บทที่ 23 - พัคฮโยมิน: ผู้ชายเฮงซวยต้องถูกตอกติดเสาประจาน

บทที่ 23 - พัคฮโยมิน: ผู้ชายเฮงซวยต้องถูกตอกติดเสาประจาน

ถึงแม้พัคฮโยมินจะตกใจกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของเหอเหนียน จนสภาพจิตใจของเธอตอนนี้กำลังสับสนว้าวุ่นตีกันมั่วไปหมด แต่ความสนใจของเธอก็ยังจับจ้องไปที่ใบหน้าของเหอเหนียนไม่วางตา

ตอนที่สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ ไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ พัคฮโยมินก็รู้ทันทีว่าเหอเหนียนจำเธอได้แล้ว

แต่ว่านะ จำเธอได้แล้วแท้ๆ กลับไม่ยอมเดินเข้ามาทักทายตั้งแต่แรก แถมหน้ายังเปลี่ยนสีแล้วหันหลังหนีไปอีก

หืม? เธอเป็นตัวประหลาดน่ากลัวหรือไง?

ไอ้ผู้ชายร้ายกาจที่หลอกลวงมังกรน้อยของบ้านเธอคนนี้ ต้องมีปัญหาชัวร์ๆ จะปล่อยให้หนีไปไม่ได้เด็ดขาด

ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน พัคฮโยมินตะโกนเรียกเหอเหนียนออกไป

"นี่! นายคนนั้นน่ะ?"

เหอเหนียนได้ยินเสียงพัคฮโยมิน ฝีเท้าก็ยิ่งก้าวไวขึ้น

พอพัคฮโยมินเห็นแบบนั้น ก็ไม่มัวปิดบังตัวตนอีกต่อไป ตะโกนเรียกชื่อเสียงดังลั่น

"คุณเหอเหนียน!"

ในเมื่อโดนเรียกชื่อเต็มยศขนาดนี้ ก็ทำเป็นไม่รู้จักต่อไปไม่ได้แล้ว เหอเหนียนหันขวับกลับมา ปั้นหน้าตกใจได้แนบเนียนสุดๆ

"อ้าว บังเอิญจังเลย คุณฮโยมินมาทำอะไรที่นี่ครับเนี่ย?"

พัคฮโยมินนึกค่อนขอดในใจว่าทักษะการแสดงห่วยแตกมาก เธอเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเหอเหนียน จ้องมองเขาด้วยสายตาจับผิด

"นายจะวิ่งหนีทำไม"

"ผมไม่ได้หนีซะหน่อย อาจจะเพราะช่วงขาผมยาว ก้าวทีเลยยาวไปหน่อย คุณฮโยมินเลยมองเหมือนผมกำลังวิ่งล่ะมั้งครับ"

พัคฮโยมินกลอกตาบนใส่ทันที แถเก่งจริงๆ

"แล้วนายมาทำอะไรที่นี่?"

เหอเหนียนทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบ

"ไม่ได้มาทำอะไรหรอกครับ ก็แค่อยู่ว่างๆ เบื่อๆ เลยเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย ไม่นึกว่าเดินไปเดินมาจะหลงเข้ามาในโรงพยาบาลซะได้ คุณว่าตลกไหมล่ะ คุณฮโยมิน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่!"

พูดจบเขาก็หันหลังเตรียมเผ่น ไม่ไว้หน้าพัคฮโยมินของพวกเราเลยแม้แต่น้อย

พัคฮโยมินอ้าปากค้าง แทบจะปรี๊ดแตกตายอยู่แล้ว ผู้ชายคนนี้ทำไมออกจากปากไม่มีคำจริงสักคำเลยวะ คนดีๆ บ้านไหนเขาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยจนมาโผล่ในโรงพยาบาลกัน?

"เดี๋ยวก่อน"

เธอเดินไปดักหน้าขวางเหอเหนียนไว้

"นายมีปัญหาใช่ไหม?"

