บทที่ 11: สมาชิกใหม่ ดาร์กมูน!

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่ฮวนที่ยังคงหลับอยู่ไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ จากไอรอนไฮด์

แต่เขากลับเห็นข้อความมากมายบนวีแชตแทน

พวกเขาทั้งหมดต่างถามว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม และมีอาหารบ้างหรือเปล่า

ในหมู่ข้อความเหล่านั้น มีข้อความจากเพื่อนร่วมชั้นเก่าของเขา หลิวเจี๋ย หัวหน้าห้องสาวสวยสมัยมัธยมปลายด้วย!

นอกจากนี้ก็ยังมีเพื่อนบ้านที่รอดชีวิตบางคนทักมา

...

แต่เย่ฮวนไม่ได้สนใจพวกเขาเลย

ล้อเล่นหรือเปล่า ในเวลาแบบนี้ เขาจะไปมีความเมตตาปรานีได้ยังไงกัน?

การที่เขาไม่ไปปล้นพวกนั้นก็ถือว่าดีมากแล้ว

ประจวบเหมาะกับที่ไอรอนไฮด์ส่งสัญญาณวิทยุกลับมาในตอนนั้นพอดี

ดังนั้น เย่ฮวนจึงโยนโทรศัพท์ทิ้งไป ลุกขึ้นแต่งตัว และลงไปยังโรงรถใต้ดินอีกครั้ง ซึ่งเขาเห็นว่าไอรอนไฮด์กลับมาแล้วจริงๆ แถมยังพาเอาลัมโบร์กินีสีดำกลับมาด้วย!

"หืม?"

เมื่อเห็นรถคันนี้ เย่ฮวนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "แกเอาลัมโบร์กินีกลับมาได้ยังไงเนี่ย!"

แต่ไอรอนไฮด์ตอบกลับด้วยความเคารพว่า: "นายท่าน นี่คือพาหนะที่ข้านำกลับมาโดยพิจารณาจากความแข็งแกร่งของพาหนะ ลัมโบร์กินีคันนี้มีตัวถังเป็นคาร์บอนไฟเบอร์ทั้งคัน รวมถึงเครื่องยนต์อันทรงพลัง ซึ่งสามารถมอบความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งได้ขอรับ!"

"แบบนี้นี่เอง!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าแห่งความเข้าใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่ฮวน

ปรากฏว่าความแข็งแกร่งของทรานส์ฟอร์เมอร์สนั้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคาและวัสดุเพียงอย่างเดียว แต่เครื่องยนต์ก็มีความสำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน

สิ่งนี้เทียบเท่ากับหัวใจของทรานส์ฟอร์เมอร์สในร่างต่อสู้!

แน่นอนว่า ยิ่งมันแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ การโจมตีของมันก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น!

เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาจึงวางมือขวาลงบนลัมโบร์กินีสีดำ

ตามมาด้วยคลื่นพลังงานที่พลุ่งพล่าน ลัมโบร์กินีสีดำก็กลายร่างอย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางเสียงฟันเฟืองที่กำลังหมุน มันก็กลายร่างเป็นทรานส์ฟอร์เมอร์สสีดำที่มีความสูงประมาณแปดเมตร

ร่างกายของมันถูกปกคลุมไปด้วยโครงสร้างกระดูกจักรกลโลหะสีดำ และมันก็มีหน้ากากสีเขียวด้วย

มันดูคล้ายกับล็อกดาวน์จากในหนังมากทีเดียว

ส่วนเรื่องข้อมูล เย่ฮวนลองดูแล้ว มันมีมูลค่าอำนาจการยิงถึง 4000!

ซึ่งมันสูงกว่าไอรอนไฮด์ถึงห้าร้อยเลยทีเดียว!

"ไม่เลว!"

เย่ฮวนพยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกพอใจกับเจ้ายักษ์ตัวนี้มาก เขาพูดว่า: "ต่อจากนี้ไป แกจะถูกเรียกว่า ดาร์กมูน!"

"ขอรับ นายท่าน!"

เสียงของดาร์กมูนนั้นแหบพร่า แต่มันก็ฟังดูน่าเกรงขามมาก เหมือนกับเสียงสัตว์ร้ายที่กำลังหลับใหลอย่างลึกล้ำเมื่อลัมโบร์กินีสตาร์ทเครื่อง

เมื่อได้รับชื่อใหม่ เขาก็ตอบกลับด้วยความเคารพ

...

ในเมื่อมีสมาชิกใหม่แล้ว เย่ฮวนจึงมอบหมายงานต่อไป: "ออปติมัสไพรม์ แกอยู่ที่นี่เพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดนะ!"

