บทที่ 101 โกดังมิติซูมิเจี้ยจื่อ

ตอนนี้ดินแดนมีโกดังระดับสี่สิบแห่งแล้ว สามารถล้นได้ขนาดนี้เป็นสิ่งที่อวิ๋นเกอคิดไม่ถึง

แต่เหมือนจะถูกต้องแล้ว ตีเจ้านครประเทศอิงฮวาไปมากมายขนาดนั้น ของที่ดรอปออกมาก็มีมากมายก่ายกอง

ประกอบกับอัตราดรอปร้อยเท่า ใส่ไม่พอก็เป็นเรื่องปกติ

ดังนั้นจึงสร้างโกดังเพิ่มอีกสองแห่งอย่างลวกๆ จากนั้นก็อัปเกรดระดับจนเต็มขั้นในปัจจุบัน

คิดไปคิดมา ก็ยังคงส่งข้อความรับซื้อลงในช่องสนทนาระดับเขต

อวิ๋นเกอ: "รับซื้อแบบแปลนโกดังมิติในราคาสูง ใครมีทักแชทส่วนตัวมา"

"หืม? โกดังมิติหรือ? ของพรรค์นั้นนอกจากมีคุณลักษณะด้านมิติ และมีพื้นที่จัดเก็บขนาดใหญ่แล้ว ก็เหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรมากเลยนะ"

"จริงด้วย ของสิ่งนี้แม้จะเป็นแบบแปลนหายาก แต่ความจริงแล้วค่อนข้างจะไร้ประโยชน์ เจ้านครทั่วไปก็ไม่มีของให้เก็บมากมายขนาดนั้น"

"เฮอะ พวกเจ้าไม่ดูเลยว่าช่วงนี้ลูกพี่ทำอะไรไปบ้าง เสี่ยวอิงฮวาที่ตายด้วยน้ำมือเขามีไม่ถึงหมื่นก็ต้องมีแปดพันแล้ว ของที่ดรอปออกมาเกรงว่าคงทำให้โกดังล้นแล้วล่ะมั้ง"

"แน่นอนว่าสำหรับเจ้านครทั่วไปแล้วไม่ค่อยมีประโยชน์นัก แต่สำหรับเจ้านครที่แข็งแกร่ง นั่นสามารถประหยัดพื้นที่ดินแดนไปได้มากทีเดียว"

"จะว่าไป ไม่มีใครสนใจหน่อยหรือ ว่าทำไมลูกพี่ถึงยังปลีกเวลามารับซื้อของตอนต่อสู้ได้?"

"จะเพราะอะไรได้ล่ะ อิงฮวาอ่อนหัดเกินไป ลูกพี่ยังไม่ได้ทุ่มสุดตัวเลยน่ะสิ"

"น่าเสียดาย ข้าไม่มีแบบแปลนนี้ มิเช่นนั้นราคาสูงที่ลูกพี่ว่า คงเป็นราคาที่จินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว"

"ไม่ได้การล่ะ ข้าจะไปฟาร์มพวกอิงฮวาอีกสักหน่อย ไม่แน่ว่าเดี๋ยวอาจจะดรอปแบบแปลนนี้มาก็ได้"

"ไปด้วยๆ"

"+1"

……

อวิ๋นเกอไม่ได้ให้ความสนใจกับช่องสนทนา

เพราะข้อความรับซื้อของเขาเพิ่งส่งออกไป เขาก็ได้รับของขวัญชิ้นหนึ่ง

ของขวัญมาจากซูซานน่า

เผ่าโลหิตคนที่เอาตัวเองใส่กล่องขายให้อวิ๋นเกอนั่นแหละ

ของขวัญคือแบบแปลนโกดังมิติหนึ่งแผ่น

หมายเหตุ: เพิ่งดรอปมาหมาดๆ

เพิ่งดรอปมาหมาดๆ นี่ใช้ได้เลยหรือ?

นั่นมันใช้ได้ดีเยี่ยมไปเลยล่ะ

พอมองดูแบบแปลนก่อสร้างโกดังมิติหนึ่งร้อยแผ่นในกระเป๋า อวิ๋นเกอก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หืม?

เหมือนจะไม่ถูกต้อง

ทำไมถึงมีแค่เก้าสิบเก้าแผ่น?

ค้นหาอยู่นาน ในที่สุดอวิ๋นเกอก็เจอแบบแปลนที่หายไปจากซอกหลืบ

ที่แท้ก็เป็นสิ่งที่กลายพันธุ์ออกมา

[โกดังมิติซูมิเจี้ยจื่อ]: ภายในมีมิติเป็นของตัวเอง และมีฟังก์ชันหยุดเวลา

หยุดเวลา?

