บทที่ 380 - เบื้องลึกศิษย์สายตรง

บทที่ 380 - เบื้องลึกศิษย์สายตรง

"เก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียว?!" รูม่านตาของจีอู๋ซวงหดเล็กลง รู้สึกถึงแรงกดดันในพริบตา

"ใช่แล้ว!" เย่ชิงอวิ๋นพยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นก็กล่าวว่า "เล่าลือกันว่าคนผู้นั้นมีพรสวรรค์สูงส่งหาตัวจับยาก มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งทะเลตะวันออก อายุน้อยมาก อายุก็ไม่ถึงร้อยปีเช่นกัน"

"คงจะไม่ใช่ยอดฝีมือขั้นสูงสุดหน้าใหม่อีกคนหรอกนะ?" จีอู๋ซวงเลิกคิ้ว

เย่ชิงอวิ๋นปรายตามองใครบางคน กล่าวว่า "ไม่ถึงกับวิปริตปานนั้น ทว่าก็ไม่อาจดูเบาได้ คนผู้นี้ผ่านทัณฑ์ล้างโลกมาแล้ว ขาดเพียงคัมภีร์กายาอีกเพียงเล่มเดียว ด้านอื่นๆ ล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจนน่าสะพรึงกลัว"

เขาเอ่ยอีกว่า "ผู้คนมากมายต่างพูดกันว่า หากหญิงงามท่านนั้นฝากตัวเป็นศิษย์วังชิงหลิง เกรงว่าคงจะได้เป็นหนึ่งในสิบสองศิษย์สายตรงไปแล้ว"

"แถมยังเป็นอิสตรีอีกหรือ?"

"ถูกต้อง สตรีท่านนี้พรสวรรค์ล้ำเลิศ อีกทั้งยังเด็ดขาดเหี้ยมโหด ราวกับเป็นสหายเจียงในร่างจำลอง เมื่อก่อนตอนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตยอดฝีมือขั้นสูงสุด ก็เคยสังหารสายเลือดเข้าใกล้มรรคาแดนสวรรค์ชั้นที่เก้ามาแล้ว" เย่ชิงอวิ๋นกล่าวอย่างช้าๆ

เซียนจื่อท่านนั้นฝึกฝนกระบี่มหาทำลายล้าง พลังทำลายล้างเทียบเคียงได้กับดาบสวรรค์แห่งความดับสูญ

"กระบี่มหาทำลายล้าง" เจียงผิงพึมพำ เขานึกไปถึงอัจฉริยะหญิงที่เคยพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของตนเองในอดีต ตอนนั้นสายเลือดเข้าใกล้มรรคาหญิงผู้นั้นก็ใช้เพลงกระบี่มหาทำลายล้างเช่นกัน

"สหายจี เจ้าอยากจะทะลวงเข้าสู่สามอันดับแรก ดูท่าคงจะยากเสียแล้วล่ะ" เย่ชิงอวิ๋นหันไปมองจีอู๋ซวง

ทว่าอีกฝ่ายกลับเลิกคิ้วกล่าวว่า "ทหารมาขุนพลต้าน น้ำมาดินกลบ"

ผู้ใดแข็งแกร่งผู้ใดอ่อนแอ ย่อมต้องประลองกันดูจึงจะรู้

แน่นอนว่า แม้จะกล่าวเช่นนั้น ทว่าข่าวสารที่เย่ชิงอวิ๋นนำกลับมา ก็ทำให้เขารู้สึกกดดัน จนถึงขั้นตอนกลางคืนไม่ออกไปดื่มสุรา เอาแต่เก็บตัวฝึกฝนอย่างหนักอยู่ในห้องวิเวก

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน หลินจือเจินก็มาเยี่ยมเยียนถึงหน้าประตู

"นี่คือข้อมูลของเหล่ายอดฝีมือที่ข้ารวบรวมมาให้พวกเจ้า" นางหยิบสมุดเล่มหนาปึกออกมา ภายในบันทึกประวัติความเป็นมาของบรรดายอดฝีมือที่จะเข้าร่วมการคัดเลือกในครั้งนี้เอาไว้

"โจวเถาหง!" เจียงผิงมองเห็นชื่อของบุคคลอันดับหนึ่งแห่งทะวันตะวันออกในยุคปัจจุบันตั้งแต่แรกเห็น

"อืม สตรีท่านนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป แม้แต่ศิษย์สายในผู้ยอดเยี่ยมหลายคนของวังชิงหลิง ก็ยังต้องยอมศิโรราบ" หลินจือเจินกล่าวอย่างจริงจัง

ได้ยินมาว่า วิชามรรคาที่สตรีท่านนี้ฝึกฝนนั้นสอดคล้องกับบุคคลสำคัญท่านหนึ่งของชิงหลิง ท่านผู้นั้นเต็มใจที่จะรับนางเป็นศิษย์เป็นกรณีพิเศษ ทว่ากลับถูกปฏิเสธไป

"ข้ายังได้ยินมาอีกว่า แม้แต่ศิษย์สายตรงระดับสูงท่านหนึ่งก็ยังให้ความสนใจนางเป็นพิเศษเลยนะ" เย่ชิงอวิ๋นเอ่ยถึงข่าวสารที่ตนเองรับรู้มา

หลินจือเจินยิ้ม กล่าวว่า "ศิษย์สายตรงท่านนั้นคงจะมีใจให้โจวเถาหงเป็นแน่"

"ตัดรักไร้เยื่อใย?" เจียงผิงมองดูหมายเหตุข้อหนึ่งในประวัติชีวิตของโจวเถาหง

หลินจือเจินตอบว่า "ได้ยินมาว่าสตรีท่านนี้เกิดมาในช่วงสงคราม ถูกคนฆ่าล้างตระกูล เติบโตมาท่ามกลางการทรยศหักหลังและการหลบหนี จนถึงบัดนี้ก็ยังมีศัตรูระดับปราชญ์แท้จริงอยู่ นิสัยจึงเย็นชาเหี้ยมโหดมาก"

"ข้อนี้ค่อนข้างเหมือนกับสหายเจียงเลยนะ" เวลานี้ เย่ชิงอวิ๋นหัวเราะ

"โอ้?" หลินจือเจินเลิกคิ้ว

เจียงผิงกลับโบกมือ เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เรื่องเล็กน้อยน่ะ"

หลินจือเจินไม่ได้ซักถามต่อ แต่นำข่าวที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่ามาแจ้งให้ทราบ "ข้าทราบมาว่า การคัดเลือกในครั้งนี้ จะมีศิษย์สายตรงลงสนามด้วย"

ในวินาทีนี้ แม้แต่เจียงผิงก็ยังแทบจะนั่งไม่ติด "ศิษย์สายตรงระดับสูงหรือ?"

"หนึ่งในสิบสองศิษย์สายตรง" หลินจือเจินเอ่ยเสียงเครียด

ผู้ที่สามารถรั้งตำแหน่งหนึ่งในสิบสองศิษย์สายตรงแห่งชิงหลิงได้ ล้วนเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ มีอยู่หลายคนที่สามารถต่อสู้กับปราชญ์แท้จริงได้ วิปริตผิดมนุษย์มนา

"ไม่ใช่กระมัง?!" เย่ชิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว บ่นพึมพำ "เป็นถึงศิษย์สายตรง ทรัพยากรก็มีพร้อมสรรพ ไฉนยังต้องลงสนามมาแข่งขันชิงตำแหน่งผู้อาวุโสอีก นี่มันตัดหนทางก้าวหน้าของผู้อื่นชัดๆ เบื้องบนของชิงหลิงไม่คิดจะเข้ามาจัดการ ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจเช่นนี้หรือ?"

หลินจือเจินยักไหล่ กล่าวว่า "ศิษย์สายตรงเหล่านี้ล้วนเป็นอนาคตของชิงหลิง มีอำนาจบารมีล้นฟ้า ไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้งนักหรอก ในยุคที่เต้าจวินไม่ปรากฏตัว ทุกถ้อยคำและการกระทำของพวกเขา ล้วนสามารถทำให้ดินแดนของชิงหลิงสั่นสะเทือนได้ถึงสามครั้ง"

"ยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็ใช่ว่าจะเป็นกรณีพิเศษ ในอดีตก็เคยมีเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นมาก่อนเช่นกัน" นางหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ส่งเสียงทางจิตไปบอกทั้งสามคนว่า "มีข่าววงในบอกว่า ศิษย์สายตรงท่านนั้นดูเหมือนจะตั้งใจมาคอยคุ้มกันศิษย์สายในคนหนึ่งเป็นการเฉพาะ"

"นี่มันตัดสินแพ้ชนะกันด้วยพละกำลังไม่ใช่หรือ จะมาคุ้มกันได้อย่างไร?" จีอู๋ซวงไม่ค่อยเข้าใจนัก

"ศิษย์สายในคนนั้นก็ไม่ธรรมดานะ เป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดที่หลอมรวมรูปกายและจิตวิญญาณอย่างสมบูรณ์แบบเช่นกัน" ขณะที่พูด หลินจือเจินก็หันไปมองเจียงผิง กล่าวว่า "ศิษย์สายตรงท่านนั้นจะยอมสละสิทธิ์ในระหว่างการคัดเลือก ทว่าก่อนจะสละสิทธิ์ เขาจะสกัดกั้นคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามที่สุดเอาไว้"

เจียงผิงเลิกคิ้วเล็กน้อย "คงไม่ใช่ข้าหรอกนะ?"

หลินจือเจินหัวเราะหึหึ "คือโจวเถาหงต่างหาก"

หลายวันมานี้ เจียงผิงผิงเองก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของคนจำนวนไม่น้อยเช่นกัน เพราะที่นี่มีคนเป่ยโยวอยู่บ้าง ประวัติของเจียงผิงจึงถูกสืบเสาะออกมาหมดแล้ว

ทว่าภูมิหลังที่แท้จริงของเขาไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ดังนั้นในสายตาของคนทั่วไป ผู้ที่น่าเกรงขามที่สุดก็ยังคงเป็นโจวเถาหงอยู่ดี

"ผู้อาวุโสไม่ได้บอกว่า โจวเถาหงเป็นที่หมายปองของศิษย์สายตรงระดับสูงหรอกหรือ ศิษย์สายตรงระดับล่างกล้ามาขัดขาหรือ?" เย่ชิงอวิ๋นประหลาดใจ

หลินจือเจินชี้ไปที่สมุดเล่มนั้น "บนนั้นไม่ได้เขียนไว้หรือว่า ตัดรักไร้เยื่อใย"

ทั้งสามคนพลันกระจ่างแจ้ง ดูท่าโจวเถาหงคงปฏิเสธศิษย์สายตรงระดับสูงท่านนั้นไปเป็นการส่วนตัวเสียแล้ว

"และอีกอย่าง" หลินจือเจินกล่าวต่อ "ใต้หล้าไม่มีเรื่องอันใดแปลกใหม่ แม้แต่ในวังชิงหลิง ก็ยังคงมีการแบ่งพรรคแบ่งพวกที่สลับซับซ้อน ต่างฝ่ายต่างก็เป็นเอกเทศ เบื้องหลังย่อมมีการแข่งขันกันอย่างดุเดือด"

ศิษย์สายตรงระดับสูงนั้นมีถึงห้าคน ไม่มีผู้ใดผูกขาดอำนาจได้เพียงผู้เดียว ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา อาณาเขตภายใต้การปกครองของชิงหลิงก็มักจะเกิดเหตุการณ์นองเลือด บาดเจ็บล้มตายของเหล่าศิษย์อยู่บ่อยครั้ง

"แม้แต่ผู้อาวุโสรับเชิญ โดยพื้นฐานแล้วก็ยังต้องเลือกข้าง ยืนอยู่ฝั่งศิษย์สายตรงท่านใดท่านหนึ่งเลย"

"สตรีสวรรค์คงไม่ได้ไปเข้าร่วมกับฝักฝ่ายใดฝักฝ่ายหนึ่งหรอกกระมัง?" เจียงผิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

หลินจือเจินยิ้มละไม กล่าวว่า "เคยพบปะกับศิษย์สายตรงระดับสูงเพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น ไม่ได้มีความสนิทสนมส่วนตัวอันใด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเลือกข้างเลย"

ด้วยเหตุนี้เอง หลี่ว่านจ้วนจึงจำต้องเข้าไปประจบประแจงศิษย์สายตรงทั้งสิบสองคน

"จริงสิ" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลินจือเจินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เอ่ยถามเจียงผิง "ช่วงนี้เฒ่าหลี่ไม่ได้มาหาเจ้าเลยหรือ?"

"ไม่ได้มา" เจียงผิงส่ายหน้า

หลินจือเจินเลิกคิ้ว กล่าวว่า "เดิมทีข้าแนะนำให้เฒ่าหลี่ถ่ายทอด 《คัมภีร์จักรพรรดิมนุษย์》 ให้แก่เจ้าในช่วงสองสามวันนี้นะเนี่ย"

"เฒ่าหลี่ออกไปนอกเมืองกับคนอื่นแล้ว ข้าเห็นกับตาว่าหลี่ว่านจ้วนเดินพูดคุยหัวเราะร่าออกไปพร้อมกับคนหลายคน ได้ยินว่าเหมือนจะไปดินแดนลับอายุวัฒนะอะไรสักอย่างนี่แหละ" เย่ชิงอวิ๋นเอ่ยปาก

"มิน่าล่ะ" หลินจือเจินพยักหน้า กล่าวว่า "ดูท่าเฒ่าหลี่คงจะได้รับผลประโยชน์บางอย่างจากศิษย์สายตรงมาจริงๆ"

จากนั้น นางก็หันไปมองเจียงผิงที่มีสีหน้าเสียดาย "ไม่เป็นไรหรอก สตรีสวรรค์ใกล้จะกลับมาแล้ว ภายในเวลาไม่กี่วันนี้แหละ"

ข่าวนี้ทำให้เจียงผิงรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย

เขาปรารถนาที่จะฝึกฝนคัมภีร์กายาใจจะขาดอยู่แล้ว

"จะว่าไปแล้ว ความรู้ความเข้าใจในมรรคาของสตรีสวรรค์นั้นอยู่ในระดับใดหรือ?" เวลานี้ จีอู๋ซวงก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เขารู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเจียงผิงผิงแล้ว จึงอยากรู้มากขึ้นว่า ในฐานะเต้าจวินกลับชาติมาเกิดอย่างจงเสินซิ่วนั้น จะอยู่ในระดับใดกันแน่?

หลินจือเจินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ชูนิ้วชี้ที่ขาวเรียวราวกับหยกขึ้นมาสี่นิ้ว "นี่คือระดับที่สตรีสวรรค์แสดงให้เห็นในตอนที่เข้าร่วมการคัดเลือกเมื่อตอนนั้น"

......

สองวันต่อมา สตรีสวรรค์ก็กลับมาถึง

หลังจากพวกเจียงผิงทั้งสามได้รับข่าว ก็เดินตามหลินจือเจินขึ้นไปบนสวรรค์

ณ หน้าตำหนักหยกแห่งหนึ่ง เจียงผิงมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยกำลังโบกมือให้พวกเขา

สตรีสวรรค์จงเสินซิ่ว!

สตรีท่านนี้ยังคงดุจเดิม รูปโฉมไม่แปรเปลี่ยน ดูราวกับอายุน้อยกว่าภรรยาของเขาเสียอีก ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดละออ ใบหน้างดงามประณีต

วันเวลาเปลี่ยนไป จงเสินซิ่วก็ยิ่งมีกลิ่นอายแห่งเซียนผู้สูงส่งราวกับหลุดพ้นจากโลกิยวิสัย ดูลึกล้ำสุดหยั่งคาดยิ่งกว่าเดิม

"สตรีสวรรค์ยังคงงดงามเช่นเคย" เจียงผิงเอ่ยชมประโยคหนึ่ง ทว่ากลับได้ยินเสียงเย่ชิงอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างพึมพำว่า "ข้าว่าพี่จีงดงามกว่านะ"

(จบแล้ว)