน

นอกจากนี้ยังมีบัตรสีดำอีกหนึ่งใบ บัตรใบนี้มีมูลค่าถึงร้อยล้าน

เพราะคนที่มาเล่นพนันในสถานที่แห่งนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนมีเงิน นอกจากโซนธรรมดาแล้ว โต๊ะใหญ่แบบนี้ขั้นต่ำก็เริ่มต้นที่หนึ่งล้านแล้ว ดังนั้นอัตราการผลาญเงินจึงน่ากลัวและดุเดือดมาก ทว่าเวลาที่ใช้ในการเล่นแต่ละตานั้นก็ไม่สั้นเลย นานสุดก็หนึ่งชั่วโมง เร็วสุดก็ครึ่งชั่วโมง

การเล่นแต่ละครั้งล้วนน่าตื่นเต้นระทึกใจ ดังนั้นหากคุณเตรียมเงินมาหนึ่งร้อยล้าน คุณก็จะสามารถเล่นได้สิบตา อย่างน้อยก็เล่นได้ห้าชั่วโมง โดยปกติแล้วก็สามารถเล่นได้ถึงเจ็ดแปดชั่วโมง เงินร้อยล้านถือว่าเพียงพอสำหรับการเล่นหนึ่งวันแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นการเล่นของพวกนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเสียอยู่ตลอด

ขอเพียงแค่ดวงของคุณอยู่ในระดับปกติ ส่วนใหญ่ก็มักจะผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ ผ่านไปหนึ่งวันโอกาสที่จะได้หรือเสียก็มีเท่ากัน หรืออาจจะเท่าทุน ไม่ได้ไม่เสีย แน่นอนว่าต้องเสียค่าคอมมิชชันด้วย เพราะไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ผู้จัดงานย่อมเป็นคนที่ได้กำไรมากที่สุดเสมอ เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย

ดังนั้น ไอ้พวกนี้เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ จึงดีอกดีใจกันใหญ่

แน่นอนว่าในใจของผู้จัดการจางก็รู้ดีว่า คนระดับคุณซูมีหรือจะขาดแคลนเงินแค่นี้ ดังนั้นการที่อีกฝ่ายหยิบเพชรกับหยกเหล่านี้ออกมา ตัวเขาเองก็ไม่กล้าคิดหากำไรเพิ่มเลยแม้แต่สตางค์เดียว อย่างมากก็แค่ได้กำไรเพิ่มมาไม่กี่แสนเท่านั้น

ช่วยไม่ได้นี่นา ราคาของพวกนี้มันไม่ได้ตายตัวสักหน่อย

ไม่เหมือนกับทองคำที่มีราคากลางตายตัวในทุกช่วงเวลา แน่นอนว่าต่อให้เป็นทองคำก็ใช่ว่าจะแน่นอนเสมอไป เพราะราคาทองคำเองก็จำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยนและผันผวนอยู่ทุกวัน

"งั้นพวกเรามาเริ่มกันเถอะ ไอนี่มันเล่นยังไงเหรอ?"

ซูหมิงมองไปที่โต๊ะ แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไอ้หนุ่ม นายยังเล่นไม่เป็นเลย ก็กล้ามาเล่นแล้วเหรอ นายไม่กลัวเสียหรือไง ไอ้หนุ่ม วิธีการเล่นของที่นี่ง่ายมาก มีไพ่แค่สามใบ พวกเราจะมาวัดแต้มกัน"

"หืม?"

ซูหมิงได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย วิธีการเล่นมันง่ายแค่นี้เอง งั้นมันจะไปน่าสนใจตรงไหนล่ะ?

