บทที่ 17 - ระบบหาคู่ยามแก่เฒ่า

บทที่ 17 - ระบบหาคู่ยามแก่เฒ่า

เหอเหนียนไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเป็นคนที่กลับชาติมาเกิดใหม่ ส่วนความฝันสุดแสนประหลาดนั่น เขาก็คิดเสียว่าเป็นแค่ภาพนิมิตถึงความเป็นไปได้ในอนาคตเท่านั้น

แต่ทว่าทันทีที่เขาได้เห็นเจิ้งซิ่วจิงซึ่งกำลังรีบร้อนวิ่งกระหืดกระหอบมาหา ความรู้สึกใจสั่นเหมือนตอนที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากที่สูงก็จู่โจมเขาอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นรัวและเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ทันใดนั้น เสียง ติ๊ง ก็ดังขึ้นในหัวของเขา หน้าต่างโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับตัวอักษรที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด

[เวลาบ่ายโมงตรง วันที่ 7 มิถุนายน ปี 1992 คุณถือกำเนิดขึ้นที่นครเซี่ยงไฮ้ เนื่องจากคุณไม่ยอมร้องไห้ตอนแรกเกิด จึงถูกคุณป้าพยาบาลฟาดก้นไปหนึ่งที นับตั้งแต่นั้นมา คุณก็เกิดความหวาดกลัวต่อผู้ที่สวมชุดกาวน์สีขาว และหลีกเลี่ยงการไปโรงพยาบาลมาโดยตลอด]

[อายุ 3 ขวบ คุณเข้าเรียนโรงเรียนอนุบาลพร้อมกับเจียงเยว่เพื่อนหญิงคนสนิทวัยเด็ก เนื่องจากพัฒนาการทางร่างกายของคุณช้ากว่า เจียงเยว่จึงสูงกว่าคุณครึ่งศีรษะ คุณจึงกลายเป็นลูกน้องของเธอไปโดยปริยาย]

[อายุ 6 ขวบ คุณเข้าเรียนโรงเรียนประถมแห่งเดียวกับเจียงเยว่ และยังคงเป็นลูกน้องของเธอเช่นเดิม]

[อายุ 16 ขวบ คุณเข้าเรียนมัธยมปลาย ส่วนสูงของคุณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จากลูกน้องกลายเป็นลูกพี่งั้นหรือ เปล่าเลย ด้วยคำพูดติดตลกของผู้ใหญ่ในครอบครัว คุณจึงตัดสินใจว่าจะปกป้องเจียงเยว่ด้วยชีวิต จากลูกน้องตัวน้อย คุณได้กลายร่างเป็นหมาคลั่งรักอย่างเต็มตัว]

[อายุ 19 ขวบ คุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนดีเยี่ยม แต่เพื่อรักษาคำสาบานของลูกผู้ชาย คุณแอบเปลี่ยนอันดับคณะที่เลือก เพื่อให้ได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเจียงเยว่สมความปรารถนา แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการถูกพ่อแม่รุมตีอย่างหนัก]

[อายุ 23 ขวบ คุณเรียนจบมหาวิทยาลัย และเข้าไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ในปีถัดมา คุณกับเจียงเยว่ก็แต่งงานกัน ยินดีด้วย หมาคลั่งรักได้เลื่อนขั้นแล้ว]

[ชีวิตคู่ 3 ปีผ่านไปโดยไม่มีลูก ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเริ่มจืดจาง อายุ 28 ปี คุณได้รับแพ็กเกจหย่าร้าง หลังจากนั้นคุณภาพการสอนของคุณก็ตกต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด จนนักเรียนพากันตั้งฉายาให้คุณว่า 'ไอ้ครูหน้าตาย' ในเหตุการณ์จับนักเรียนที่แอบมีความรักในวัยเรียน คุณถูกนักเรียนตั้งคำถามว่า 'ครูรู้ไหมว่าความรักคืออะไร ครูเคยมีความรักหรือเปล่า' ทำให้คุณสติแตกและยื่นใบลาออกทันที 'ไอ้ครูหน้าตาย' เริ่มตื่นรู้แล้ว]

[คุณใช้เวลาปีกว่าในการท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ ระหว่างนั้นก็ได้ถ่ายทำคลิปวิดีโอและตัดต่ออัปโหลดลงอินเทอร์เน็ต เนื่องจากเนื้อหาในคลิปของคุณเต็มไปด้วยพลังบวกและเป็นการโปรโมตสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามของประเทศ คุณจึงได้รับยอดวิวจากการโปรโมตของหน่วยงานรัฐ ทำให้คุณกลายเป็นอัปโหลดเดอร์ที่มีชื่อเสียงพอตัว]

[อายุ 30 ปี คุณก้าวเข้าสู่วงการวิดีโอสั้นอย่างเต็มตัว และเริ่มออกเดินทางรอบโลก ด้วยหน้าตาที่ดูดีและทักษะการใช้ภาษาต่างประเทศที่คล่องแคล่ว คุณก็โด่งดังเป็นพลุแตก]

[คุณเริ่มหันมาเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีม และก้าวเข้าสู่เส้นทางของการท้าทายความตายไปเรื่อยๆ ร่างกายของคุณเริ่มส่งสัญญาณเตือนถึงความผิดปกติ แต่คุณกลับเพิกเฉยต่อมัน]

[ทุกครั้งที่ตกดึก คำถามของนักเรียนคนนั้นมักจะผุดขึ้นมาในหัวของคุณเสมอ 'ครูรู้ไหมว่าความรักคืออะไร ครูเคยมีความรักหรือเปล่า' คุณมักจะชูนิ้วกลางขึ้นฟ้าแล้วตอบกลับไปว่า 'ไม่เคยมีความรักแล้วมันจะทำไม' จากนั้นก็จุดบุหรี่สูบเงียบๆ]

[ระบบหาคู่ยามแก่เฒ่าโหลดเสร็จสมบูรณ์ คุณยังกังวลเรื่องที่ไม่เคยมีความรักอยู่อีกหรือ ระบบหาคู่ยามแก่เฒ่าจะคอยปกป้องและนำทางคุณเอง]

เหอเหนียนมองดูข้อความตรงหน้าด้วยความมึนงง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย นี่พูดถึงฉันอยู่เหรอ

ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรต่อ ข้อความก็ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบอีกครั้ง

[ชื่อ: เหอเหนียน]

[อายุ: 34 ปี]

[สุขภาพ: 65 (กำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง)]

[ทักษะ: ไม่มี]

[จำนวนครั้งที่มีความรัก: 0]

[จำนวนผู้ที่อยู่ในข่ายพิจารณา: 1, จำนวนเผ่าพันธุ์อื่นที่อยู่ในข่ายพิจารณา: 0]

[หมายเหตุ: หากค่าความประทับใจเกิน 80 จะสร้างเป็นการ์ดตัวละคร ซึ่งสามารถดูข้อมูลพื้นฐานของอีกฝ่ายได้ หากค่าความประทับใจเกิน 90 สามารถดูข้อมูลที่เปิดเผยแล้วทั้งหมดของอีกฝ่ายผ่านการ์ดตัวละครได้ ยินดีด้วย คุณสามารถมีความรักที่ลึกซึ้งและร้อนแรงกับการ์ดตัวละครได้ หากค่าความประทับใจถึง 100 พวกคุณจะกลายเป็นคู่แท้ที่พร้อมจะร่วมเป็นร่วมตายไปด้วยกัน]

[คำวิจารณ์: ตอนหนุ่มไม่รู้จักถนอมน้ำมันเครื่อง พอแก่ตัวลงก็ลืมวิธีขับรถ ได้แต่น้ำตาตกใน ขอให้ใช้ชีวิตอย่างทะนุถนอม!]

อืม สั้นกระชับได้ใจความแถมยังแม่นยำ...

"แม่นยำกับผีสิ ระบบบ้าบออะไรเนี่ย นอกจากชื่อแล้วอย่างอื่นผิดหมดเลยเว้ย" เหอเหนียนสบถในใจอย่างบ้าคลั่ง

อายุ 34 ปีงั้นเหรอ

ตอนนี้เขาเพิ่งจะอายุ 21 ปีแท้ๆ เป็นหนุ่มนักศึกษาวัยใสต่างหาก

ค่าสุขภาพ 65 งั้นเหรอ

นี่มันตลกสิ้นดี ตอนนี้เขาสามารถวิดพื้นรวดเดียวสองร้อยครั้งได้สบายๆ เลยนะ

จะให้โชว์ให้ดูไหมล่ะ

อืม... เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน

แล้วไอ้จำนวนครั้งที่มีความรักนี่มันหมายความว่ายังไง

ตอนนี้เขากำลังตั้งใจเรียน เรื่องพวกนั้นเขาพักเอาไว้ก่อน ไม่ใช่ว่าหาแฟนไม่ได้นะ ต้องอธิบายให้ชัดเจนด้วย

จำนวนผู้ที่อยู่ในข่ายพิจารณานั้นเข้าใจง่ายมาก ก็คือระบบจะช่วยคัดกรองผู้หญิงที่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขา

ดูๆ ไปแล้ว ระบบนี้ก็พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง อย่างน้อยก็ช่วยคัดกรองผู้หญิงไม่ดีออกไปได้ เพื่อป้องกันไม่ให้เขากลายเป็นหมาคลั่งรักหรือตัวสำรองของใครอีก

จำนวนผู้ที่อยู่ในข่ายพิจารณาก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ไอ้จำนวนเผ่าพันธุ์อื่นนั่นมันหมายความว่ายังไง

ความรักต่างเผ่าพันธุ์งั้นเหรอ หรือว่าเป็นสาวหูสัตว์

นี่ระบบกำลังตัดสินว่าเขามีรสนิยมทางเพศแปลกๆ งั้นเหรอ

ไปลงนรกซะเถอะ สภาพจิตใจและร่างกายของเขาปกติทุกอย่าง ระบบนี้มีปุ่มกดร้องเรียนไหมเนี่ย ระบบบ้าบอนี่กำลังใส่ร้ายเขาชัดๆ

ส่วนไอ้คำวิจารณ์นั่นก็ยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่

สรุปแล้ว เหอเหนียนรู้สึกว่าไอ้ระบบที่ว่านี่ ถ้าไม่พังก็ต้องเป็นของที่ผลิตมาไม่ได้มาตรฐานแน่ๆ

ฟันธง!

...

[อายุ 34 ปี คุณบังเอิญเจอกับเจิ้งซิ่วจิง พวกคุณคุยกันถูกคอและเดินทางมาที่โซลด้วยกัน ตรวจพบว่าพวกคุณทั้งสองคนต่างก็ต้องการมีความรัก ภารกิจ: สวมกอดเจิ้งซิ่วจิง เพื่อให้เธอรับรู้ว่าโลกใบนี้ยังมีความรักที่แท้จริงหลงเหลืออยู่ รางวัลภารกิจ: เงินทุนสำหรับเริ่มต้นความรัก 5,000 หยวน]

ขณะที่เหอเหนียนกำลังด่าทอระบบอยู่ในใจ จู่ๆ ภารกิจของระบบก็เด้งขึ้นมา

เขาหันไปมองหน้าเจิ้งซิ่วจิงอีกครั้ง ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะมีความผูกพันที่แปลกประหลาดต่างจากคนอื่น แต่จะให้เขาพุ่งเข้าไปกอดเธอแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเนี่ยนะ เธอจะไม่แจ้งตำรวจจับเขาเหรอ แล้วข้อหาอนาจารมันต้องติดคุกกี่ปีนะ

แต่เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เจิ้งซิ่วจิงเคยบอกว่าเหตุการณ์ในความฝันนั้นเคยเกิดขึ้นจริง หมายความว่าเขาเคยสวมกอดเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง งั้นถ้าจะกอดอีกสักครั้งก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

อืม ขอลองดูหน่อยก็แล้วกัน

ภายใต้สายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของคนรอบข้าง เหอเหนียนก็โน้มตัวไปข้างหน้าแล้วสวมกอดเจิ้งซิ่วจิงเบาๆ เลียนแบบตาลุงตัวเขาเองในความฝัน และกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "คริสตัล ไม่เจอกันนานเลยนะ"

หลังจากพูดจบ เหอเหนียนก็เหลือบไปมองหน้าต่างโปร่งแสงที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น ตัวหนังสือเริ่มปรากฏขึ้นบนนั้นจริงๆ

[สวมกอดเจิ้งซิ่วจิง ภารกิจสำเร็จ มอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว]

วินาทีต่อมา เหอเหนียนก็รู้สึกได้ว่ากระเป๋าเสื้อของเขาตุงขึ้นมาทันที

บ้าไปแล้ว! มีเงินจริงๆ ด้วย!

ขณะที่เขากำลังจะผละออกจากเจิ้งซิ่วจิงเพื่อตรวจสอบของที่เพิ่มเข้ามาในกระเป๋า หญิงสาวตรงหน้ากลับกอดเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะสูญเสียเขาไป และยิ่งกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

[ค่าความประทับใจของเจิ้งซิ่วจิง +1+1+1...]

หืม? ดูเหมือนจะเล่นใหญ่เกินไปหน่อยแฮะ ทำยังไงดีล่ะเนี่ย ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย

จริงสิ เหอเหนียนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านอกจากเขาและเธอแล้ว ยังมีสาวสวยอีกหกคนยืนอยู่ตรงนี้นี่นา การกระทำของเขาในตอนนี้มันดูเสียมารยาทไปหน่อยหรือเปล่า

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา เขาก็สบตาเข้ากับสายตาที่มีความหมายแฝงของพัคฮโยมินพอดี

อืม เธอต้องเข้าใจผิดแน่ๆ

เหอเหนียนปล่อยมือออกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่การกระทำของเขากลับทำให้สายตาของพัคฮโยมินดูอันตรายยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"เหอะ ที่แท้ก็เป็นไอ้ผู้ชายเจ้าชู้นี่เอง"

พัคฮโยมินพึมพำเสียงเบาก่อนจะเบือนหน้าหนีไม่มองเหอเหนียนอีก แต่ในเมื่อสถานที่มันแคบแค่นี้ คนอื่นๆ ก็ต้องได้ยินที่เธอพูดอยู่แล้ว

เจิ้งซิ่วจิงที่กำลังตกอยู่ในพายุอารมณ์ก็ตั้งสติได้ทันที เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่านอกจากเหอเหนียนแล้วยังมีคนอื่นอยู่ด้วย เธอรีบผละออกจากเขาแล้วถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน แต่โชคดีที่ฮัมอึนจองเดินเข้ามาช่วยกู้สถานการณ์เอาไว้

"คริสตัล บังเอิญจังเลยนะ เธอมาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ"

"ใช่ค่ะ บังเอิญจริงๆ" เจิ้งซิ่วจิงดึงความเยือกเย็นกลับมาได้ทันที ทำตัวราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

ถ้าพูดถึง 'อายุจิตใจ' แล้ว เธออายุมากกว่าทุกคนในที่นี้ ดังนั้นทักษะการควบคุมอารมณ์ของเธอจึงเหนือกว่าคนอื่นๆ มาก

ฮัมอึนจองมองเธอด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง "คริสตัลกับคุณเหอเหนียน..."

พอเธอพูดขึ้นมา ทุกคนก็เงี่ยหูฟังทันที

"พวกพี่อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ ฉันกับเหอเหนียนก็แค่เพื่อน... เพื่อนธรรมดากันเท่านั้นค่ะ วันนี้พวกเราเพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรกด้วย"

เหอเหนียน: เวรเอ๊ย เมื่อกี้เธอจะพูดว่าแม่ลูกกันใช่ไหม

[จบแล้ว]