อย่าดูถูกที่ของสิ่งนี้ฟังดูยิ่งใหญ่อลังการ

ความจริงแล้วนอกจากจะใช้ถนอมอาหารให้สดใหม่ ก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นมากมายนัก

ทว่าสำหรับไอเทมเหล่านั้นที่มีการจำกัดเวลาก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

สามารถเก็บไว้ได้ตลอดจนกว่าจะต้องการใช้

เพียงแต่ไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้นับว่าน่าเสียดายเล็กน้อย

นี่เป็นของดี

อวิ๋นเกอติดต่อไปหาซูซานน่าโดยตรง และถามนางว่าต้องการอะไร

แม้คนเขาจะขายตัว... ไม่สิ ขายตัวเองให้เขาแล้ว

แต่ก็ไม่สามารถเอาเปรียบได้ใช่ไหมล่ะ

อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็มีกิจการใหญ่โต ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง

ซูซานน่า: "ไม่ต้องแล้ว มูลค่าของอู่เรือผีสิงข้ายังใช้คืนไม่หมดเลย"

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่อวิ๋นเกอก็จะไม่ให้จริงๆ ได้อย่างไร

ดังนั้นเขาจึงถามเทียนสื่อหย่าไปเล็กน้อย

อวิ๋นเกอ: "แบบแปลนโกดังมิติโดยทั่วไปมีมูลค่ากี่หินวิญญาณ?"

เทียนสื่อหย่า: "ราคาของพรรค์นี้ผันผวนมาก ตอนที่น้อยสักแสนแปดหมื่นหินวิญญาณก็พอ แต่หากการแข่งขันดุเดือดล่ะก็ เป็นล้านหินวิญญาณก็เป็นไปได้"

เทียนสื่อหย่า: "แค่นี้แหละ ไม่มีเรื่องอะไรก็อย่ามารบกวนข้า กำลังยุ่งอยู่"

เทียนสื่อหย่าส่งข้อความเสร็จ ก็ตวัดค้อนทุบวีรชนคุณภาพสีน้ำเงินตรงหน้าจนแบนแต๊ดแต๋กลายเป็นภาพสองมิติ

พลังรบของเจ้านครเผ่าทูตสวรรค์ เทียบได้กับวีรชนสีม่วงระดับทั่วไปในระดับเดียวกัน

เพียงแต่ทูตสวรรค์ส่วนใหญ่... หรือจะพูดว่าทูตสวรรค์ร้อยละเก้าสิบเก้าล้วนไม่ชอบการต่อสู้

ดังนั้นพวกเขาส่วนใหญ่จึงเล่นในฐานะสายสนับสนุน

แบบเทียนสื่อหย่าที่ถือค้อนลุยแนวหน้าเช่นนี้ ทั้งเผ่าทูตสวรรค์มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

อวิ๋นเกอเห็นข้อความของเทียนสื่อหย่าก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

การต่อสู้ฝั่งนั้นยังไม่จบ ค่อนข้างจะยุ่งอยู่บ้างจริงๆ

เพียงแต่เขาไม่มีทางคิดถึงเลยว่าเทียนสื่อหย่าจะยุ่งด้วยวิธีนี้

อวิ๋นเกอโอนหินวิญญาณให้ซูซานน่าไปหนึ่งล้านก้อนอย่างลวกๆ แล้วใช้ประตูสารพัดนึกกลับดินแดนไปโดยตรง

จะทำการก่อสร้าง เขาก็กำลังยุ่งอยู่เหมือนกัน

สมรภูมิทางฝั่งนั้นมีกานอวี่อยู่ ปัญหาไม่ใหญ่โตนัก

หงเจี้ยอีก็ติดตามเขากลับไปยังดินแดนด้วย

ภารกิจของนางคือการปกป้องอวิ๋นเกอ อย่าให้เขาตายก็พอ

อันดับแรกอวิ๋นเกอได้อัปเกรดสิ่งก่อสร้างทั้งหมดที่สามารถอัปเกรดได้

โดยเฉพาะหอคอยแสงศักดิ์สิทธิ์ ครั้งนี้ฟังก์ชันตรวจจับการล่องหนได้สร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวง

พูดถึงเรื่องนี้ นินจาพวกนั้นข้ามมาได้อย่างไรกัน?

แม้แต่กองเรือผีสิงระดับสิบของเขาก็ต้องใช้เวลาค่อนวันจึงจะไปถึงเขตประเทศอิงฮวา ฝั่งตรงข้ามไม่มีทางเร็วกว่าเขาได้หรอกกระมัง?

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เปิดหน้าต่างจัดการระดับเขต และพบบันทึกการใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้าย

เขาใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมงเต็มจึงจะพบเป้าหมาย

หลักๆ เป็นเพราะสองวันนี้เจ้านครของเขต 9999 ล้วนใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายในการรวมพล จากนั้นจึงค่อยใช้ประตูสารพัดนึกเคลื่อนย้ายไปทีละชุดๆ

ดังนั้นบันทึกการใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายจึงมากไปสักหน่อย

ที่สามารถหาเจอได้เร็วขนาดนี้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว

"มีหนอนบ่อนไส้อยู่จริงๆ ด้วย" มองดูเจ้าหมอนั่นที่ใช้ป้ายคำสั่งเคลื่อนย้ายดินแดนหนีไปแล้ว อวิ๋นเกอก็ไม่ได้แปลกใจเท่าใดนัก

