บทที่ 1360 - เป้าหมาย โลกเทียนอู่

บทที่ 1360 - เป้าหมาย โลกเทียนอู่

นับตั้งแต่เย่ฉางชิงถูกขุยเสอจับตัวไป ในหัวของสามสาวก็คิดถึงแต่เขาทุกลมหายใจเข้าออก

คิดว่าเขากินอิ่มนอนหลับหรือไม่ คิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่ คิดว่าเขาถูกรังแกหรือไม่ คิดว่าเขาจะปกป้องตนเองได้หรือไม่

ทุกครั้งที่เดินทางไปถึงโลกใบใหม่ พวกนางทั้งสามคนจะพยายามสืบเสาะหาร่องรอยของเย่ฉางชิงอย่างบ้าคลั่ง

มีอยู่หลายครั้ง ต่อให้จะเป็นเพียงแค่ข่าวคราวที่คล้ายคลึงกับเย่ฉางชิงเพียงเล็กน้อย พวกนางทั้งสามคนก็ยังยอมทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อไปสืบเสาะหาความจริงให้จงได้

แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยความผิดหวัง แต่พวกนางทั้งสามคนก็ไม่ยอมถอดใจจากความหวังใดๆ เลย ต่อให้มันจะมีโอกาสเพียงน้อยนิดก็ตาม

ในเวลานี้ เรือรบดารากำลังมุ่งหน้าไปยังโลกใบใหม่ ซึ่งเป็นโลกที่พวกนางเพิ่งจะสอบถามมาจากโลกใบก่อนหน้านี้

อย่างไรเสียในยามนี้พวกเขาก็เป็นเหมือนดั่งแมลงวันไร้หัวที่บินชนนู่นชนนี่ไปทั่ว ช่วยไม่ได้นี่นา พวกเขาเองก็ไม่มีเป้าหมายที่แน่ชัดเช่นกัน

ภายในห้องห้องหนึ่งในตัวเรือ อวิ๋นเซียนไถ ตงฟางหง หงจุน ชิงสือ และคนอื่นๆ กำลังรวมตัวกันอยู่

พวกเขากำลังมองดูแผนที่ที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งเป็นแผนที่ที่พวกเขาซื้อมาจากโลกใบก่อนหน้านี้

จะเรียกว่าซื้อมาก็คงไม่ถูกนัก น่าจะเรียกว่าปล้นมาเสียมากกว่า ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับมิติจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ หากจะกล่าวตามตรงแล้ว พวกเขาก็ยังถือว่าเป็นคนแปลกหน้า การมีแผนที่ติดตัวไว้ ย่อมทำให้การดำเนินการต่างๆ สะดวกสบายขึ้นมาก

"โลกใบนี้คือโลกที่อยู่ใกล้พวกเรามากที่สุดในตอนนี้ ลองไปดูที่นี่ก่อนเถอะ เผื่อว่าจะได้เบาะแสอะไรบ้าง"

อวิ๋นเซียนไถชี้ไปที่โลกใบหนึ่งบนแผนที่ ซึ่งเป็นเป้าหมายในปัจจุบันของพวกเขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย โดยไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา

สภาพจิตใจของพวกเขาล้วนหนักอึ้ง สาเหตุหลักก็คือพวกเขาต้องเผชิญกับความผิดหวังมามากเกินไปแล้ว การจะตามหาคนผู้หนึ่งในมิติจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

อวิ๋นเซียนไถเองก็รับรู้ถึงสภาพจิตใจของทุกคนในตอนนี้เป็นอย่างดี เขาทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเงียบๆ โดยไม่กล่าวอันใดเพิ่มเติม

ความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้ใดเล่าจะมีอารมณ์ดีได้

ทว่าไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด ก็ไม่มีผู้ใดคิดจะถอดใจ พวกเขาจะต้องช่วยเหลือเย่ฉางชิงออกมาให้จงได้ ต่อให้ต้องตามล่าไปจนสุดขอบฟ้าก็จะไม่ยอมแพ้

ในขณะที่ทุกคนกำลังนิ่งเงียบอยู่นั้น จู่ๆ มิติเบื้องหน้าอวิ๋นเซียนไถก็แตกสลายออก ปรากฏรอยแยกมิติขนาดเท่าปลายนิ้วขึ้นภายในห้อง

จากนั้นก็เห็นแสงสีทองวาบผ่านไป แล้วพุ่งเข้าสู่ห้วงคำนึงของอวิ๋นเซียนไถในทันที

"นี่มัน..."

ทุกคนไม่เคยเห็นเรื่องเช่นนี้มาก่อน มิติจะแตกสลายออกมากะทันหันได้อย่างไรกัน?

แท้จริงแล้วนี่ก็คือยันต์สื่อสารระดับจักรพรรดิ เมื่อไปถึงระดับจักรพรรดิ ยันต์สื่อสารก็จะมีความสามารถในการฉีกกระชากมิติได้

ทั้งรวดเร็วกว่าและส่งได้ไกลกว่ามาก

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังตกตะลึง อวิ๋นเซียนไถผู้ที่ได้รับข้อความจากยันต์สื่อสาร ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมาทั้งตัว

เพียงแต่ว่าคนอื่นๆ ยังไม่รู้เรื่องราวอันใด หงจุนและคนอื่นๆ จึงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

"ท่านอาจารย์ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?"

"ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?"

"ใจเย็นๆ ก่อน นี่คือยันต์สื่อสารระดับจักรพรรดิ"

ในท้ายที่สุดตงฟางหงก็เป็นคนเอ่ยปากอธิบาย ทุกคนจึงค่อยๆ เข้าใจขึ้นมา ยันต์สื่อสารระดับจักรพรรดิหรือ?

แต่ผู้ใดกันเล่าที่จะส่งข้อความมาหาอวิ๋นเซียนไถ?

ท่ามกลางความกังวลของทุกคน ในที่สุดอวิ๋นเซียนไถก็ดึงสติกลับมาได้ เขาจ้องมองทุกคนด้วยดวงตาที่เป็นประกายพลางเอ่ยขึ้นว่า

"เป็นเจ้าหนูฉางชิง เขาเป็นคนส่งข้อความมาหาข้า"

"อะไรนะ?"

ทันทีที่คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทุกคนก็ต่างพากันตื่นเต้นดีใจ เป็นข้อความจากเจ้าหนูเย่ฉางชิงงั้นหรือ?

เรื่องน่ายินดีนี้มาเร็วกะทันหันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ก่อนหน้านี้ยังทุกข์ใจอยู่เลยว่าจะไปตามหาเย่ฉางชิงได้ที่ไหน เบาะแสอะไรก็ไม่มีสักอย่าง ความรู้สึกเหมือนกำลังงมเข็มในมหาสมุทรก็ไม่ปาน

ทว่าวินาทีต่อมา เย่ฉางชิงกลับเป็นฝ่ายส่งข้อความมาหาเองเสียอย่างนั้น?

หงจุนยิ่งเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นว่า

"เจ้าหนูฉางชิงว่าอย่างไรบ้าง?"

"ยามนี้เขาอยู่ที่สำนักแห่งหนึ่งที่ชื่อว่าหุบเขาป่ายซง ในโลกเทียนอู่ เขาบอกให้พวกเราไปช่วยเขา"

"โลกเทียนอู่?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็รีบกวาดสายตาไปบนแผนที่ทันที เพื่อค้นหาตำแหน่งของโลกเทียนอู่

"ข้าเจอแล้ว อยู่ตรงนี้"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชิงสือก็เอ่ยขึ้นมาเป็นคนแรก นิ้วของเขาชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ นั่นก็คือโลกเทียนอู่นั่นเอง

ระยะห่างจากจุดที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ถือว่าไกลเอาเรื่อง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย

จะใกล้จะไกลก็ไม่สำคัญแล้ว ในยามนี้การได้รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของเย่ฉางชิง ก็เพียงพอแล้ว

"ดี ดี ดีมาก บอกให้พวกเขาเปลี่ยนทิศทางไปที่โลกเทียนอู่ทันที"

โดยไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เรือรบดาราก็หันหัวกลับทันที มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของโลกเทียนอู่ พร้อมกับเร่งความเร็วขึ้นจนถึงขีดสุด

การเปลี่ยนทิศทางกะทันหันเช่นนี้ ทำให้ทุกคนบนเรือต่างก็เกิดความสงสัย

ทว่าเมื่อได้รับรู้ว่าเย่ฉางชิงหาโอกาสติดต่อกับอวิ๋นเซียนไถได้แล้ว อีกทั้งยังบอกตำแหน่งที่อยู่ของตนเองมาให้ด้วย ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นดีใจกันจนเนื้อเต้น

"พบร่องรอยของเจ้าหนูฉางชิงแล้วหรือ?"

"ดี ดี ดีเหลือเกิน ขอเพียงแค่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดก็พอ"

"หุบเขาป่ายซงงั้นหรือ? พวกกลุ่มของขุยเสออยู่ที่หุบเขาป่ายซงงั้นสิ? หรือว่าเจ้าหนูฉางชิงถูกพวกหุบเขาป่ายซงแย่งชิงตัวไปอีกแล้ว"

"เจ้าจะไปสนทำไมกันว่าเป็นใคร ไม่ว่าจะเป็นใครก็ช่างเถอะ หากผู้ใดกล้าแตะต้องเจ้าหนูฉางชิงแม้แต่ปลายเส้นขน ข้าจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก"

"ใช่แล้ว ใครกล้าขวางข้า ข้าจะฟันมันให้ขาดสะบั้นด้วยดาบเดียว"

เรือรบดาราที่เคยมีแต่บรรยากาศหดหู่ ซึมเศร้า มาบัดนี้กลับเดือดพล่านขึ้นมาทันที เพราะข้อความจากเย่ฉางชิง

ในใจของทุกคนต่างก็มีความหวังจุดประกายลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

มีเบาะแสก็ดีแล้ว อีกไม่นานก็จะได้ไปช่วยเหลือเจ้าหนูฉางชิงออกมาแล้ว ถึงยามนั้น เทพขวางสังหารเทพ พุทธะขวางสังหารพุทธะ

สามสาวอย่างเทพธิดาไป๋ฮวา ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปีติยินดี ในที่สุดก็จะได้พบหน้าผู้เป็นสามีแล้ว พวกนางก็ไม่ต้องมานั่งคิดถึงสามีทุกลมหายใจเข้าออก ทั้งยามหลับยามตื่น เหมือนอย่างช่วงที่ผ่านมาอีกแล้ว

พวกเขาสามีภรรยากำลังจะได้พบหน้ากันในเร็วๆ นี้

"วันนี้ช่างเป็นวันดีเสียจริง หรือว่าพวกเราจะนำเสบียงแห้งพวกนั้นออกมากินฉลองกันหน่อยดีไหม?"

"เจ้าพูดถูก วันนี้ต้องฉลองกันสักหน่อยสิ"

ตอนที่ทุกคนเดินทางออกจากโลกฮ่าวถู่ พวกเขาได้นำเสบียงแห้งที่เย่ฉางชิงทำทิ้งไว้ติดตัวมาด้วยเป็นจำนวนมาก

เพียงแต่ออกเดินทางมานานถึงเพียงนี้ ก็ย่อมมีการกินร่อยหรอไปบ้าง สาเหตุหลักๆ ก็คือพวกเขาไม่มีแหล่งเสบียงให้เติมเลยน่ะสิ เสบียงแห้งที่มีก็ลดน้อยถอยลงไปทุกที

มาจนถึงตอนนี้ ทุกคนต่างก็หวงแหนเสบียงแห้งเหล่านี้จนไม่กล้าจะหยิบออกมากินกันแล้ว ในแต่ละวันก็มีเสบียงตกถึงท้องเพียงคนละถุงเท่านั้น

ก็แหงล่ะ ไม่มีผู้ใดรู้เลยนี่นาว่าจะตามหาเย่ฉางชิงพบเมื่อใด

ทว่าวันนี้ มีข่าวคราวของเย่ฉางชิงแล้ว จะเก็บเสบียงแห้งเหล่านี้ไว้ทำไมกันเล่า รอให้ไปช่วยเหลือเจ้าหนูฉางชิงออกมาได้ ค่อยกินของสดใหม่ไม่ดีกว่าหรือ

สำหรับข้อเสนอของทุกคน อวิ๋นเซียนไถก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด เขายิ้มพลางกล่าวว่า

"ดี นำเสบียงแห้งที่เหลือออกมาให้หมด วันนี้ไม่เมาไม่เลิกรา"

"เยี่ยม"

ภายในเรือรบดารา ทุกคนต่างก็พากันลิ้มรสเสบียงแห้งที่เหลืออยู่ ดื่มด่ำกับสุราเลิศรสอย่างเต็มคราบ สุรานั้นมีให้ดื่มอย่างเหลือเฟือ

พวกเขาปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ในที่สุดการค้นหามาอย่างยาวนาน ก็สัมฤทธิ์ผลเสียที

เจ้าหนูฉางชิงนี่เก่งกาจไม่เบาเลยเชียว ถึงกับสามารถหาโอกาสติดต่อพวกเขามาได้

"มา ทุกท่าน ดื่มจอกนี้ให้หมด พวกเราจะออกเดินทาง มุ่งสู่โลกเทียนอู่"

"หมดจอก"

บนเรือรบดารา บรรยากาศอันหดหู่ซึมเศร้าในอดีตได้ถูกปัดเป่าให้มลายหายไปจนหมดสิ้น ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นยินดีจนถึงขีดสุด ส่วนเรือรบดาราเองก็พุ่งทะยานเป็นเส้นแสง พุ่งทะลวงฝ่าห้วงดาราไร้ขอบเขตไปอย่างรวดเร็ว

ตลอดเส้นทาง เมื่อต้องพบเจอกับเรือรบดาราหรือยานดาราลำอื่นๆ พวกเขาก็พุ่งแหวกทะลุผ่านไปในชั่วพริบตา

สร้างความโกรธแค้นให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยจนต้องสบถด่าตามหลัง

"มารดามันเถอะ รีบไปตายหรืออย่างไรกัน"

เกือบจะพุ่งชนกันอยู่รอมร่อ ทว่าทุกคนก็หาได้สนใจเรื่องเหล่านั้นไม่ ในยามนี้ ภายในหัวของทุกคนมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือต้องเร็ว เร็วให้มากกว่านี้อีก เพื่อรีบมุ่งหน้าไปยังโลกเทียนอู่ให้เร็วที่สุด เพื่อไปช่วยเหลือเย่ฉางชิงออกมา อย่าให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันอันใดขึ้นอีกเลย

ครั้งนี้จะปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปไม่ได้อีกแล้วเด็ดขาด

เรือรบดาราลำนี้ราวกับคนบ้าคลั่งที่กำลังพุ่งทะยานฝ่าห้วงดาราไร้ขอบเขต มุ่งหน้าตรงไปยังโลกเทียนอู่ด้วยความรวดเร็ว

(จบแล้ว)