"ดาร์กมูน แกไปช่วยฉันรวบรวมคริสตัลคลื่นซอมบี้!"

"ไอรอนไฮด์ แกไปช่วยฉันสังเกตความเคลื่อนไหวของพวกซอมบี้พวกนั้น!"

ท้ายที่สุดแล้ว คลื่นซอมบี้ขนาดเล็กอาจจะปะทุขึ้นในคืนนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมเฝ้าระวังไว้ล่วงหน้า!

"แต่จำเอาไว้ ห้ามให้ใครจับได้เด็ดขาดล่ะ!"

แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนแล้ว แต่เขาก็มีทรานส์ฟอร์เมอร์สแค่อย่างมากก็สามตัวเท่านั้น

ดังนั้นเย่ฮวนจึงยังคงเลือกที่จะทำตัวให้ไม่เป็นจุดเด่นเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น

โดยเฉพาะออปติมัสไพรม์ ขนาดตัวของเขามันใหญ่โตมโหฬารเกินไป เขาจะต้องถูกจับได้ทันทีที่ออกไปข้างนอกแน่

ดังนั้น ปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่ไปก่อนจะดีกว่า!

"ขอรับ นายท่านผู้เคารพ!"

หลังจากได้รับคำสั่ง ดาร์กมูนและไอรอนไฮด์ก็กลายร่างกลับไปเป็นรถสปอร์ตด้วยท่าทางที่ดูเท่มากๆ ทันที

จากนั้น พวกเขาก็สแกนออดี้ เอ4 และบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 3 ไปคนละคันก่อนที่จะออกเดินทาง

ท้ายที่สุดแล้ว ซูเปอร์คาร์ก็สะดุดตามากเกินไป

...

หลังจากที่เจ้ายักษ์ทั้งสองจากไป เย่ฮวนก็กลับขึ้นไปชั้นบน!

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

【ติง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เอาชีวิตรอดจนมาถึงวันที่สี่ได้สำเร็จ คุณต้องการเช็คอินหรือไม่?】

หืม?

ได้เวลาเช็คอินอีกแล้วสินะ

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน ดวงตาของเย่ฮวนก็เป็นประกายขึ้นมา

ระบบนี้มันค่อนข้างรวดเร็วเลยทีเดียว!

"ระบบ แกให้เช็คอินทุกวันเลยเหรอ?"

【ตอบโฮสต์ ระบบอนุญาตให้เช็คอินติดต่อกันเจ็ดวันหลังจากเกิดภัยพิบัติในแต่ละครั้ง ตอนนี้ยังไม่ถึงเจ็ดวันเลย!】

อ้อ แบบนี้นี่เอง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ฮวนก็ตระหนักได้ในทันที!

มิน่าล่ะ เขาถึงสามารถเช็คอินได้ทุกวัน ที่แท้เขาก็สามารถเช็คอินได้ติดต่อกันเจ็ดวันนี่เอง

แน่นอนว่า เอาตรงๆ เมื่อพิจารณาจากสถานะปัจจุบันของเขา มันก็เกินพอแล้วที่จะรับมือกับภัยพิบัติซอมบี้ระลอกแรก

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครมานั่งบ่นหรอกนะเรื่องที่มีของดีๆ เยอะเกินไป ดังนั้นเย่ฮวนจึงเลือกที่จะเช็คอินต่อไป

เขาอยากจะดูว่าครั้งนี้จะมีตัวเลือกรางวัลอะไรบ้าง

อย่างไรก็ตาม ไม่นานนัก หลังจากเช็คอินสำเร็จ เย่ฮวนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นตัวเลือกรางวัล

【1: ยาเสริมประสิทธิภาพยีนต่อต้านการติดเชื้อซอมบี้! (สำหรับสิบคน!)】

【2: น้ำบริสุทธิ์หนึ่งตัน!】

ยาเสริมประสิทธิภาพยีนอีกแล้วเหรอ?

"ไม่นะระบบ แกกำลังอู้หรือเปล่าเนี่ย ฉันได้ยาเสริมประสิทธิภาพยีนมาแล้วไม่ใช่หรือไง? ทำไมรางวัลถึงซ้ำล่ะ?"

【โฮสต์ผู้เคารพ รางวัลของระบบจะถูกสุ่มเลือก ดังนั้นการที่รางวัลซ้ำจึงเป็นเรื่องปกติ!】

【และมันก็ไม่นับว่าซ้ำด้วยใช่ไหมล่ะ? คราวที่แล้วสำหรับสองคน คราวนี้สำหรับสิบคนเชียวนะ!】

คำพูดนั้นทำให้มุมปากของเย่ฮวนถึงกับกระตุก

เขาสงสัยอย่างจริงจังเลยว่าระบบนี้กำลังอู้ทำงานอยู่แน่ๆ!

