ตอนที่ 254 ฆาตกรรม !

มันเป็นถุงผ้า และมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน

เฟิงเฟินไดสนใจแค่เฟิงเฉินหยูเท่านั้น และมองไม่เห็นถุงผ้านั้น แต่เฟิงเฉินหยูและยี่หลินเห็นเหมือนกัน

ในช่วงเวลานั้นใบหน้าทั้งสองซีด โดยเฉพาะอย่างยิ่งยี่หลินผู้ไตร่ตรองถึงสถานการณ์อย่างลับ ๆ แน่นอนนางรู้ว่ามีอะไรอยู่ในกระเป๋า ตระกูลเฉินตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเฟิง แต่ก็ยังคงมีความสัมพันธ์แบบลับ ๆ กับเฟิงเฉินหยูอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งลุงสาม เฉินเหลียงซึ่งมักจะช่วยเหลือเฟิงเฉินหยูทุกอย่าง ข้างในถุงผ้านั้นมีจดหมายที่เฉินเหลียงส่งถึงเฟิงเฉินหยูเมื่อไม่นานมานี้ เขามักจะแนะนำให้เฟิงเฉินหยูเผาทิ้ง แต่เฟิงเฉินหยูไม่เห็นด้วย นางเก็บไว้ในแจกัน

ตอนนี้แจกันถูกโยนโดยคุณหนูสี่แล้วนี่จะเป็นสิ่งที่ดีได้อย่างไร

เฟิงเฟินไดโยนแจกันและรอสักพัก แต่นางเห็นว่าเจ้านายและบ่าวรับใช้ไม่ตอบสนองตามที่นางหวัง พวกเขาจ้องที่พื้น สายตาของพวกเขาดูเหมือนจะไม่ได้มองที่แจกันที่แตก ดังนั้นนางจึงรู้สึกว่ามันผิดปกติ เมื่อนางมองตามนางพบว่ามีบางสิ่งซ่อนอยู่ภายในแจกัน

“นั่นอะไร ?” เฟิงเฟินไดรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งกับความประหลาดใจนี้ ความสามารถในการค้นหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ลับ ๆ หมายความว่านางจะสามารถควบคุมชีวิตของเฟิงเฉินหยูได้ !

เมื่อคิดอย่างนี้นางก้มลงและหยิบกระเป๋าผ้าขึ้นมาทันที แต่นางไม่คิดว่าเฟิงเฉินหยูจะรีบเร่งเช่นกัน เฟิงเฉินหยูผลักนางลงกับพื้นอย่างแรง

เฟิงเฟินไดล้มลงบนพื้น และแจกันสีแดงที่แตกบาดเข้าที่ใบหน้าของนางทำให้เลือดไหล

เป่ยเอ๋อเห็นว่าใบหน้าของเฟิงเฟินไดโดนแจกันบาด ไม่มีเวลาที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อแย่งชิงสิ่งนี้กับเฟิงเฉินหยูและบ่าวรับใช้ของนาง เป่ยเอ๋อรีบคุกเข่าลงที่ด้านข้างของเฟิงเฟินไดและพร่ำถามนางซ้ำ ๆ ว่าเจ็บหรือไม่ ? “เอามือของเจ้าออกไป อย่าจับมัน !”

และในเวลานี้เฟิงเฉินหยูมองไปที่ยี่หลิน ยี่หลินเข้าใจในทันทีว่าเฟินเฉินหยูหมายถึงอะไร นางหยิบถุงผ้าขึ้นมาจากพื้นและวิ่งออกไป

เฟิงเฟินไดคลั่งและผลักเป่ยเอ๋อออกไป พร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า “ไม่ต้องห่วงข้า ! รีบตามนางไป ! ข้าว่าต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน !”

"แต่…"

“ไม่เป็นไร ! ไปเร็ว !”

เป่ยเอ๋อทำอะไรไม่ถูก นางมองไปที่เฟิงเฟินได จากนั้นนางก็วิ่งตามยี่หลินออกไป

จากนั้นเฟินเฟินไดก็ลุกขึ้นนั่งบนพื้นและจ้องมองเฟิงเฉินหยูแล้วตะโกนเสียงดัง “เจ้าต้องการฆ่าข้าใช่หรือไม่ ?”

เฟิงเฉินหยูเห็นบาดแผลที่ใบหน้าของเฟิงเฟินได นางก็ไม่ตกใจเลย นางกลับรู้สึกมีความสุขอยู่ลึก ๆ ในใจ แต่นางกลับแสดงสีหน้ากังวลขณะที่นางถาม “น้องสี่ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ? เจ้าโยนแจกันข้าแตก ข้ายังไม่โทษเจ้าแต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทำเช่นนี้ ลุกขึ้นเร็ว ที่พื้นมันเย็น” นางพูดอย่างนี้นางไปช่วยเฟิงเฟินได

เฟิงเฟินไดตะโกน “นังบ้า !” ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เลือดยังคงไหลอยู่บนแก้มของนางขณะที่ท่าทางของนางเริ่มเย็นชา “เฟิงเฉินหยู เจ้าซ่อนอะไรไว้ในแจกันและมันถูกค้นพบโดยข้า แต่เจ้าก็ยังปฏิเสธหรือ เจ้าไม่รอดแล้ว ! วันนี้ข้าจะบอกท่านย่าเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน ข้าจะให้ท่านย่าลงโทษเจ้า !”

“น้องสี่” เฟิงเฉินหยูทำท่ากังวลมาก “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ? ศีรษะของเจ้ากระแทกพื้นตอนที่ล้มลงไปหรือไม่? ไม่เช่นนั้นทำไมเจ้าจะพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร ? ข้าซ่อนอะไรไว้ในแจกันตั้งแต่เมื่อใด ? มันอยู่ที่ไหน ?”

“หยุดเสแสร้งเสียที !” เฟิงเฟินไดเริ่มตะโกน “เฟิงเฉินหยู เจ้าชอบเสแสร้งมาตั้งแต่เด็ก คนอื่นบอกว่าเจ้าเป็นพระโพธิสัตว์ แต่ข้ารู้ว่าเจ้ามันเป็นงูพิษ !”

ด้วยเสียงกรีดร้องของนางอย่างนี้ บ่าวรับใช้ในเรือนไม่สามารถแสร้งทำเป็นว่าพวกเขาไม่ได้ยินมันอีกต่อไป เพราะเฟิงเฉินหยูมักจะพูดกับยี่หลินเท่านั้น บ่าวรับใช้คนอื่นไม่จำเป็นต้องดูแลนาง และพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าห้องนอนของนาง บ่าวรับใช้จึงทำงานอยู่ไกลจากห้องนี้ แต่ตอนนี้ห้องของเฟิงเฉินหยูเสียงดัง ดังนั้นจึงยากที่จะอธิบายหากพวกเขาไม่ได้เข้าไปในตอนนี้ ดังนั้นบ่าวรับใช้สองสามคนวิ่งเข้าไป พวกเขาเห็นเลือดบนใบหน้าของเฟิงเฟินได ขณะที่นางชี้ไปที่เฟิงเฉินหยูและด่าทออย่างรุนแรง

บ่าวรับใช้ที่เข้ามาใกล้ประตูก็โชคดีพอที่จะเห็นเฟิงเฟินไดโยนแจกันอย่างจงใจ ในเวลานั้นนางวิ่งไปซุบซิบเกี่ยวกับเรื่องนี้กับบ่าวรับใช้คนอื่น ดังนั้นนางจึงไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ตอนนี้นางเห็นว่าเจ้านายของนางต้องพ่ายแพ้ นางรู้สึกว่านางต้องทำอะไรสักอย่าง นางจึงพูดขึ้นมาว่า “คุณหนูสี่รังแกคุณหนูใหญ่ทำไมเจ้าคะ ! นอกจากจะโยนแจกันแตก แถมยังตะโกนด่าพี่สาวของตัวเองอีก นางเป็นพี่สาวของคุณหนูนะเจ้าคะ !”