หนอนบ่อนไส้ หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือสายลับของฝ่ายศัตรู

เป็นเรื่องปกติมาก

การกระจายตัวโดยรวมของสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์และโลกหลักเป็นไปในสัดส่วนเดียวกัน

แต่ก็มักจะมีคนที่ถูกสุ่มไปอยู่ผิดเขตบ้าง

อย่างเช่นเขตราชวงศ์ฉินปรากฏคนประเทศอิงฮวาหรือคนประเทศอื่นขึ้นมาสองสามคน

หรือไม่ก็เขตประเทศอิงฮวาปรากฏคนของราชวงศ์ฉินขึ้นมา อะไรทำนองนี้

หลังจากหมดช่วงมือใหม่ เมื่อรู้ว่าตนเองมาปรากฏตัวอยู่ในเขตอื่น

บางคนก็จะหาวิธีเอาป้ายคำสั่งเคลื่อนย้ายดินแดนเพื่อหลบหนี

บางคนก็รายงานไปยังประเทศเพื่อรับบัตรเปลี่ยนชื่อ แล้วกลายมาเป็นสายลับ

เขต 9999 มีตัวตนเช่นนี้อยู่เขาก็ไม่แปลกใจ ถึงอย่างไรทางฝั่งของอิ๋งเยว่ชิงก็มีสายลับของประเทศอิงฮวาอยู่เช่นกัน

หลักๆ คือพวกนี้ยังตรวจสอบได้ยาก

หากบอกว่าเป็นคนผมทองตาสีฟ้ายังพอมองออกในแวบแรก แต่ล้วนเป็นคนผมดำผิวเหลืองเหมือนกัน ชื่อก็ไม่มีปัญหา การจะดูออกนั้นยากจริงๆ

อวิ๋นเกอจึงไม่ได้ประกาศจับสายลับอะไรอย่างเอิกเกริก มันไม่จำเป็น

"สิ่งก่อสร้างป้องกันของดินแดนก็ต้องเพิ่มเสียหน่อยแล้ว"

อวิ๋นเกอมองดูการป้องกันอันบอบบางของดินแดน แล้วก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

โดยพื้นฐานแล้วเขาแทบไม่ได้สร้างหอคอยป้องกันเลย

นอกจากหอคอยธนูรัวยิงพวกนั้นในตอนแรก ก็มีเพียงหอคอยแสงศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่พอจะพึ่งพาได้

ไม่ใช่เขาไม่อยากสร้าง แต่ไม่มีแบบแปลนที่เหมาะสมเลยต่างหาก

ดินแดนของเขามีคุณลักษณะ [ตำหนักเต๋า] อยู่ พื้นที่ภายนอกมีขนาดเล็กมาก แรงกดดันด้านการป้องกันก็น้อยมากเช่นกัน

หอคอยแสงศักดิ์สิทธิ์ระดับสามหนึ่งแห่งตั้งอยู่กลางดินแดน ก็เพียงพอที่จะครอบคลุมการป้องกันของดินแดนทั้งหมดแล้ว

ช่างเถอะ ปล่อยไปตามบุญตามกรรมก็แล้วกัน

ของพรรค์นี้ก็บังคับกันไม่ได้

หากมีแบบแปลนที่เหมาะสมก็สร้าง หากไม่มีก็ไม่เป็นไร

อย่างไรเสียพวกเสี่ยวหลงหนวี่ก็เพียงพอที่จะรักษาดินแดนไว้ได้แล้ว

……

บนสมรภูมิแนวหน้า

ในขณะที่กานอวี่กำลังสั่งการ นางเองก็ยกปืนซุ่มยิงบาเรตต์ขึ้นมาฟาร์มมอนสเตอร์ไปด้วย

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการจัดอันดับของท่านเจ้านคร นางก็ไม่อาจอยู่ว่างๆ ไปตลอดได้

กฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ไม่สนใจหรอกว่าเจ้ากำลังสั่งการอยู่หรือไม่ อย่างไรเสียหากศัตรูไม่ได้ถูกเจ้ากำจัด แต้มนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า

พวกเฉาเว่ยที่อยู่รอบๆ ล้วนมองจนตะลึงงันไปหมด

ไม่ใช่สิ บาเรตต์นี่มาจากไหน?!

ยิ่งกว่านั้นดูจากอานุภาพแล้ว นี่ไม่ดูจะเกินไปหน่อยหรือ?

หลังจากกานอวี่เล็งเป้าแล้วก็เหนี่ยวไก เรือรบขนาดเล็กที่อยู่ห่างออกไปนับพันเมตรก็ถูกระเบิดจนหายไปครึ่งลำในทันที

การเผาผลาญพลังงานของกานอวี่ก็ไม่ใช่น้อย แต่นางก็หยิบยาฟื้นพลังแบบเข้มข้นออกมาดื่มอย่างลวกๆ แล้วก็ฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว