ตอนที่ 30: เจ้าสำนักถ่ายทอดคำสั่ง

ตอนที่ 30: เจ้าสำนักถ่ายทอดคำสั่ง

หวังฝูไม่คาดคิดว่านี่เป็นครั้งที่สองที่ขายของเหลววิญญาณไม้ครามแล้วมีใครบางคนหมายตาสูตรของมัน ทำเอาเขาเกิดความกังวล

“ดูท่าว่าจะขายของเหลววิญญาณในอนาคตไม่ได้อีกแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ใช่สำนักชั้นนอกหรือแม้แต่สำนักขนนกร่วงโรย” หวังฝูถอนหายใจ “โชคยังดีที่การวาดยันต์อยู่ในเส้นทางที่ถูกต้อง ดังนั้นสถานการณ์จึงไม่เลวร้ายเกินไป”

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ของเหลววิญญาณห้าสิบขวดจึงขายหมด ในช่วงเวลาดังกล่าวมีคนถามหวังฝูเกี่ยวกับสูตร แม้หวังฝูจะตอบปฏิเสธ แต่เขามองออกว่าอีกฝ่ายไม่ยอมรามือโดยง่าย

หวังฝูปิดแผงขายของทันทีโดยไม่สนยันต์ที่ยังขายไม่ออก

หลังจากไปร้านของสวีเพื่อซื้อชาดกับกระดาษยันต์จำนวนมากจากเหล่าสวี หวังฝูจึงรีบกลับมาทันที เขาถึงขั้นจงใจอ้อมทางกลับด้วยเกรงว่าจะถูกหมายหัวโดยใครบางคนที่มีเจตนาแอบแฝง

โชคยังดีที่หลังจากผ่านการเดินทางอันยากลำบากก็กลับถึงลานกว้างได้อย่างปลอดภัย

ขณะมองการจำกัดของค่ายกลที่เพิ่มขึ้นในลานกว้าง หวังฝูจึงถอนหายใจออกมาอย่างหนัก

“เฮ้อ สุดท้ายก็เป็นเพราะยังแข็งแกร่งไม่พอ หากเราอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้าก็คงไม่ต้องระแวดระวังตอนอยู่สำนักชั้นนอก”

หลังจากได้กระดาษยันต์ หวังฝูจึงเก็บตัวอีกครั้ง นอกจากไปยอดเขาขนนกโบยบินตอนกลางคืนเพื่อดูดกลืนแก่นของพืชพรรณแล้วก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเป็นเวลาสองเดือน ส่วนตลาดนัดระหว่างเขา เขาคล้ายกับหลงลืมไปแล้ว

เขาไม่ทราบว่ามีใครบางคนจงใจตามหาเขาทั่วทั้งตลาดเมื่อเดือนที่ผ่านมา

ตลาดนัดระหว่างเขา

ชายหนึ่งหญิงหนึ่งยืนอยู่ในบริเวณที่หวังฝูเคยตั้งแผงขายของอย่างนิ่งงันอยู่เนิ่นนาน หากหวังฝูอยู่ที่นี่ เขาจะต้องจำได้อย่างแน่นอนว่าผู้ชายคนนั้นคือไป๋หยิงเฟยผู้กำลังคิดเกี่ยวกับสูตรของเหลววิญญาณ

ส่วนหญิงสาวเป็นคนงดงามดั่งบุปผา นางไม่ใช่ใครอื่นนอกจากศิษย์น้องหญิงหลี่ที่ไป๋หยิงเฟยเอาใจใส่ตลอด

“ศิษย์พี่ ศิษย์น้องคนนั้นไม่มาแล้วหรือ?” ศิษย์น้องหญิงหลี่มองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าพลางถอนหายใจ “ตามเวลาที่ท่านว่ามา เขาไม่ได้มาตลาดสองเดือนแล้ว”