บ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งที่ได้ยินเรื่องที่คุณหนูสี่โยนแจกันพูดขึ้นว่า “ถูกต้องเจ้าค่ะ เราทุกคนเห็นว่าคุณหนูสี่เป็นคนโยนแจกันแตก”

เฟิงเฉินหยูรู้สึกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนแห่งนี้น่ารักเป็นครั้งแรก ดังนั้นนางจึงพูดด้วยความโศกเศร้ามากขึ้นว่า “น้องสี่ หลานคนมองเห็น ข้าไม่โทษเจ้าเพราะทำลายแจกันของข้า แต่หน้าของเจ้าโดนเศษแจกันบาดด้วย เจ้าต้องไปหาหมอ !”

เฟิงเฟินไดเข้าใจสถานการณ์ของนาง ตัวนางเองถูกทิ้งไว้ในถ้ำของหมาป่า นางจะหาเหตุผลใดมาโต้เถียงกับคนกลุ่มนี้ได้ ดังนั้นนางจึงออกไปข้างนอก ในขณะที่จะออกไป นางมองดูว่าเป่ยเอ๋อกลับมาหรือไม่

เฟิงเฉินหยูเห็นว่านางต้องการที่จะจากไป และเดินตามสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว โดยพูดว่า “เจ้าจะไปไหน ข้าจะให้บ่าวรับไปเรียกหมอให้ ! คงไม่ดีถ้าเกิดรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเจ้า !”

เฟิงเฟินไดตกใจและชี้ไปที่เฟิงเฉินหยู “เจ้าอย่าเข้ามา ! อย่าเข้ามา ! เฟิงเฉินหยู เจ้าเป็นฆาตกร ! หากใบหน้าของข้าเสียโฉม ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตาย !”

หลังจากพูดอย่างนี้นางก็หันหลังกลับและวิ่งหนีไป ขณะที่วิ่ง นางก็ร้องไห้และตะโกนว่า: "ฆาตกรรม! พี่ใหญ่ฆ่าคน ! ”

เฟิงเฉินหยูมองไปที่คนที่วิ่งหนีไป และชั้นน้ำแข็งปกคลุมใบหน้าของนาง

เฟิงเฟินได เจ้ากำลังเก็บเกี่ยวสิ่งที่เจ้าหว่าน มันจะดีถ้าใบหน้าของเจ้าเสียโฉม เมื่อใบหน้าของเจ้าเสียโฉม เจ้ายังจะหยิ่งจองหองอยู่หรือไม่ แม้ว่าเฟิงหยูเฮงสามารถรักษาได้แต่เจ้าไม่มีเงิน

“คณหนูใหญ่” บ่าวรับใช้พูดอย่างเงียบ ๆ “ตอนนี้เราควรทำอะไรดี”

เฟิงเฉินหยูเหลือบมองไปที่บ่าวรับใช้ และยอมรับว่าเฟิงเฟินไดเป็นคนที่ทำลายแจกัน นางชื่อเซียงเอ๋อ

“เซียงเอ๋อไปกับข้า ไปหาท่านย่า เจ้าพูดเหมือนที่พูดก่อนหน้านี้” เซียงเอ๋อพยักหน้า แล้วเดินตาม และตระหนักได้ทันทีว่านางกำลังจะทำประโยชน์ให้คุณหนูของนาง นางมีความสุขมาก “คุณหนูใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ บ่าวรับใช้คนนี้รู้ว่าจะพูดอะไรเจ้าค่ะ”

“ดี” เฟิงเฉินหยูเห็นด้วยในขณะที่เดินไป เมื่อมองไปในทิศทางที่ยี่หลินวิ่งไป นางก็รู้สึกถึงความกังวลใจ “ไปดูว่ายี่หลินกลับมาแล้วหรือยัง”

“เจ้าค่ะ” ทันใดนั้นบ่าวรับใช้ก็วิ่งไปในทิศทางนั้น ไม่นานนางกลับมา “ยี่หลินกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”

แน่นอนว่าข้างหลังนางคือยี่หลินที่หน้าซีด เฟิงเฉินหยูเห็นว่ามือของนางว่างเปล่า เมื่อนางมองไปข้างหลังนางไม่เห็นบ่าวรับใช้ของเฟิงเฟินได นางอดไม่ได้ที่จะเริ่มตื่นตกใจและถามอย่างใจจดใจจ่อว่า "เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ? ” นางต้องการถามเกี่ยวกับสิ่งของ แต่มีคนมากมายรอบตัว นางจึงไม่สามารถถามได้

อย่างไรก็ตามยี่หลินมองดูนางด้วยความสับสนว่า “คุณหนู บ่าวรับใช้คนนี้รู้สึกไม่สบาย ข้าไปห้องน้ำ ! ทำไมมีคนมาตามบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ” นางพูดกับเฟิงเฉินหยู

เฟิงเฉินหยูเข้าใจ และย้อนกลับมาทันทีพูดว่า “ไม่มีอะไรเลย ข้าถามผิด ข้าอยากถามว่าเจ้าค่อยยังชั่วแล้วหรือยัง ?”

ยี่หลินโค้งคำนับ “ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงเจ้าค่ะ ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”

“ไปที่เรือนซูหยากับข้า” นางมุ่งหน้าไปยังทางออกของเรือน “คุณหนูสี่ทำแจกันห้องข้าแตก จากนั้นหน้าของนางก็โดนเศษแจกันบาดด้วยความไม่ระมัดระวัง ข้ารู้สึกผิดจริง ๆ แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของข้า แต่นางได้รับบาดเจ็บในห้องของข้า มันจะดีที่สุดถ้าข้าไปรับผิดกับท่านย่า”

บ่าวรับใช้สองคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้าพร้อมกับเซียงเอ๋อพูดว่า “คุณหนูสี่นั้นไม่ระวังเอง บ่าวรับใช้ผู้นี้เห็นนางทำแจกันของคุณหนูใหญ่แตก พี่ยี่หลินเห็นหรือไม่ ?”

ในตอนแรกยี่หลินไม่รู้ว่าทำไมเซียงเอ๋อถึงติดตามเฟิงเฉินหยู แต่ตอนนี้เมื่อนางได้ยินสิ่งนี้นางก็เข้าใจ เห็นได้ชัดว่าเซียงเอ๋อเป็นพยาน

นางพยักหน้า “เจ้าพูดถูก ข้าก็เห็นเช่นกัน เราต้องบอกท่านฮูหยินผู้เฒ่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ชัดเจน”

ทั้งสามรีบวิ่งตรงไปที่เรือนซูหยา เมื่อพวกเขาเข้าไปในสนาม พวกเขาได้ยินเสียงร้องจากระยะไกล มันฟังดูน่าสังเวชราวกับว่าญาติเสียชีวิต และเสียงร้องก็คร่ำครวญโหยหวน

เฟิงเฉินหยูไม่สามารถช่วยได้ ได้แต่ขมวดคิ้ว เฟิงเฟินไดวิ่งมาที่นี่ ช่างเป็นแผนที่ดีเสียจริง

เมื่อเห็นว่าเฟิงเฉินหยูมาแล้ว บ่าวรับใช้คนหนึ่งของเรือนซูหยาก็ข้ามไปอย่างรวดเร็วและรีบแจ้งว่า  “คุณหนูสี่ร้องไห้วิ่งเข้ามาพร้อมกับพูดว่าคุณหนูใหญ่ทำร้ายนางเจ้าค่ะ”

“คุณหนูใหญ๋รีบเข้ามาดูเจ้าค่ะ ตอนนี้นางอยู่ในห้องนอนของท่านฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

เฟิงเฉินหยูพยักหน้า “ข้าจะเข้าไปทันที แต่คุณหนูสี่พูดว่าข้าทำร้ายนางได้อย่างไร นางล้มลงไปเอง !”

