บทที่ 111 ยึดคืนอำนาจสาขาจากสิบสี่แคว้น!

บทที่ 111 ยึดคืนอำนาจสาขาจากสิบสี่แคว้น!

การต่อสู้ครั้งนี้ นอกจากการที่ศาลทัณฑ์สวรรค์ยึดคืนอำนาจจากสี่แคว้นได้แล้ว สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากที่สุดก็คือยุทโธปกรณ์ของศาลทัณฑ์สวรรค์

การปรากฏตัวของศาสตราวิเศษสิบแปดชิ้น และศาสตรายันต์อีกหลายพันชิ้น

ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมย่อมรู้ดีว่า ด้วยรากฐานของศาลทัณฑ์สวรรค์ในปัจจุบัน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะนำสิ่งของเหล่านี้ออกมาได้

ถ้าเช่นนั้น ของเหล่านี้มาจากไหนกันแน่?

บางคนเริ่มเบนสายตาไปทางทิศของจวนเหรินหวัง...

ในโลกนี้ไม่เคยขาดแคลนคนฉลาด แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีหลักฐาน แต่ก็พอจะเดาได้ว่ายุทโธปกรณ์เหล่านี้มีโอกาสสูงที่จะเกี่ยวข้องกับเหรินหวัง

เพียงแต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่า เหรินหวังไปเอาอาวุธยุทโธปกรณ์มากมายขนาดนี้มาจากไหน!

ภายในตำหนักว่าราชการ หานเทียนเหย่ก้มหน้าลงกล่าวว่า

"ฝ่าบาท ขณะนี้ยังตรวจสอบไม่พบที่มาของยุทโธปกรณ์เหล่านี้พ่ะย่ะค่ะ!"

เซี่ยหงอู่หันไปมองอู่จี้ที่อยู่อีกด้าน!

"แล้วทางตงฉ่างมีข่าวคราวอะไรบ้างหรือไม่?"

อู่จี้ก้มหน้าลงเช่นกัน "ขอฝ่าบาทโปรดลงอาญา กระหม่อมยังตรวจสอบไม่พบที่มาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ!"

เซี่ยหงอู่มองดูผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองด้วยสายตานิ่งเฉย

"หึหึ! หน่วยข่าวกรองที่เป็นดั่งแขนซ้ายขวาของข้า กลับตรวจสอบอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง!"

"พวกเจ้านับวันยิ่งฟอนเฟะลงทุกที!"

พรึบ! พรึบ!!

ทั้งสองคนคุกเข่าลงทำความเคารพอย่างเต็มพิธีพร้อมกัน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ขอฝ่าบาทโปรดลงอาญา พวกกระหม่อมบกพร่องต่อพระมหากรุณาธิคุณ!"

"เฮ้อ... ช่างเถอะ ลุกขึ้นกันให้หมด!"

น้ำเสียงของเซี่ยหงอู่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า ความเสื่อมโทรมของสองหน่วยข่าวกรองใหญ่ ไม่ใช่เพราะเบื้องบนไม่ใส่ใจ

แต่เป็นเพราะตั้งแต่ระดับกลางลงไป คนภายในเริ่มตกต่ำลงต่างหาก!

ท้ายที่สุดแล้ว ในยุคที่สงบสุขเช่นนี้ อีกทั้งทุกคนยังมีระดับการฝึกตนและอายุขัยที่ยืนยาว

การผลัดเปลี่ยนสายเลือดใหม่ภายในตงฉ่างและองครักษ์เสื้อแพรแทบจะหยุดนิ่ง!

เว้นเสียแต่จะทำการปฏิรูปครั้งใหญ่แบบถอนรากถอนโคนเหมือนศาลทัณฑ์สวรรค์ในตอนนี้

แต่หากคิดจะแตะต้องสองหน่วยงานนี้ ผลประโยชน์ที่ซับซ้อนเกี่ยวโยงอยู่นั้น ไกลเกินกว่าที่ศาลทัณฑ์สวรรค์ในตอนนี้จะเทียบติด

แม้แต่จักรพรรดิเซี่ยเอง ก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าไปปฏิรูปสองหน่วยงานนี้อย่างบุ่มบ่าม

ทุกคนที่นี่ต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ยุทโธปกรณ์และศาสตราวิเศษเหล่านั้น มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกี่ยวข้องกับเหรินหวัง

แต่ก็ไม่มีใครสามารถหาร่องรอยใดๆ พบ และถึงแม้จะพบแล้วจะทำไมล่ะ!

ต้าเซี่ยไม่ได้มีกฎหมายห้ามราษฎรใช้ของวิเศษเสียหน่อย!

...