“ศิษย์น้องหญิงไม่ต้องห่วง ศิษย์น้องคนนั้นจะต้องมาอีกอย่างแน่นอน แต่คราวที่แล้วเขาขายของเหลววิญญาณจนได้หินวิญญาณมาหลายร้อยก้อน คงมีทรัพยากรในการฝึกฝนเหลือเฟือ เขาอาจจะไม่ตั้งแผงขายของในเวลาอันสั้น ส่วนจะมาอีกเมื่อไหร่ก็ล้วนอยู่ที่วาสนาเท่านั้น” ไป๋หยิงเฟยจนปัญญาเช่นกัน เขาไม่คาดคิดว่ายันต์วัชระที่ให้ศิษย์น้องหญิงเสี่ยวหวนเกิดการตอบรับครั้งใหญ่เช่นนี้

กลายเป็นว่าหลังจากที่ไป๋หยิงเฟยมอบยันต์วัชระให้หลี่เสี่ยวหวนในวันนั้น หลี่เสี่ยวหวนจะสอบถามเกี่ยวกับจุดกำเนิดของยันต์ ถึงอย่างไรยันต์วัชระที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมเช่นนี้นับว่าหาได้ยากในตำหนักยันต์ล้ำเลิศของสำนัก

ไป๋หยิงเฟยย่อมบอกเล่าทุกอย่างให้ฟัง

ใครจะคาดคิดว่าเมื่อหลี่เสี่ยวหวนทราบว่ายันต์วัชระใบนี้ถูกวาดโดยศิษย์ที่อยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า นางถึงกับอุทานด้วยความประหลาดใจทันที หลี่เสี่ยวหวนแตกต่างจากศิษย์ทั่วไปตรงที่มีอาทำงานอยู่ในตำหนักยันต์ล้ำเลิศ ทำให้นางทราบถึงความยากลำบากของการวาดยันต์วิญญาณ

ดังนั้นนางจึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับอาในตำหนักยันต์ล้ำเลิศ ซึ่งผู้ดูแลตำหนักยันต์ล้ำเลิศเกิดความยินดีเมื่อทราบเรื่องนี้ โดยบอกว่าตำหนักยันต์ล้ำเลิศต้องการอัจฉริยะสร้างยันต์เช่นนั้น เขาจึงขอให้หลี่เสี่ยวหวนตามหาศิษย์สายนอกคนนี้พร้อมให้สัญญาว่าจะมอบรางวัลตอบแทนมากมายให้

ด้วยเหตุนี้จึงเกิดฉากดังกล่าวขึ้นมา

“ข้าไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน หากต้องใช้เวลาหนึ่งหรือสองปี ท่านอาอาจจะกลับคำพูด แล้วยันต์ระดับสองที่สัญญาว่าจะให้ก็อาจถูกยกเลิก” หลี่เสี่ยวหวนมีสีหน้าผิดหวังและเสียดาย

ไป๋หยิงเฟยไม่เคยเห็นหลี่เสี่ยวหวนเป็นแบบนี้มาก่อน แล้วความปรารถนาที่จะปกป้องก็ก่อตัวขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาตบอกแล้วให้สัญญา “ศิษย์น้องหญิงไม่ต้องห่วง ข้าจะตามหาหมอนี่ให้เจ้าภายในหนึ่งเดือนเอง”

“มีศิษย์สายนอกอยู่นับพัน ขนาดศิษย์พี่ยังไม่รู้ชื่อ แล้วจะหาตัวเขาได้อย่างไร? จะเดินเคาะประตูตามบ้านทีละหลังเลยหรือ?” หลี่เสี่ยวหวนมีสีหน้าไม่เชื่อ

“เหอะเหอะ ศิษย์น้องหญิงไม่ต้องห่วง ศิษย์พี่คนนี้มีวิธีอยู่แล้ว” ไป๋หยิงเฟยเอ่ยคำด้วยท่าทางลึกลับ

“วิธีอะไร?” หลี่เสี่ยวหวนดึงแขนของไป๋หยิงเฟยขณะแกว่งไปซ้ายทีขวาทีพร้อมกับเอามาถูบนหน้าอกอันอ่อนนุ่มเป็นครั้งคราว “ศิษย์พี่รีบบอกข้ามา…”

“แต่ละคนต่างมีอุบายเป็นของตัวเอง” ไป๋หยิงเฟยเอ่ยคำอย่างนึกสนุกด้วยความยินดียิ่ง

“พูดมาพูดมา…”

“ได้ได้ได้ ข้าบอกแล้วข้าบอกแล้ว” ไป๋หยิงเฟยสัมผัสได้ถึงกระดูกอันอ่อนนุ่มของนางซึ่งประสบการณ์แสนยอดเยี่ยมเช่นนี้ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เขาจึงไม่ขัดขืนชั่วขณะ “หากศิษย์ธรรมดาอย่างพวกเรากำลังตามหาใครสักคน ย่อมไม่ต่างจากงมเข็มในกองฟาง แต่อย่าลืมเสียสิว่าคนผู้นี้คือคนที่อาจารย์อาหลี่อี้กำลังตามหา ขอเพียงพวกเรามอบหมายภารกิจและเอ่ยถึงชื่อของอาจารย์อาหลี่อี้ ย่อมมีศิษย์จำนวนมากที่มารับภารกิจอย่างแน่นอน ด้วยวิธีนี้จึงทำให้เรื่องมันง่ายดาย”

“มอบหมายภารกิจหรือ? แต่มีเพียงศิษย์สายในที่มีอำนาจทำเช่นนั้น” หลี่เสี่ยวหวนขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็คล้ายกับคิดบางอย่างขึ้นมาได้ก่อนจะมองไป๋หยิงเฟยด้วยความประหลาดใจ “หรือว่าศิษย์พี่ ท่าน…”

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ไม่เลว” ไป๋หยิงเฟยเผยท่าทางภาคภูมิใจ เขายืนตัวตรงขณะกลิ่นอายของขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสิบพลันแผ่ขยายออกไป แล้วคลื่นอากาศที่พัดพาจนดึงดูดความสนใจรอบข้าง “ข้าไปถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสิบแล้ว”

เมื่อเห็นสีหน้าชื่นชมของหลี่เสี่ยวหวน ไป๋หยิงเฟยจึงยิ่งรู้สึกพึงพอใจ ทว่าเมื่อสายตาเย็นชากำลังจับจ้องมาแต่ไกล ไป๋หยิงเฟยจึงรู้สึกเหมือนกับตกลงไปในห้องใต้ดินเย็นเยือกทันที ทำให้ต้องรีบสะกดกลิ่นอายเอาไว้พลางทำความเคารพไปทางอาคารสูงที่มีสายตาจ้องมองมา

“ศิษย์พี่โปรดอภัยให้ด้วย ข้ารีบร้อนไปหน่อยจนเผลอปล่อยกลิ่นอายออกมา ต้องขอโทษด้วยที่สร้างความรบกวนให้กับท่าน”

หลี่เสี่ยวหวนเพียงสงสัยจนกระทั่งไป๋หยิงเฟยส่ายหน้า ดังนั้นนางจึงสะกดความสงสัยเอาไว้

ไป๋หยิงเฟยลุกขึ้นหลังจากสายตาหายไปแล้ว เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะเอ่ยคำด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ข้าเพียงได้รับการเตือนจากศิษย์พี่สำนักชั้นในที่ประจำการอยู่ในตลาด โชคยังดีที่เขาไม่ได้โมโหอะไรมาก ไม่งั้นคงได้ส่งข้าไปโถงพิทักษ์กฎสักสองสามวันแล้ว แบบนั้นคงลำบากเอาการ”

“ข้าเผลอไปชั่วขณะ”

