บทที่ 370 - บุคคลมีหน้ามีตา

บทที่ 370 - บุคคลมีหน้ามีตา

กินข้าวเที่ยงเสร็จ หลี่ชุนให้หู่จื่อกับพวกช่วยถอดหลังคารถสามล้อเครื่องออก แล้วให้ทั้งสองคนขี่รถกลับหมู่บ้านไปขนแม่พิมพ์และโต๊ะเก้าอี้มา

โต๊ะเก้าอี้และขาตั้งยี่สิบหกชุด คงต้องให้พวกเขาขนกันหลายรอบเลยล่ะ

หลี่ชุนไปซื้อผ้าขาวบางที่สหกรณ์กับหลานหลาน แต่ผ้าขาวบางที่สหกรณ์ตำบลบางเกินไป ไม่ผ่านเกณฑ์ของคุณครูหลาน หลี่ชุนเลยต้องขี่จักรยานไปซื้อที่สหกรณ์ในเมืองแทน

พอมีป้าจางและคนอื่นๆ มาช่วย ประสิทธิภาพการทำงานก็พุ่งกระฉูด แม้ปริมาณอาหารพะโล้จะเพิ่มขึ้นเท่าตัว แต่เวลาที่ทำเสร็จกลับเร็วกว่าเมื่อก่อนมาก

บ่ายสี่โมง อาหารพะโล้ทั้งหมดก็ทำเสร็จเรียบร้อย เหลือแค่งานรมควันที่หลี่ชุนต้องทำเองหลังอาหารเย็น

โต๊ะเก้าอี้ก็ถูกขนกลับมาเก็บในห้องเก็บของจนครบถ้วน พองานทั้งหมดเสร็จสิ้น ป้าจางก็พาแก๊งสี่สหายเลิกงานกลับบ้าน

หลังมื้อค่ำ พ่อแม่กลับหมู่บ้าน หลานหลานต้องจัดการกับผ้าขาวบางหนาๆ ที่เพิ่งซื้อมา คืนนี้เลยต้องงดทบทวนบทเรียนไปก่อน และให้หลี่หนานมาช่วยสุมไฟให้

ถึงจะต้องทำงาน แต่หลี่หนานกลับดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า มีพลังล้นเหลือ

หลี่ชุนก็เตรียมจะเข้าไปช่วย แต่ตอนนั้นซูจื้อกังก็พาซูเป่าเจินพ่อของเขามาพอดี

"คุณลุงซู พี่สี่ เชิญในบ้านครับ"

ซูเป่าเจินคือหัวหน้าแผนกหนึ่งของโรงงานเพลาข้อเหวี่ยง สูงไม่ถึงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ผิวขาว หน้าเหลี่ยม ผมหวีเสยเรียบ หน้าผากกว้าง

อีกยี่สิบกว่าปีข้างหน้า ตอนที่ซูเป่าเจินอายุเจ็ดสิบกว่า ผมขาวโพลนบางลงไปบ้าง หนังศีรษะกับหน้าผากเป็นสีชมพูเรื่อๆ ดูเหมือนเทพโส่วซิงเลยล่ะ ดูดีสุดๆ

แต่ถ้าคิดว่าซูเป่าเจินเป็นคนใจดีมีเมตตาล่ะก็ คิดผิดถนัดเลย ตาลุงคนนี้อารมณ์ร้อนสุดๆ เวลาตีลูกทีนึงเหมือนตีศัตรูที่ฆ่าพ่อเลยล่ะ ตีแบบกะเอาให้ตายเลย

หลี่ชุนเคยเห็นฉากที่คุณลุงซู "สั่งสอน" ลูกชายมาหลายครั้งแล้ว เป็นภาพจำที่ฝังใจมาก ด้วยเหตุนี้ หลี่ชุนจึงมีความยำเกรงต่อซูเป่าเจินอยู่บ้าง

รินน้ำชาให้พวกเขาเสร็จ ก็เปิดลิ้นชักหยิบบุหรี่อวี้จินเซียงออกมาเปิดซองวางไว้ตรงหน้าซูเป่าเจิน

ทำไมไม่ยื่นให้เขาล่ะ?