ตอนนี้ขั้วอำนาจที่ฉลาดต่างรู้ดีแล้วว่า โอกาสที่จะยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายศาลทัณฑ์สวรรค์แทบจะเป็นศูนย์แล้ว

ไม่ว่าจะเป็นบรรดาองค์ชายหรือขั้วอำนาจอื่นๆ ต่างก็เข้าใจจุดนี้ดี

ในเหตุการณ์ครั้งนี้ บรรดาองค์ชายทั้งหมด องค์ชายฉงหวัง (องค์ชายแปด) ถือว่าเสียหน้ามากที่สุด

ดังนั้น เมื่อองค์ชายคนอื่นๆ นำตัวเองไปเปรียบเทียบกับฉงหวังแล้ว หึ พวกเขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โกรธเคืองอะไรขนาดนั้น

"ก็แค่เสียโอกาสในการแทรกแซงศาลทัณฑ์สวรรค์ไปเท่านั้น เดิมทีก็แค่ลองดูเผื่อฟลุคอยู่แล้ว"

"แต่ครั้งนี้พี่แปดสิ เสียหน้าจนป่นปี้เลย!"

ภายในจวนเหิงหวัง เซี่ยเหิงคงพูดอย่างไม่ใส่ใจ เขามักจะหยิ่งผยองและบ้าอำนาจมาตลอด แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้รู้สึกขัดใจกับเหรินหวังเลย

สิ่งนี้ทำให้เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ด้านล่างคิดไม่ตกจริงๆ!

"พวกเจ้าจำเอาไว้ การหาเรื่องใส่ตัวเหรินหวังเป็นเพียงแค่ผลพลอยได้เท่านั้น!"

"เป้าหมายหลักของเรา คือการทำให้ข้าได้สืบทอดบัลลังก์ในท้ายที่สุดต่างหาก!"

"ครั้งนี้องค์ชายแปดเสียหน้า เขาจะต้องหาทางแก้แค้นเหรินหวังแน่ นี่แหละคือโอกาสของเรา!"

"ฉวยโอกาสตอนที่เขาทุ่มเทความสนใจไปที่เหรินหวัง เราจะฉวยโอกาสยึดหมากของเขาและบั่นทอนอำนาจของเขา"

"เขากดหัวเปิ่นหวังมาหลายสิบปีแล้ว!"

เมื่อบรรดาผู้คนด้านล่างได้ยินดังนั้น ก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที

พวกเขามีหน้าที่อะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่การเสนอแผนการและกลยุทธ์ให้กับองค์ชาย

"ฝ่าบาททรงปราดเปรื่องยิ่งนัก แทนที่จะตามน้ำไปเล่นงานเหรินหวัง สู้ฉวยโอกาสนี้ไปกดหัวคนอื่นดีกว่า"

"กระหม่อมมีความคิดเห็นประการหนึ่ง เราจะใช้ประโยชน์จากศาลทัณฑ์สวรรค์ในครั้งนี้ ฉวยโอกาสฮุบอำนาจในวัดไท่ฝู่ของฉงหวังเสียเลย!"

ไม่พูดถึงเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากโลกภายนอกเกี่ยวกับเหตุการณ์ในสี่แคว้น มู่เหวินฮั่นที่กลับมายังศาลทัณฑ์สวรรค์ ก็เดินทางไปเยือนจวนเหรินหวังในวันรุ่งขึ้น

"ฝ่าบาท กระหม่อมมาครั้งนี้เพื่อขอรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมเตรียมที่จะรุกฆาต ฉวยโอกาสนี้ยึดอำนาจของสาขาอื่นๆ กลับคืนมาให้มากขึ้น!"

เซี่ยเจาเหยียนตบมือทันที "พอดีเลย เปิ่นหวังก็มีความคิดเช่นนี้เหมือนกัน"

"ได้ยินมาว่าผู้บัญชาการสาขาในหลายพื้นที่พากันลาออกกันหมด นี่มันของฟรีชัดๆ ไม่ใช่หรือ"

"ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ดังนั้นกระหม่อมจึงตั้งใจจะส่งผู้บัญชาการที่เหลืออีกสิบสี่คน แยกย้ายกันไปรับตำแหน่งในสิบสี่แคว้น"

มู่เหวินฮั่นรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ผู้บัญชาการทั้งสิบแปดคนนั้น รวมถึงผู้พิทักษ์กฎอีกหลายพันคนในศูนย์ใหญ่ ไม่ใช่กองกำลังที่เขาจะสามารถสั่งการได้

หากไม่มีคำสั่งจากฝ่าบาท(เหรินหวัง) เกรงว่าแม้แต่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันก็ยังยากที่จะเรียกใช้พวกเขาได้

"ดี เจ้านำป้ายคำสั่งของเปิ่นหวังไป สั่งการให้หัวหน้าสาขาที่เหลือเดินทางไปยังพื้นที่ต่างๆ ทันที!"

"ครั้งนี้ไม่ต้องส่งผู้พิทักษ์กฎติดตามไปด้วย ศูนย์ใหญ่จะขาดผู้พิทักษ์กฎในการปฏิบัติภารกิจไม่ได้!"

มู่เหวินฮั่นลุกขึ้นรับป้ายคำสั่งของเซี่ยเจาเหยียน ก่อนจากไป เซี่ยเจาเหยียนก็สั่งการขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"จำไว้ ติดต่อกับพวกเขาให้ตลอดเวลา"

"หากต้องการกำลังเสริม เจ้าอาจจะต้องเดินทางไปสนับสนุนด้วยตัวเอง!"