“ศิษย์พี่จากโถงพิทักษ์กฎหรือ?” หลี่เสี่ยวหวนมองไปทางอาคารสูง ไม่อาจทราบได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ไป๋หยิงเฟยไม่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของหลี่เสี่ยวหวน เขาจึงเตรียมที่จะกลับสำนักชั้นในเพื่อมอบหมายภารกิจ

“ศิษย์น้องหญิง ข้าต้องขอตัวกลับสำนักชั้นในก่อน รอฟังข่าวข้าได้เลย”

“เข้าใจแล้วศิษย์พี่ ข้าจะรอท่าน” หลี่เสี่ยวหวนเอ่ยคำด้วยความรักใคร่

หลังจากทั้งสองแยกกันแล้ว วันต่อมาก็มีศิษย์ชั้นในที่เริ่มออกตามหาหวังฝู ถึงอย่างไรเขาข้องเกี่ยวกับผู้ดูแลตำหนักยันต์ล้ำเลิศซึ่งอยู่ขอบเขตสร้างรากฐาน ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยก็นับว่ามีประโยชน์ค่อนข้างมาก แต่ว่า มันยังคงเป็นการยากที่จะตามหาคนโดยไม่ทราบชื่อและทราบเพียงคำอธิบายรูปลักษณ์เท่านั้น นี่ยังไม่รวมเรื่องที่หวังฝูเก็บตัวจนไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นมา

ศิษย์สายในถึงขั้นต้องขอให้ศิษย์สายนอกช่วยเป็นหูเป็นตา

จนกระทั่งซ่งจิ่งถังทราบข่าวและตีกรอบเป้าหมายที่มีหวังฝูรวมอยู่ในนั้นได้สองสามคนตามคำอธิบายโดยสังเขป เมื่อนั้นกลุ่มคนจึงออกวิ่งด้วยความแตกตื่นเพื่อตามหาเป้าหมาย

แต่น่าเสียดาย เมื่อไป๋หยิงเฟยกับหลี่เสี่ยวหวนกำลังเตรียมพร้อมที่จะยืนยันทีละคนด้วยความตื่นเต้น ข้อความหนึ่งจากเจ้าสำนักก็บังคับให้พวกเขาต้องหยุดการกระทำชั่วคราว

แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งตรงสู่ท้องนภาจากตำหนักขนนกโบยบินของยอดเขาขนนกโบยบิน แล้วเสียงของเจ้าสำนักขนนกร่วงโรยจึงกระจายไปทั่วทั้งสำนัก

“เส้นปราณปฐพีแห่งต้าเซี่ยปิดแล้ว อวิ๋นหนิงซวงกับหลู่เฟิงประจำสำนักของพวกเราไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานได้สำเร็จและกำลังเดินทางกลับ ข้าขอสั่งให้ศิษย์ในสำนักทั้งหลายรอต้อนรับพวกเขาที่ประตูขุนเขาภายในสามวัน อย่าล่าช้าเป็นอันขาด”

ทั่วทั้งสำนักตกอยู่ในความโกลาหล

เจ้าสำนักถ่ายทอดคำสั่งว่าแม้แต่ศิษย์ที่กำลังเก็บตัวก็ต้องออกมา นี่คือเหตุการณ์ใหญ่สำหรับสำนัก ศิษย์ทั้งสองไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานได้สำเร็จ ซึ่งในอนาคตอันใกล้ สำนักจะต้องมีผู้ฝึกตนขอบเขตปราณทองสองคนอย่างแน่นอน พวกเขาจึงยุ่งกับการพยายามสร้างความพึงพอใจให้อีกฝ่าย แล้วจะให้มาทำตัวเกียจคร้านได้อย่างไร

หวังฝูวางพู่กันยันต์ในมือขณะเมินเฉยต่อยันต์ที่ถูกทิ้งภายใต้พู่กันดังกล่าว จากนั้นมองลำแสงที่ทะยานสู่ท้องนภาก่อนจะพึมพำด้วยความประหลาดใจ “ศิษย์พี่หญิงอวิ๋นกำลังจะกลับมา…”