"ไอ้หนุ่ม การเล่นวัดแต้มมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ"

"อย่างแรก แต้มสูงสุดจะอยู่ที่ยี่สิบ หากเกินยี่สิบก็จะเริ่มนับใหม่ตั้งแต่ต้น ยกตัวอย่างเช่นถ้านายได้แต้มยี่สิบเอ็ด แต้มของนายก็คือหนึ่ง"

"แถมไพ่พวกนี้ยังเริ่มตั้งแต่สอง ส่วนจำนวนไพ่อื่นๆ ก็เหมือนกันหมด"

"อีกอย่าง ต่อให้นายมีแต้มอยู่ในมือยี่สิบแต้ม ก็ใช่ว่าจะชนะเสมอไป เพราะถ้าอีกฝ่ายมีแต้มยี่สิบเท่ากัน ก็ต้องไปดูที่ดอกไพ่"

"มาถึงขั้นนี้ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าเกิดมันยังเหมือนกันอยู่อีก ก็ต้องสุ่มจั่วไพ่ขึ้นมาอีกสองใบ เพื่อวัดกันว่าใครจะใหญ่กว่า"

หลังจากที่ซูหมิงได้ยินก็เข้าใจแจ่มแจ้งในทันที นี่มันเป็นการต่อสู้ทางจิตวิทยากันชัดๆ ยกตัวอย่างเช่น ถ้านายถือไพ่แต้มสิบหกอยู่ในมือ

ซึ่งที่จริงแล้วไพ่ใบนี้ถือว่าแต้มค่อนข้างน้อย เพราะรูปแบบไพ่แบบอื่นๆ ล้วนใหญ่กว่า

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคนคนหนึ่งได้ไพ่แปดมาใบหนึ่งและไพ่เก้ามาอีกใบหนึ่ง รวมกันแล้วก็คือแต้มสิบเจ็ด เขาคงไม่จั่วเพิ่มอีกอย่างแน่นอน

ทว่าถ้านายถือแต้มสิบหก โอกาสที่จะชนะก็มีไม่มากนัก จะจั่วต่อหรือไม่จั่ว ถ้าเกิดจั่วเพิ่ม โอกาสที่จะเสียก็มีสูงมาก ซึ่งมันต่างจากการเล่นแบล็กแจ็ก เพราะว่าแต้มสูงสุดน้อยกว่ายี่สิบเอ็ดอยู่หนึ่งแต้ม ความยากจึงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

น่าสนใจดีนี่!

มุมปากของซูหมิงยกยิ้มขึ้น ในใจรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้นมาอีกนิด ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

"เอาล่ะ"

ซูหมิงพยักหน้า ดังนั้นสำหรับคนอื่นแล้ว วิธีการเล่นนี้อาจจะน่าตื่นเต้นเร้าใจอยู่บ้าง แต่สำหรับตัวเขาเองแล้ว มันไม่มีความท้าทายเลยแม้แต่น้อย เหตุผลนั้นง่ายมาก นั่นก็เพราะว่าดวงตาของเขาสามารถมองเห็นหน้าไพ่พวกนี้ได้

แบบนี้มันจะไปท้าทายอะไรล่ะ?

ไม่มีเลยสักนิด ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากชัดๆ

ซูหมิงยิ้มบางๆ

จากนั้นเขาก็เริ่มลงมือเล่นในทันที คนรอบข้างเมื่อเห็นซูหมิงลงสนาม มุมปากต่างก็ยกยิ้มขึ้น ไอ้เด็กนี่อายุยังน้อยแท้ๆ กลับกล้ามาเล่นของพวกนี้ งั้นวันนี้ก็จะขอเปิดหูเปิดตาให้แกดูสักหน่อยแล้วกัน

ไม่นานไพ่รอบแรกก็ถูกแจกจ่ายลงมา ซูหมิงรับไพ่ใบแรกมา เมื่อมองดูให้ดีก็ถึงกับอึ้งไปเลย ให้ตายเถอะ ไพ่ใบนี้ดันเป็นไพ่แต้มสิบสาม

นี่คือไพ่ใบที่แต้มสูงที่สุดในบรรดาไพ่ทั้งหมดเลยนะ

"เริ่มจากท่านแรกครับ จะรับเพิ่มหรือไม่รับครับ?"

คนแจกไพ่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้น