ก็เพราะตอนนี้ตาเฒ่าซูกำลังสูบอยู่น่ะสิ

ซูเป่าเจินมีฉายาในที่ทำงานว่า ซูเอ้อร์หั่ว คำว่า "เอ้อร์หั่ว" ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงอารมณ์ร้อน แต่มาจากพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของซูเป่าเจิน ที่วันหนึ่งเขาจุดไม้ขีดแค่สองก้านเท่านั้น

ตอนเช้าเริ่มงานจุดบุหรี่มวนหนึ่ง พอมวนนี้ใกล้จะหมด ก็รีบควักอีกมวนมาต่อไฟทันที

ต่อไฟมวนชนมวน ตลอดช่วงเช้าไม่เคยขาดตอนเลย

ช่วงบ่ายก็ทำแบบเดียวกัน วันหนึ่งจุดไฟแค่สองครั้ง สูบบุหรี่วันละสี่ซอง

ดังนั้นหลี่ชุนจึงต้องหาบุหรี่ธรรมดาให้เขา เพราะบุหรี่แบบมีก้นกรองมันต่อไฟไม่ได้

อย่าสงสัยเลย นี่คือเรื่องจริง

ถึงจะสูบบุหรี่จัดขนาดนี้ แต่สุขภาพของคุณตาแข็งแรงมาก อายุแปดสิบกว่าเป็นแค่เบาหวานอ่อนๆ สุดท้ายก็มาเสียชีวิตเพราะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันตอนถอนฟันที่โรงพยาบาล

หลี่ชุนชำเลืองมองซูจื้อกัง เกือบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่

ปกติเห็นทำตัวกร่าง ปากเก่งโอ้อวดใส่เขาตลอด แต่ตอนนี้พอมาอยู่ข้างพ่อกลับหงอเป็นนกกระทา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ!

ซูเป่าเจินยังพูดจาสุภาพกับหลี่ชุน ยิ้มพลางพูดว่า "ไอ้หนุ่ม ปีนี้แกทำผลงานได้ไม่เลวเลยนะ ในโรงงานของพวกเรา ชื่อเสียงของแกโด่งดังกว่าฉันซะอีก!"

"ฮะๆ! ก็พอได้แหละครับ!"

"ฉันปรึกษากับป้าของแกแล้ว งานแต่งของเจ้าสี่วันที่สองนี้ จะจ้างแกทำโต๊ะจีนเลย จะได้หมดเรื่องหมดราว เรื่องนี้แกมีเงื่อนไขยังไงบ้างล่ะ?" ซูเป่าเจินเข้าเรื่องตรงๆ

ซูจื้อกังที่เคยให้คำมั่นสัญญากับหลี่ชุนว่าจะตัดสินใจเรื่องงานแต่งเอง ตอนนี้กลับนั่งเงียบกริบ

หลี่ชุนยิ้ม เรื่องนี้เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ก็เลยเมินซูจื้อกังไปเลย แล้วคุยกับซูเป่าเจินโดยตรง

"คุณลุงซู คุณลุงเตรียมจะจัดงานในเขตบ้านพักพนักงาน หรือว่าจะมาจัดที่บ้านผมเหมือนบ้านผู้จัดการซุนครับ?" หลี่ชุนถาม

"มาจัดที่บ้านแกนี่แหละ ในเขตบ้านพักพนักงานที่มันแคบ ลุงของแกในโรงงานก็ถือว่าเป็นบุคคลมีหน้ามีตา งานมงคลของบ้านเราจะจัดแบบขี้เหนียวไม่ได้หรอก"

ซูเป่าเจินพูดจบ บุหรี่ในมือก็ไหม้เกือบจะถึงก้นกรองแล้ว เขาหยิบบุหรี่มวนใหม่มาบิดเอาใบยาสูบออกนิดหน่อย แล้วเอาไปจ่อกับก้นบุหรี่มวนเดิม หมุนเบาๆ สองสามทีก็ต่อไฟได้อย่างสมบูรณ์แบบ ใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงสิบวินาที

ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ความชำนาญล้วนๆ!

หลี่ชุนหยิบสมุดจดขึ้นมาเปิด ถามว่า "คุณลุงซู คุณลุงตั้งงบไว้โต๊ะละเท่าไหร่ครับ?"

"ของแกมีราคาเท่าไหร่บ้างล่ะ?"

"มียี่สิบสองถึงสามสิบหยวนครับ" หลี่ชุนตอบ

"บ้านผู้จัดการซุนจัดโต๊ะละเท่าไหร่?"

"บ้านเขาจัดโต๊ะละยี่สิบเจ็ดหยวนครับ"

ซูเป่าเจินขมวดคิ้ว "แพงไปหน่อยนะ โต๊ะละยี่สิบสามสิบสี่หยวนมันจะต่างกับบ้านเขาสักแค่ไหนเชียว?"

"โต๊ะจีนงานศพกับโต๊ะจีนงานมงคลไม่เหมือนกันหรอกครับ โต๊ะจีนบ้านคุณลุงมีเครื่องในหมูเพิ่มมาด้วย ผมว่าโต๊ะละยี่สิบสามสิบสี่หยวนก็ถือว่าดีมากแล้วครับ"

"เชื่อถือได้ไหม?" ซูเป่าเจินถาม

"แน่นอนครับ ในตำบลผมก็ถือว่าเป็นบุคคลมีหน้ามีตาเหมือนกัน คนที่จ้างผมทำโต๊ะจีนไม่มีใครบอกว่าไม่น่าเชื่อถือเลยสักคน"

ซูเป่าเจินชี้หน้าหลี่ชุนแล้วหัวเราะ "ไอ้เด็กแสบ แกเลียนแบบฉันเหรอ?"

"ฮี่ๆ!"

ซูจื้อกังนั่งฟังสองคนนี้ต่อปากต่อคำกัน อยากจะขำแต่ก็ไม่กล้า หน้าแดงก่ำไปหมด

ซูเป่าเจินสูบบุหรี่ไปคิดไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "โต๊ะละยี่สิบสี่หยวนไหวไหม?"

หลี่ชุน "ไหวครับ ไหวแน่นอน ราคานี้เหมาะสมกับฐานะและบุคลิกของคุณลุงซูที่สุดแล้วครับ"

"ฮ่าๆๆ......"

"ไอ้เด็กแสบ เมื่อก่อนฉันไม่เห็นรู้เลยว่าแกจะปากหวานขนาดนี้ งั้นตกลงเอาโต๊ะละยี่สิบสี่หยวนนี่แหละ"

หลี่ชุนรินน้ำชาเพิ่มให้ซูเป่าเจิน แล้วพูดว่า "คุณลุงซู ผมพูดอย่างเดียวคงไม่พอ คุณลุงควรจะมาลองชิมอาหารก่อนล่วงหน้านะครับ ถ้าคิดว่าเมนูไหนไม่เหมาะจะได้เปลี่ยนทัน"

ซูเป่าเจินถามว่า "ชิมอาหารต้องเสียเงินไหม?"

"แปลกจังเลยนะครับ แน่นอนสิว่าต้องเสียเงิน!"

ซูเป่าเจินเบ้ปาก "ต้องเสียเงินแล้วจะชิมหาพระแสงอะไร เงินของฉันก็ไม่ได้ลอยมาตามลมนะเว้ย ฉันเชื่อใจแก ตกลงเอาโต๊ะละยี่สิบสี่ อาหารสิบสองอย่างแกจัดมาเลยละกัน"

"คุณลุงซูใจกว้างจริงๆ ครับ! คุณลุงสบายใจได้ ผมรับรองว่าจะไม่ทำให้คุณลุงขายหน้าแน่นอน" หลี่ชุนประจบ

ซูเป่าเจินหัวเราะร่วน "ถ้าแกกล้าทำให้ฉันขายหน้า ฉันก็ไม่ปล่อยแกไว้แน่ อย่าคิดว่าแกมีชื่อเสียงหน่อยแล้วจะมากำแหงกับฉันนะ แกยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันหรอกเว้ย!"

หลี่ชุนรีบยกนิ้วโป้งให้ทันที "ยังไงคุณลุงซูก็เก่งกว่าครับ ฝีมือของคุณลุงผมเคยเห็นมาแล้ว ขอยอมรับความพ่ายแพ้เลยครับ"

หลี่ชุนเผลอมองไปที่ซูจื้อกังแวบหนึ่ง อีกฝ่ายแทบจะทนไม่ไหวอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

ซูเป่าเจินโบกมือ "เอาล่ะๆ เลิกไร้สาระได้แล้ว พูดเรื่องจริงจังดีกว่า ที่นี่แกเลี้ยงข้าวหลักด้วยใช่ไหม?"

"ถูกต้องครับ นอกจากถั่วลิสง เมล็ดแตงโม ลูกอม แล้วก็เหล้าบุหรี่ ที่เหลือรวมอยู่ในราคาโต๊ะจีนหมดแล้วครับ"

ซูเป่าเจิน "เหล้าขาวก็ใช้ของแกนะ คราวก่อนที่แกเอามาเสิร์ฟงานบ้านผู้จัดการซุนน่ะ รสชาติไม่เลวเลย แล้วก็ใช้ขวดแบบนั้นแหละนะ อย่าเอาขวดน้ำเกลือมาหลอกฉันล่ะ!"

หลี่ชุนยิ้ม "คุณลุงซู ของผมมีดีกว่าคราวนั้นอีกครับ คุณลุงรอแป๊บนะ ผมจะไปเอามาให้ดู"

(จบแล้ว)