บทที่ 114 ทางเลือกของเหรินหวัง, จักรพรรดิเซี่ยชมงิ้ว!

บทที่ 114 ทางเลือกของเหรินหวัง, จักรพรรดิเซี่ยชมงิ้ว!

เซี่ยเจาเหยียนนั่งตัวตรง สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง

"ท่านอาจารย์โปรดพูดมาเถอะ ท่านก็รู้ว่าเปิ่นหวังเป็นคนเช่นไร!"

ในสายตาของเหล่าบุคคลจากต่างโลกทุกคน เหรินหวังคือนายเหนือหัวที่มีใจคอกว้างขวางที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยพบเจอมาทั้งในชาติก่อนและชาตินี้

แน่นอนว่า นี่เป็นความรู้สึกเฉพาะสำหรับคนกลุ่มนี้เท่านั้น

"ฝ่าบาท เป้าหมายระยะยาวของเราคือการขึ้นครองบัลลังก์!"

"เป้าหมายเฉพาะหน้าในตอนนี้คือ ต้องสะสมรากฐานให้แข็งแกร่งเสียก่อน เมื่อถึงเวลาเปิดไพ่สู้กัน ท่านถึงจะมีคุณสมบัติพอที่จะขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเดิมพันได้"

เซี่ยเจาเหยียนพยักหน้า เขาต้องยอมรับว่า ตอนนี้ตัวเองยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะร่วมโต๊ะชิงบัลลังก์จริงๆ

เพราะยังควบคุมศาลทัณฑ์สวรรค์ได้ไม่เบ็ดเสร็จ และเบื้องหลังก็ไม่มีกลุ่มการเมืองที่ทรงอิทธิพลคอยสนับสนุน

เพียงแค่พึ่งพากองกำลังสองกลุ่มจากโลกผู้ฝึกตน ย่อมไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาขึ้นไปนั่งบนโต๊ะนั้นได้ในตอนนี้

เขาฟังจูเก๋อเจิ้งหว่อวิเคราะห์ต่อไป

"ดังนั้น เป้าหมายระยะสั้นก็คือ ต้องควบคุมศาลทัณฑ์สวรรค์ทั้งหมดให้เบ็ดเสร็จเสียก่อน!"

"จะเอาทั้งอุ้งตีนหมีและปลาพร้อมกันไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ จะควบคุมศาลทัณฑ์สวรรค์ด้วย และยอมรับการสวามิภักดิ์จากฝ่ายเป็นกลางทุกฝ่ายในราชสำนักด้วย เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้!"

ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพราะรากฐานที่มีมาแต่กำเนิดของตัวเองอ่อนแอนั่นแหละ เซี่ยเจาเหยียนลอบถอนหายใจในใจ ไม่อย่างนั้นใครจะบอกว่าอุ้งตีนหมีกับปลาจะเอาพร้อมกันไม่ได้ล่ะ

"ดังนั้น กระหม่อมหวังว่าท่านจะยอมสละการสวามิภักดิ์ของตระกูลหวังแห่งสวีโจวไปก่อน!"

"ท่านเหลือเวลาอีกเพียงปีกว่าๆ ตามเส้นตายที่ฝ่าบาท(องค์จักรพรรดิ) กำหนดไว้ หากท่านรับตระกูลหวังเข้ามา!"

"บรรดาองค์ชายคนอื่นๆ ก็จะกลับมาขัดขวางท่านอีกครั้ง เวลาแค่ปีกว่าๆ ย่อมไม่เพียงพอให้ท่านยึดอำนาจสาขาที่เหลือคืนมาได้แน่!"

การปฏิเสธการสวามิภักดิ์ของตระกูลหวังแห่งสวีโจว เรื่องนี้พูดน่ะง่าย...

แต่ถ้าหากตัดสินใจทำเช่นนั้น ชื่อเสียงของตัวเอง...

แต่เซี่ยเจาเหยียนรู้ดีว่า สำหรับเขาในตอนนี้ ศาลทัณฑ์สวรรค์มีความสำคัญมากกว่าฝ่ายเป็นกลางอย่างเทียบกันไม่ได้!

"ฝ่าบาท กระหม่อมรู้ถึงความกังวลในใจของท่าน"

"พูดจาไม่น่าฟังหน่อยนะ ขั้วอำนาจเหล่านั้น พูดให้ดูดีก็เรียกว่าฝ่ายเป็นกลาง พูดให้ร้ายหน่อยก็คือพวกเห็นแก่ตัวที่คอยประจบสอพลอผู้มีอำนาจ!"

"แม้จะมีจำนวนมาก แต่ความแข็งแกร่งและสถานะ ท้ายที่สุดก็ยังไม่ถึงเกณฑ์ระดับสูงสุดอยู่ดี!"

นี่เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก แต่เซี่ยเจาเหยียนก็ไม่ใช่คนที่ลังเลโลเล

เมื่อเผชิญกับอนาคตของตัวเอง ประกอบกับการวิเคราะห์ของจูเก๋อเจิ้งหว่อ เขาเข้าใจแล้วว่าควรจะเลือกทางไหน

ผู้ที่ไม่วางแผนครอบคลุมสถานการณ์ทั้งหมด ย่อมไม่สามารถวางแผนในพื้นที่เล็กๆ ได้ เมื่อเทียบกับคุณสมบัติที่จะได้ขึ้นโต๊ะเดิมพันในอนาคต การยอมรับฝ่ายเป็นกลางในตอนนี้ย่อมส่งผลเสียมากกว่าจริงๆ

"ตกลง งั้นก็ปฏิเสธการสวามิภักดิ์ของตระกูลหวังแห่งเมืองสวีโจวทิ้งไปซะ!"

ในขณะนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงขอเข้าเฝ้าของหลี่มั่วโฉวดังขึ้น

"ถวายบังคมฝ่าบาท คารวะท่านอาจารย์จูเก๋อเจิ้งหว่อ"

จูเก๋อเจิ้งหว่อรีบลุกขึ้นรับการคารวะตอบ "ไอหยา แม่นางมั่วโฉวไม่ต้องมากพิธี!"

จูเก๋อเจิ้งหว่อที่เมื่อครู่ยังชี้แนะกลศึกอย่างมาดมั่น ตอนนี้กลับตกใจจนต้องรีบลุกขึ้นรับการคารวะ

ในฐานะคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าตอนนี้หลี่มั่วโฉวกลายเป็นผู้หญิงขององค์ชายไปแล้ว

นี่คือหนึ่งในพระชายาในอนาคต แถมยังเป็นถึงพระสนมเอก(กุ้ยเฟย) ในวันข้างหน้าอีกด้วย

เขาจะกล้ารับการคารวะจากนางอย่างหน้าตาเฉยได้อย่างไร เกิดมาสองชาติ เขารู้ดีว่าอย่าได้ล่วงเกินผู้หญิงเด็ดขาด โดยเฉพาะผู้หญิงที่สามารถเป่าหูผู้มีอำนาจตอนนอนได้ทุกเมื่อแบบนี้

"ฝ่าบาท หลี่อวิ๋นส่งข่าวมาว่า ฝั่งดาบโลหิตต้องการให้เขาออกหน้าช่วยเหลือเพคะ!"

พูดจบ นางก็ส่งรายงานข่าวกรองโดยละเอียดให้เซี่ยเจาเหยียน

หลังจากอ่านจบ เซี่ยเจาเหยียนก็ส่งต่อให้จูเก๋อเจิ้งหว่อ

"เฒ่าดาบโลหิตผู้นี้ รู้จักใช้ทรัพยากรให้เป็นประโยชน์เสียจริง!" เซี่ยเจาเหยียนหัวเราะเยาะ

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ได้รังเกียจที่ดาบโลหิตทำเช่นนี้

ในตอนนั้นเอง จูเก๋อเจิ้งหว่อก็อ่านจบแล้วเช่นกัน

"ฝ่าบาท นี่เป็นเรื่องดีนะพ่ะย่ะค่ะ ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่เปิดเผยว่ายมโลกเป็นกองกำลังของเรา การให้ขั้วอำนาจต่างๆ ภายใต้บังคับบัญชาของท่านได้ร่วมมือกันอย่างสมเหตุสมผล จะช่วยเร่งการวางหมากและการพัฒนาของเราได้!"

เซี่ยเจาเหยียนพยักหน้า จากนั้นก็สั่งการหลี่มั่วโฉว

"มั่วโฉว ส่งข่าวไปบอกหลี่อวิ๋นกับดาบโลหิต ว่าเปิ่นหวังอนุญาตให้มีปฏิบัติการร่วมในครั้งนี้ได้"

"แต่ต้องเตรียมการอย่างรัดกุม ห้ามทิ้งร่องรอยใดๆ ที่เชื่อมโยงมาถึงพวกเราเด็ดขาด!"

...

ภายในพระราชวัง เซี่ยหงอู่ในตอนนี้ก็รู้สึกปวดฟันอยู่เหมือนกัน เหรินหวังคนนี้ ทำไมถึงได้ชอบสร้างเรื่องวุ่นวายนกัหนานะ

"พวกท่านคิดเห็นอย่างไร?"

คนหลายคนที่อยู่ด้านล่างมองหน้ากันไปมา สุดท้ายเกาจ้านก็ก้าวออกมา

"ฝ่าบาท ครั้งนี้เหรินหวังถูกจับไปย่างไฟเสียแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"หลังจากนี้ ก็ต้องรอดูการตัดสินใจของเขาเองแล้ว!"

"หากละโมบ ทุกอย่างก็จะกลายเป็นเพียงเมฆหมอก อย่าว่าแต่ฝ่ายเป็นกลางเลย แม้แต่ศาลทัณฑ์สวรรค์เขาก็จะรักษาไว้ไม่ได้"

"หากฉลาดล่ะก็ ตอนนี้เขาควรจะปฏิเสธการสวามิภักดิ์ของตระกูลหวังแห่งสวีโจว!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย รวมถึงองค์จักรพรรดิที่ประทับอยู่ด้านบน

"แล้วบรรดาองค์ชายของข้าล่ะ ตอนนี้มีปฏิกิริยาอย่างไรกันบ้าง?"

ในเวลานี้ อู่จี้ก้าวออกมาข้างหน้า โค้งคำนับก่อนจะรายงาน

"ฝ่าบาท ทันทีที่ข่าวนี้แพร่สะพัดมาถึงเมืองหลวง องค์ชายทั้งหมดก็ตัดสินใจทำเรื่องเดียวกันโดยพร้อมเพรียงกันพ่ะย่ะค่ะ"

"นั่นก็คือการส่งที่ปรึกษาในสังกัดไปยังจวนขององค์ชายคนอื่นๆ"

"ส่วนพวกเขาจะปรึกษาหารืออะไรกันนั้น ตอนนี้ตงฉ่างยังไม่สามารถสืบทราบได้พ่ะย่ะค่ะ!"

เซี่ยหงอู่พยักหน้า ตงฉ่างไม่ใช่เทพเซียน จะไปรู้บทสนทนาหลักของเหล่าองค์ชายได้อย่างไร คิดว่าบรรดาองค์ชายและท่านโหวที่หนุนหลังองค์ชายเป็นแค่ของประดับหรือไง

"ฮ่าๆๆ... น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ!"

จู่ๆ จักรพรรดิเซี่ยก็หัวเราะลั่น จากนั้นลุกขึ้นเดินลงบันไดมา พลางพูดไปเดินไป

"ทุกท่าน พวกท่านไม่คิดบ้างหรือว่า ศึกชิงบัลลังก์ในยุคนี้ มันน่าตื่นเต้นกว่ายุคของข้าตั้งเยอะ?"

เมื่อทุกคนลองคิดดูให้ดี ก็พบว่าเป็นไปตามที่ฝ่าบาทตรัสจริงๆ

ไม่เพียงแต่น่าตื่นเต้นกว่ายุคของฝ่าบาทเท่านั้น แต่เมื่อมองย้อนกลับไปตลอดหนึ่งแสนปีของต้าเซี่ย มีเพียงไม่กี่ยุคเท่านั้นที่จะเทียบเคียงกับยุคนี้ได้

ทันใดนั้น หัวใจของทุกคนก็กระตุก ร่างที่โดดเดี่ยวและเจิดจรัสร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในใจของพวกเขา

เหรินหวัง!!

ดูเหมือนว่าตั้งแต่เหรินหวังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ ระดับความน่าตื่นเต้นของการแย่งชิงบัลลังก์ก็เพิ่มขึ้นมากโข

นี่มัน...

ตอนนี้บรรดาคนสนิทของจักรพรรดิเซี่ย อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ฝ่าบาท พระองค์ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ที่ให้กำเนิดโอรสที่มีทั้งสติปัญญาและความสามารถที่ไม่ธรรมดาเหล่านี้

"ต่อจากนี้ไป พวกเราก็ตั้งใจดูงิ้วกันให้สบายใจเถอะ!"

"เกมนี้มันยิ่งนับวันยิ่งสนุกจริงๆ คลื่นลูกใหม่ซัดกลบคลื่นลูกเก่าโดยแท้!"

ทุกคนแอบกลอกตาในใจ ใครฟังไม่ออกบ้างล่ะว่าท่านกำลังแอบชมตัวเองอยู่!

ไกลออกไปที่สวีโจว เมื่อหลี่อวิ๋นได้รับข่าวจากจวนอ๋อง วินาทีนั้นทั้งร่างของเขาก็หลั่งเหงื่อเย็นเฉียบ ตัวสั่นสะท้าน!

เพียะ!!

หลี่อวิ๋นตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ แก้มซีกหนึ่งบวมปูดขึ้นมาทันที

สิ่งนี้ทำให้ดาบโลหิตที่อยู่ด้านข้างตกใจแทบแย่ พี่ชาย ท่านคงไม่ได้มาจากโลกที่ชอบทำร้ายตัวเองหรอกนะ?

หรือว่าคำขอของเขาที่ส่งไป จะทำให้หลี่อวิ๋นถูกฝ่าบาทตำหนิ?

"เฮ้อ... ข้าหวังดีแต่ทำเรื่องเสียเกือบจะทำให้ฝ่าบาทต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบากแล้ว!"

"แต่เรื่องที่เราร่วมมือกัน ฝ่าบาททรงอนุญาตแล้ว!"

พูดจบ เขาก็ส่งข่าวกรองในมือให้ดาบโลหิต

เมื่อดาบโลหิตอ่านจบ ในใจก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่ใช่เพราะเรื่องของตัวเอง

จากนั้น เขาก็มองไปที่หลี่อวิ๋นด้วยสีหน้าซับซ้อน!

สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา "เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทไม่ได้ตำหนิเจ้าในเรื่องนี้ ซ้ำยังชมเชยเจ้าอีกต่างหาก"

"เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงมีเมตตาต่อพวกเรามากเพียงใด!"

"แต่ทว่า!" ดาบโลหิตกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"วันข้างหน้าจะทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบ หากตัดสินใจไม่ได้ ต้องรีบรายงานทันที!"

หลี่อวิ๋นพยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นพลังในร่างกายก็พลุ่งพล่าน รอยบวมบนใบหน้าจางหายไปทันที

"เด็กๆ ไปเรียกหวังม่อมาให้ข้า..."

[จบแล้ว]