"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะคอยติดตามความเคลื่อนไหวของพวกเขาตลอดเวลา!"

ไม่มีใครคาดคิดว่า ศาลทัณฑ์สวรรค์จะเลือกเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ปรมาจารย์สิบสี่คน นำผู้ฝึกตนขอบเขตจื่อฝู่ (ตำหนักม่วง) หนึ่งร้อยสี่สิบคน หายตัวไปจากเมืองหลวงผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายที่แตกต่างกัน

'ไม่จริงน่า ศาลทัณฑ์สวรรค์จะกวาดล้างสาขาย่อยอีกแล้วเหรอ?'

'ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นการไปกวาดล้างสาขาย่อยอีกครั้งจริงๆ!'

'หึหึ คงจะมีคนซวยอีกแล้วล่ะ...'

'เหรินหวังช่างใจร้อนเสียจริง...'

ภายในสาขาย่อยศาลทัณฑ์สวรรค์แคว้นสวีโจว หวังม่อ ผู้บัญชาการสาขา รู้สึกกระสับกระส่ายใจมาตลอดทั้งวัน

"ใต้เท้า ศูนย์ใหญ่จะยอมให้พวกเรานั่งคุมสาขานี้ต่อไปจริงๆ หรือขอรับ?"

"วางใจเถอะ ศูนย์ใหญ่ไม่มีทางกวาดล้างสาขาทั้งหมดพร้อมกันหรอก"

"อีกอย่าง ข้าได้ยื่นฎีกาต่อศูนย์ใหญ่ไปแล้ว ว่าตั้งใจจะละทิ้งความมืดมิดและหันหน้าเข้าหาแสงสว่าง ศูนย์ใหญ่จะไม่ให้โอกาสข้าเลยหรือ!"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับมีความรู้สึกถึงวิกฤตจางๆ ก่อตัวขึ้น

"ใต้เท้าปราดเปรื่องยิ่งนัก ใครๆ ก็รู้ว่าศูนย์ใหญ่กำลังขาดแคลนกำลังคน"

"ในเวลาเช่นนี้ ใครที่ยอมสวามิภักดิ์ก่อน ย่อมรักษาตำแหน่งปัจจุบันไว้ได้"

ใบหน้าของหวังม่อเต็มไปด้วยท่าทีของการกุมทุกอย่างไว้ในกำมือ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากสละตำแหน่งนี้ แต่เป็นเพราะตระกูลของเขาผูกมัดกับสาขานี้มานานแล้ว

หากสูญเสียตำแหน่งนี้ไป ตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเขาจะสูญเสียทรัพยากรมหาศาลไปในพริบตา

ที่แย่ที่สุดคือ จะสูญเสียการสนับสนุนจากเมืองหลวง

ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ต้องสู้ตายตราบใดที่ก้มหัวให้ศูนย์ใหญ่แต่โดยดี อาจจะรักษาตำแหน่งนี้ไว้ได้จริงๆ

ทันใดนั้น น้ำเสียงทรงอำนาจก็ดังมาจากด้านนอก

"หวังม่อ ผู้บัญชาการสาขาสวีโจว ออกมา!"

'บังอาจ!'

'โอหัง!'

'กล้าดีอย่างไรมาเรียกชื่อเต็มของใต้เท้าผู้บัญชาการ...'

ทุกคนพากันด่าทอและพุ่งพรวดออกไป แต่แล้วก็ถูกดึงดูดความสนใจโดยร่างที่อยู่กลางอากาศในทันที

เห็นเพียงสิบเอ็ดร่างยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ สวมชุดเกราะสีดำ คลุมทับด้วยเสื้อคลุมยาวสีดำขลิบทอง

ทันใดนั้น เสียงพูดของคนเหล่านี้ก็เหมือนถูกบีบคอไว้!

"เจ้าคือหวังม่อ ผู้บัญชาการสาขาของที่นี่งั้นรึ?" หลี่อวิ๋น ดาวพสุธาสอดส่อง (หนึ่งใน 18 ผู้บัญชาการ) มองไปที่หวังม่อด้วยดวงตาที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ

ในวินาทีนั้น ความรู้สึกถึงวิกฤตในใจของหวังม่อก็ระเบิดออกมา

เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เขาได้ทำการตัดสินใจที่ผิดผีบรรพบุรุษ!

เห็นเพียงหวังม่อโค้งคำนับ จากนั้นก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วพูดว่า

"ใต้เท้าทุกท่าน ข้าน้อยคือหวังม่อจริงๆ ขอรับ!"

"แต่ไม่ใช่ผู้บัญชาการสาขาของที่นี่ ไม่สิ ต้องเรียกว่าอดีตผู้บัญชาการ!"

"เพราะข้าน้อยได้ปลดตัวเองออกจากตำแหน่งแล้ว และตอนนี้กำลังรอการมาถึงของใต้เท้าจากศูนย์ใหญ่อยู่เลยขอรับ!"

[จบแล้ว]