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่เลวเหมือนกัน

ยาเสริมประสิทธิภาพยีนสำหรับสิบคนสามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ให้กับฝ่ายของเขาได้อย่างมากหากเขาหาคนที่เหมาะสมได้

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ใช้พลังพิเศษสิบคนก็สามารถช่วยเพิ่มความปลอดภัยให้กับเขาได้อย่างมากเช่นกัน

ในตอนนี้ ระบบก็ได้เพิ่มประโยคเข้ามาอีกประโยค: 【ยาเสริมประสิทธิภาพยีนนี้มียีนระดับผู้นำแฝงอยู่ ตราบใดที่โฮสต์เลือกที่จะมอบให้กับใครก็ตาม พวกเขาจะยอมจำนนต่อคุณ และหากพวกเขาหักหลังคุณ พวกเขาจะสูญเสียร่างกายที่ได้รับการเสริมประสิทธิภาพทางยีนและกลับกลายเป็นคนธรรมดาทันที!】

โอ้?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเย่ฮวนก็เป็นประกายขึ้นมา

แบบนี้สิดี

เมื่อพวกเขาหักหลังเขา พวกเขาก็จะกลายเป็นคนธรรมดา

ด้วยวิธีนี้ เขาจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องอันตรายจากการถูกหักหลัง

เอาเถอะ ก็ได้ ฟังดูเหมือนว่ามันจะเป็นการตั้งค่าที่ระบบเพิ่มเข้ามาให้ล่วงหน้า

ช่างมันเถอะ ลืมมันไปซะ

"เอายาเสริมประสิทธิภาพยีนมาให้ฉันก่อน!"

เย่ฮวนพูดขึ้น

【รับทราบขอรับ นายท่านผู้เคารพ!】

ทันทีที่พูดจบ ยาเสริมประสิทธิภาพยีนขวดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าและตกลงมาในมือของเขา

เย่ฮวนมองดูมันอย่างระมัดระวัง

มันคล้ายกับขวดก่อนหน้านี้ โดยมีสีเขียวเหมือนกัน

เพียงแต่ว่าครั้งนี้มันกลายเป็น 100 มิลลิลิตร!

เห็นได้ชัดว่า มันมีปริมาณเพียงพอสำหรับสิบคน!

เขาเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติของเขาก่อนเป็นอันดับแรก

...

ตอนนั้นเอง หลินเซียวก็เดินออกมาในชุดนอน

เมื่อเห็นเย่ฮวน เธอก็ถามด้วยความห่วงใยว่า: "เย่ฮวน นายกลับมาแล้วเหรอ? ข้างนอกเป็นยังไงบ้างล่ะ!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ฮวนก็ส่ายหัวและพูดว่า: "ข้างนอกไม่ค่อยปลอดภัยแล้ว คาดว่าคลื่นซอมบี้จะปะทุขึ้นในคืนนี้ ดังนั้นเราต้องรีบออกไปก่อน!"

"อ๊ะ คลื่นซอมบี้เหรอ!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเซียวก็ตกใจ: "แล้วเราจะไปไหนกันล่ะ!"

"ไม่ต้องห่วง!"

ผิดคาด เย่ฮวนกลับยิ้มรับเรื่องนี้ เขาเตรียมตัวมาแล้วจึงพูดว่า: "เธอไปเก็บของซะ แล้วไปกับฉันก็พอ!"

"อืม โอเค ฉันจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้แหละ!"

หลินเซียวรีบพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนี้ จากนั้นก็วิ่งไปที่ห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้า

ไม่มีความจำเป็นต้องเอาอาหารไป เพราะเย่ฮวนมีอยู่ที่นี่เพียบแล้ว

หลักๆ ก็แค่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวเท่านั้นแหละ!

หลังจากเก็บของทุกอย่างเสร็จ เย่ฮวนก็พาเธอไปที่ลานจอดรถใต้ดิน

ไอรอนไฮด์และออปติมัสไพรม์รออยู่ที่นั่นมาพักใหญ่แล้ว

เมื่อเห็นเย่ฮวนกลับมา ออปติมัสไพรม์ก็เปิดประตูรถให้ทันที

หลังจากขึ้นไปบนรถบรรทุกหนักคันนี้ เย่ฮวนก็ขับรถปีเตอร์บิลต์ ซึ่งส่งเสียงคำรามดังกระหึ่ม และค่อยๆ ขับออกจากชั้นใต้ดินไป