"คุณนั่นแหละมีปัญหา"

"นาย"

พัคฮโยมินได้ยินดังนั้นก็ดึงแมสก์บนหน้าออกด้วยความโมโห ถลึงตาจ้องเหอเหนียนอย่างเอาเรื่อง สายตาเธอบังเอิญเหลือบไปเห็นใบรายงานผลตรวจในมือของเขา

หืม? อายุยังน้อยแต่ดันมีปัญหาจริงๆ ด้วย?

จังหวะที่เธอกำลังจะถอดแว่นกันแดดออกเพื่อจะดูให้ชัดๆ ว่าบนใบรายงานเขียนว่าอะไร จู่ๆ เหอเหนียนก็ใช้สองมือจับไหล่เธอ แล้วดันตัวเธอเข้ากับกำแพงตรงมุมตึก โน้มตัวเข้ามาใกล้ บดบังสายตาจากทิศทางอื่นที่อาจจะมองมา

ปี้ตง (ดันกำแพง)?

แน่นอนว่าไม่ใช่ ตอนนี้วง T-ara กำลังโดนแอนตี้กันทั้งประเทศ ยิ่งไปกว่านั้นสถานที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือโรงพยาบาลที่มีคนพลุกพล่าน วินาทีที่พัคฮโยมินดึงแมสก์ออก ก็มีคนสังเกตเห็นเธอแล้ว ถึงจะยังไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็มีคนหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกำลังเดินตรงมาทางนี้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหอเหนียนเพิ่งผสานเข้ากับการ์ดร่างกายวัย 18 ปีหรือเปล่า ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาในตอนนี้เฉียบคมเป็นพิเศษ เขาเลยจับสังเกตคนที่กำลังเดินเข้ามาได้ทันท่วงที ในสถานการณ์คับขัน เขาจึงต้องตัดสินใจทำท่าปี้ตง

จากนั้นเขาก็หันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามา ส่งสายตาเตือนอย่างดุดัน ไสหัวไป!

ด้วยความสูงและรูปร่างของเหอเหนียนที่ดูเอาเรื่องอยู่บ้าง ทำให้คนที่เดินเข้ามาหยุดชะงัก พยักหน้าขอโทษเหอเหนียนอย่างเกรงใจ แล้วหันหลังเดินจากไป

อืม วัยรุ่นนี่ทนความเหงาไม่ค่อยไหว มาโรงพยาบาลก็ยังอยากพลอดรักกัน เป็นเรื่องปกติแหละ เขาคงตาฝาดไปเอง

วิกฤตการณ์ถูกคลี่คลายลงเพียงเท่านี้ ซะที่ไหนล่ะ

พัคฮโยมินไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย โดนจู่โจมกะทันหันแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกของเธอคือโดนโรคจิตลวนลามเข้าให้แล้ว

ยอมไม่ได้เด็ดขาด เธอซัดหมัดใส่เหอเหนียนไปหนึ่งที

"ย๊า! เหอเหนียน นายอยากตายเหรอ?"

เหอเหนียนรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่าการกระทำของตัวเองมันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ เลยไม่ได้โกรธที่พัคฮโยมินเข้าใจผิด กลับอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า

"คุณอย่าเข้าใจผิดสิ เมื่อกี้มีคนจำคุณได้ ผมก็แค่ช่วยบังให้เฉยๆ"

"หา?"

พอพัคฮโยมินได้ยินแบบนั้น ก็เกิดอาการลนลานขึ้นมาทันที เธอขยุ้มเสื้อของเหอเหนียนดึงตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้นอีกนิด ถ้าขืนเธอโดนแอบถ่ายในสถานการณ์แบบนี้ล่ะก็ ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะสร้างความเสียหายย่อยยับให้กับหน้าที่การงานของพวกเธอที่ตอนนี้ก็ลำบากยากเข็ญอยู่แล้วได้ขนาดไหน

"เอ่อ คุณไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ คนนั้นเขาไปแล้ว"

พอได้ยินประโยคนี้ ความรู้สึกตึงเครียดของพัคฮโยมินก็ผ่อนคลายลงไปเปราะหนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นมา ก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของเหอเหนียนพอดี ไม่รู้ว่าตาฝาดไปเองหรือเปล่า ความรู้สึกประหลาดๆ แบบเมื่อกี้มันกลับมาอีกแล้ว เธอรู้สึกว่ารูม่านตาของเหอเหนียนมันมีประกายแสงแปลกๆ แฝงอยู่

กอปรกับระยะห่างของทั้งสองคนในตอนนี้มันค่อนข้างจะใกล้ชิดเกินไปนิดนึง อืม บรรยากาศชวนหวิวเริ่มก่อตัวขึ้น

ทั้งสองคนหน้าแดงขึ้นมาพร้อมกัน รีบเบือนหน้าหนีไปคนละทาง

【ภารกิจ: เข้าไปดันกำแพง (ปี้ตง) พัคฮโยมิน เพื่อเปลี่ยนทัศนคติที่เธอมีต่อนาย สำเร็จแล้ว! รางวัลภารกิจ: การ์ดร่างกายวัย 18 ปีแบบตลอดชีพ แจกจ่ายแล้ว!】

โอเค ภารกิจดันสำเร็จแบบงงๆ ซะงั้น

"ขอบใจนะ"

น้ำเสียงของพัคฮโยมินอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร"

เหอเหนียนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

คำพูดนี้พอเข้าหูพัคฮโยมิน อืม ที่ว่าไม่เสียเปรียบเนี่ย พอเอามาเชื่อมโยงกับท่าทางของทั้งสองคนในตอนนี้มันชวนให้คิดลึก

"ย๊า! พูดบ้าอะไรเนี่ย?"

พัคฮโยมินผลักเหอเหนียนเบาๆ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม

แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใบรายงานในมือเหอเหนียนอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นชัดเจนแล้ว มันคือใบรายงานผลตรวจครรภ์?

ในใจของพัคฮโยมินเหมือนมีคลื่นลมพายุซัดกระหน่ำ

"ย๊า! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!"

เธอกระทืบเท้าเหอเหนียนอย่างแรง แล้วผลักเขาออกไป

"ซี๊ดดด คุณทำบ้าอะไรเนี่ย?"

เหอเหนียนร้องโอดโอย มองพัคฮโยมินด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ จู่ๆ ผีบ้าอะไรเข้าสิงเนี่ย?

พัคฮโยมินชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่ใบรายงานผลตรวจครรภ์ใบนั้น

"ไอ้ผู้ชายสารเลว นายไปทำผู้หญิงท้องมาเหรอ?"

มาเป็นเพื่อนคนตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล ยังมีหน้ามาเต๊าะเธออีก ผู้ชายแบบนี้ ต้องให้มังกรน้อยของเธออยู่ห่างๆ เข้าไว้

"นี่ผมเก็บได้ครับ"

เหอเหนียนรู้ตัวว่าเธอเข้าใจผิด เลยรีบอธิบาย

พัคฮโยมินแค่นเสียงเย็นชา ถอยห่างออกไปหลายก้าว

"นายไม่ต้องมาอธิบายกับฉันหรอก ชีวิตส่วนตัวของนายจะเป็นยังไง ฉันไม่สนสักนิด ฉันแค่หวังว่าต่อไปนายจะอยู่ให้ห่างจากจียอนของพวกเราก็พอ"

"ฮโยมินออนนี่!"

อืม พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาทันที

พัคจียอนกับพัคโซยอนเดินออกมาจากตึกโรงพยาบาลพอดี วินาทีที่พัคจียอนเห็นเหอเหนียน ดวงตาก็เป็นประกาย เธอรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเหอเหนียน

"คุณเหอเหนียน มาทำอะไรที่นี่คะ?"

"ผมแค่"

เหอเหนียนยังไม่ทันได้พูดอะไร พัคฮโยมินก็ก้าวเข้ามาดึงตัวพัคจียอนออกไป

"จียอนอ่า หมอนี่มันผู้ชายเฮงซวย อย่าไปคุยกับเขาเลย"

"เอ๋ ฮโยมินออนนี่ไปว่าเขาแบบนั้นได้ยังไงกันคะ?"

พัคจียอนรีบออกรับแทนเหอเหนียนโดยอัตโนมัติ

"ทำไมคุณฮโยมินถึงมีอคติกับผมขนาดนี้ล่ะครับ? ถ้าผมทำอะไรผิดพลาดไป เฮ้อ อย่าให้ความสัมพันธ์ของพวกคุณต้องมาเสียเพราะผมเลย ผมไปดีกว่าครับ"

เหอเหนียนแสร้งตัดพ้อสองประโยคแล้วทำท่าจะชิ่ง แต่กลับถูกพัคจียอนดึงตัวไว้ เธอหันไปมองพัคฮโยมินด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ฮโยมินออนนี่ ออนนี่ทำเกินไปแล้วนะคะ"

"ฮโยมินอ่า คุณเหอเหนียนเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังคอยสนับสนุนพวกเราอยู่นะ เธอจะไปว่าเขาแบบนั้นไม่ได้นะ"

พัคโซยอนก็ช่วยพูดเข้าข้างเหอเหนียนอีกแรง

พัคฮโยมินมองดูสามคนที่อยู่ตรงหน้าผลัดกันรับส่งบทกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เธออ้าปากค้าง ใบหน้าแดงก่ำ

อืม โกรธจนหน้าแดงนั่นแหละ

จู่ๆ เธอก็พุ่งตัวเข้าไป กระชากใบรายงานผลตรวจในมือเหอเหนียนมาไว้ในมือตัวเอง แล้วเอามันไปจ่อตรงหน้าพัคจียอน ชี้ไปที่ตัวหนังสือบนนั้น

"เธอดูสิว่านี่มันอะไร ใบตรวจครรภ์ไง วันนี้เขามาเป็นเพื่อนผู้หญิงมาตรวจครรภ์"

"ก่อนหน้านี้เขาบอกพวกเราว่ายังไง? เขาเพิ่งมาโซลครั้งแรก ไม่รู้จักใคร ไม่รู้จักพวกเราด้วย แต่หลังจากนั้นก็มีคริสตัล แล้วตอนนี้ก็มามีผู้หญิงท้องอีก คนๆ นี้มีสันดานยังไง ฉันคงไม่ต้องอธิบายให้มากความหรอกนะ?"

พัคฮโยมินพูดจบก็หันไปมองเหอเหนียนด้วยสายตาท้าทาย

ไอ้ผู้ชายสารเลว หมดทางแก้ตัวแล้วสิ? ผู้ชายเลวๆ แบบนี้มันต้องจับตอกติดเสาประจานให้เข็ด

บรรยากาศตรงนั้นเงียบกริบลงทันที

พัคจียอนกับพัคโซยอนก็ยืนอึ้งมองเหอเหนียน อยากจะฟังว่าเขาจะแก้ตัวยังไง

"ถ้าผมบอกว่า ใบตรวจครรภ์ใบนี้ผมเก็บได้ และกำลังจะเอาไปให้ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล พวกคุณจะเชื่อไหมครับ?"

เหอเหนียนมองพัคจียอนแล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อืม ฉันเชื่อค่ะ!"

พัคจียอนเอียงคอมองแล้วส่งยิ้มให้

พัคฮโยมินทำหน้าเหมือนได้ยินเรื่องเหลือเชื่อสุดๆ เบิกตากว้าง

"นี่ น้องสาว เธอโดนเขาทำของใส่หรือไงเนี่ย?"

[จบแล้ว]