บ่าวรับใช้คนนี้จะรู้ความจริงได้อย่างไร นางรู้แค่ว่าคุณหนูในคฤหาสน์ต้องมีเรื่องการต่อสู้อย่างเปิดเผยและลับ ๆ

เฟิงเฉินหยูนำบ่าวรับใช้สองคนเข้าห้องนอนของฮูหยินผู้เฒ่าอย่างรวดเร็ว ยิ่งพวกเขาได้ใกล้เข้าไปก็ได้ยินเสียงร้องดังมากขึ้น เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องนอน พวกเขาได้ยินเสียงของเฟิงเฟินได “ถึงแม้ว่าหลานสาวจะเป็นคนใจร้อน และบางทีข้าอาจพูดอะไรบางอย่างที่อาจทำให้พี่ใหญ่ขุ่นเคือง แต่พี่ใหญ่ก็ไม่ควรทำแบบนี้ ! พี่ใหญ่อยากจะฆ่าข้า และนั่นทำให้ข้ากลัวมาก ท่านย่า ถ้าหลานสาววิ่งหนีช้ากว่านี้ ข้าจะต้องตายแน่เจ้าค่ะ !”

ในเวลานี้ฮูหยินผู้เฒ่าได้นั่งอยู่บนเตียงของนาง นางปวดหัวจากเสียงร้องของเฟิงเฟินได นางมีปัญหาในการนอนหลับเมื่อคืน ดังนั้นนางจึงอยากจะนอนพัก นางจึงยกเลิกการคารวะตอนเช้า แต่นางไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะมาสร้างปัญหาให้นาง

“พี่สาวจะฆ่าเจ้าได้อย่างไร ?” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่กล้าเชื่อเฟิงเฟินได

เฟิงเฟินไดชี้ที่แผลบนใบหน้าของนางเป็นหลักฐาน “ท่านย่า ! ดูแผลของเฟิงเฟินได ! พี่ใหญ่ใช้มีดทำร้ายข้า ! ถ้าไม่ใช่เพราะเฟินไดวิ่งเร็ว มีดของพี่ใหญ่ก็จะแทงเข้าที่ท้องของข้า !”

เฟิงเฉินหยูพูดไม่ออกเมื่อได้ยิน เฟิงเฟินไดปั้นน้ำเป็นตัว มีดมาจากไหน ? นางถือมีดตั้งแต่เมื่อไหร่dyo

อย่างไรก็ตามยี่หลินหัวเราะและเตือนนางอย่างเงียบ ๆ “คุณหนูสี่ได้ปิดกั้นเส้นทางการหนีของตัวเอง นางไม่มีพยานหรือหลักฐาน ไม่สามารถตำหนิเราได้เจ้าค่ะ”

เฟิงเฉินหยูอยากถามว่าเป่ยเอ๋อไปที่ใด แต่นางรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะถาม นางทำได้เพียงทนและก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว นางกระพริบตาสองสามครั้ง พยายามที่จะบีบน้ำตาสองสามหยด “น้องสี่ เจ้าทำไมถึงพูดเช่นนั้น ? ข้าใช้มีดเมื่อไหร่ !”

เมื่อเห็นว่าเฟิงเฉินหยูมาถึง ฮูหยินผู้เฒ่าก็กล่าวอย่างรวดเร็วว่า “เจ้ามาถึงพอดี บอกข้ามาเร็ว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?”

“ท่านย่าช่วยข้าด้วย !” เมื่อเห็นเฟิงเฉินหยู เฟิงเฟินไดลุกขึ้นยืนแล้วพยายามกระโดดขึ้นไปบนเตียงของฮูหยินผู้เฒ่า

ยายจาวหยุดนางอย่างรวดเร็ว “คุณหนูสี่อย่าทำแบบนี้เจ้าค่ะ ท่านฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่หายดีเจ้าค่ะ !”

“แต่พี่ใหญ่อยากจะฆ่าข้า ! ท่านย่าช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ! เฟินไดยังไม่อยากตาย !” นางพูดแบบนี้ แล้วก็เริ่มร้องไห้และกรีดร้องอีกครั้ง

ฮูหยินผู้เฒ่ามองดูเลือดที่เริ่มไหลเพราะเสียงร้องของนาง ไหลออกมา ตอนนี้ไหลถึงคอของนาง นางเกือบจะเรียกหาหมอด้วยความหวาดกลัว แต่ในเวลานี้นางได้ยินเสียงกรีดร้องที่โหยหวนกว่าดังขึ้นมา “ลูกสาวข้า ! ถ้าเจ้าตาย ข้าจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร !”