บทที่ 14 - สหาย จับผมเข้าตารางทีเถอะ

บทที่ 14 - สหาย จับผมเข้าตารางทีเถอะ

"พี่ พ่อพูดถูกนะ เมื่อไหร่พี่จะพาพี่สะใภ้กลับมาให้ฉันดูหน้าบ้างล่ะ?"

หลี่เจียหัวเราะคิกคักพลางกอดแขนหลี่จื้อหย่วนอย่างออดอ้อน ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องคู่นี้ดีมากตั้งแต่เด็กจนโต

ทว่าในเวลานี้ หลี่เจียยังไม่รู้ว่าหลี่จื้อหย่วนไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของเธอ

หลี่จื้อหย่วนมองดูน้องสาวที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เขายิ้มและลูบหัวเธอเบาๆ "ได้สิ รอจัดการเรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่ พี่จะพาพี่สะใภ้กลับมาให้เธอเจอนะ"

"เย้ พี่ชายนี่ดีที่สุดเลย ต่อไปนี้ฉันก็จะมีคนที่คอยดีกับฉันเพิ่มมาอีกคนแล้วสิ"

หลี่เจียยิ่งดีใจใหญ่ ถึงแม้จะใกล้บรรลุนิติภาวะแล้ว แต่เธอก็ยังคงทำตัวเป็นเด็กๆ อยู่เสมอ

การพูดคุยร่ำลากำลังจะสิ้นสุดลง ในเมื่อตัวอำเภอก็ไม่ได้อยู่ไกลมากมายอะไรนัก ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำบรรยากาศให้เหมือนกับการจากลาตลอดกาล

ไม่แน่ว่า อีกไม่กี่วันหลี่จื้อหย่วนอาจจะกลับมาอีกก็ได้

"เอาล่ะน้องเล็ก พี่ต้องไปแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวจะตกรถเที่ยวเช้าเอา"

หลี่เจียพยักหน้าอย่างรู้ความ "พี่เดินทางปลอดภัยนะ ฉันยังมีวันหยุดอีกสองวัน จะได้อยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ต่ออีกหน่อย"

"ตอนไปขึ้นรถที่ตำบลก็ให้พ่อไปส่งนะ พี่กลัวว่าครอบครัวอู๋จะหมาจนตรอกแล้วแว้งกัดเอา"

"สบายใจได้เลย ฉันรู้แล้วน่า"

"แล้วก็ ถ้าที่โรงเรียนมีใครมารังแก ต้องบอกพี่นะ พวกเราไม่หาเรื่องใครก่อน แต่ก็ไม่กลัวใคร เข้าใจไหม?"

หลังจากกำชับเสร็จสั้นๆ หลี่จื้อหย่วนก็เดินทางไปยังตัวตำบล

ช่วงก่อนสิบโมงเช้า เขาลงรถที่สถานีขนส่งอำเภออี๋ซาน เนื่องจากเป็นช่วงวันหยุดเทศกาลปีใหม่ ผู้คนในสถานีจึงพลุกพล่านเป็นพิเศษ

ที่นี่อยู่ห่างจากสถานีตำรวจถนนโฮ่วฟางไกลพอสมควร หลี่จื้อหย่วนจึงเตรียมตัวเดินออกไปเรียกรถแท็กซี่ด้านนอกสถานี

ในยุคหลังปี 2000 ไม่ว่าจะเป็นคนที่ออกไปทำงานต่างถิ่น หรือคนที่เดินทางกลับบ้านช่วงเทศกาล ต่างก็มีจำนวนมหาศาล

แม้สถานีขนส่งอำเภออี๋ซานจะไม่ได้มีขนาดใหญ่โต แต่ก็เป็นจุดศูนย์กลางการเดินทางที่สะดวกที่สุดสำหรับอำเภอและเมืองรอบข้าง หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ คงไม่มีภาพเหตุการณ์คึกคักแบบนี้ให้เห็นหรอก

หลี่จื้อหย่วนเดินออกมาด้านนอกสถานี มองดูพวกพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยริมถนนที่ตะโกนเรียกลูกค้าด้วยสำเนียงท้องถิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ สัญชาตญาณความเป็นตำรวจ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะมองดูรอบๆ อย่างถี่ถ้วน

สถานที่แบบนี้ มักจะเป็นเป้าหมายชั้นดีของพวกโจรล้วงกระเป๋านักแล

ตั้งแต่ต้นซอยยันท้ายซอย แค่เผลอเพียงนิดเดียว กระเป๋าสตางค์หรือโทรศัพท์เสี่ยวหลิงทงในกระเป๋าของคุณ ก็มีโอกาสสูงลิบลิ่วที่จะปลิวไปอยู่ในกระเป๋าของคนอื่นแทน

ทว่า พื้นที่ตรงนี้ ไม่ได้อยู่ในเขตรับผิดชอบของถนนโฮ่วฟาง

ดังนั้น หลี่จื้อหย่วนจึงไม่ได้ตั้งใจจะอยู่นาน เขาโบกมือเรียกแท็กซี่ที่ขับผ่านมาคันหนึ่ง

แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเปิดประตูรถ จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มท่าทางหวาดผวาคนหนึ่ง วิ่งพรวดพราดข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม

และในเวลานั้น แท็กซี่ที่จอดอยู่ตรงหน้า พอเจอสถานการณ์แบบนี้ ก็รีบเหยียบคันเร่งทิ้งหลี่จื้อหย่วนหนีไปดื้อๆ

"???"

หลี่จื้อหย่วนยืนอึ้งมองดูรถแท็กซี่ที่ขับออกไปไกลลิบ

แม่งเอ๊ย... ทิ้งกันได้ลงคอ!

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มคนนั้นก็วิ่งข้ามถนนมาจนถึงฝั่งที่เขายืนอยู่

ห่างจากหลี่จื้อหย่วนไปเพียงสามถึงห้าก้าวเท่านั้น

ทันใดนั้นเอง ก็มีวัยรุ่นกุ๊ยหลายคนถือมีดสปาต้าวิ่งพรวดพราดข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม

และเป้าหมายของพวกมัน ก็คือชายหนุ่มที่กำลังวิ่งหนีตายคนนี้นี่แหละ!

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำเอาบรรดาพ่อค้าแม่ค้าและคนเดินถนนรอบๆ ต่างตกใจกลัวจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว

หลี่จื้อหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและสงสัยของทุกคน เขาก้าวฉับๆ ออกไปข้างหน้า พร้อมกับโทรศัพท์แจ้งความทันที!

"หยุดนะ! พวกแกจะทำอะไร? วางมีดลงเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะคอกอันดุดันนี้ แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจจนน่าเกรงขาม

ทำให้พวกวัยรุ่นที่วิ่งมาถึงกลางถนน ถึงกับต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ

"ไอ้หนุ่ม มึงอยากตายหรือไงวะ?!"

"กล้าแส่เรื่องชาวบ้าน เชื่อไหมว่ากูจะสับมึงเป็นชิ้นๆ ไปด้วยเลย?!"

"แม่งเอ๊ย! รนหาที่ตายชัดๆ!"

หลังจากหยุดชะงักไปแค่ไม่กี่วินาที ไอ้พวกนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

เวลานี้ ชายหนุ่มที่กำลังหนีตาย พอเห็นหลี่จื้อหย่วนก้าวออกมายืนขวางหน้า เขาก็รู้สึกราวกับได้จับฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเอาไว้!

"ช่วยด้วย ได้โปรดช่วยผมด้วย!"

"ผมยังไม่อยากตายนะ ถ้าโดนพวกมันจับได้ ผมโดนซ้อมจนตายแน่ๆ!"

"ขอร้องล่ะ พวกมันจะฆ่าผม!"

ม่านตาของหลี่จื้อหย่วนหดเกร็งเล็กน้อย เขาจับใจความสำคัญของข้อมูลได้ในพริบตา!

คนพวกนี้ ไม่ใช่แค่พวกก่อกวนหรือทะเลาะวิวาทธรรมดาแน่ๆ แต่เป็นไปได้สูงมากว่าจะซ่อนองค์กรอาชญากรรมอยู่เบื้องหลัง!

เพียงพริบตาเดียว ไอ้พวกนั้นก็วิ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว

"แม่งเอ๊ย! เจอไอ้โง่ไม่กลัวตายเข้าจริงๆ ด้วยว่ะ!"

"เชี่ย! งั้นก็จัดการมันไปด้วยเลย!"

"รีบจบเรื่องเร็วๆ จับตัวพวกมันทั้งสองคนกลับไป!"

ไอ้ผมยาวที่วิ่งนำหน้ามาสุด เงื้อมีดสปาต้าฟันใส่หลี่จื้อหย่วนอย่างโอหัง

ส่วนอีกหลายคนที่เหลือ ก็เข้าไปขวางทางชายหนุ่มที่กำลังหน้าตาตื่นกลัวคนนั้นไว้

บริเวณที่พวกเขายืนอยู่ ราวกับกลายเป็นเขตหวงห้ามไปโดยปริยาย คนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว

หลี่จื้อหย่วนแค่นเสียงเย็นชา โดยไม่ต้องหันไปมอง ร่างของเขาเบี่ยงหลบเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของไอ้คนที่ถือมีดเอาไว้แน่น

เขาออกแรงบิดอย่างแรง ไอ้ผมยาวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มีดสปาต้าหล่นกระแทกพื้นเสียงดังเคร้ง

ปัง!

หลี่จื้อหย่วนเตะสวนกลับไปจนร่างของมันกระเด็นลอยละลิ่ว จากนั้นก็พุ่งตัวไปหาไอ้หัวเกรียนอีกคนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ปัง!

เตะไปอีกหนึ่งดอก!

ในขณะที่ไอ้หัวเกรียนกำลังจะอ้าปากร้องโอย กำไลข้อมือสีเงินวาววับก็ถูกสวมเข้าที่มือของมันเรียบร้อยแล้ว

"!!!"

เชี่ยเอ๊ย! นี่มันสถานการณ์อะไรกันวะเนี่ย?? ไอ้คนบ้าระห่ำนี่เป็นตำรวจเรอะ?!

ในชั่วพริบตา พวกวัยรุ่นกุ๊ยพวกนั้นก็ถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

กฎเหล็กข้อแรกของการเป็นนักเลงคือ หากสถานการณ์ไม่สู้ดี ให้โกยแน่บให้ไว!

มีแต่พวกหน้าโง่เท่านั้นแหละ ที่ยังกล้ายืนหยัดสู้ต่อไปในสถานการณ์แบบนี้

วินาทีต่อมา ไอ้พวกสามสี่คนที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็หันหลังวิ่งหนีไปอย่างพร้อมเพรียง แม้แต่มีดสปาต้าก็ยังไม่กล้าหันกลับมาเก็บ รีบเผ่นแน่บไปอย่างรวดเร็ว

"???"

ไอ้ผมยาวกับไอ้หัวเกรียนถึงกับน้ำตาซึมในพริบตา

พวกเราเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอวะ แล้วพวกมึงวิ่งหนีเอาตัวรอดไปดื้อๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

ไหนตกลงกันไว้ว่าจะร่วมเป็นร่วมตาย มีสุขร่วมเสพ มีหญิงก็ไปจีบด้วยกันไงวะ?

ผู้ชายนี่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ

ตอนเมาเหล้าก็เรียกกันว่าเพื่อนรัก แต่พอถึงเวลาต้องหนีหัวซุกหัวซุน เพื่อนรักก็กลายเป็นแพะรับบาปซะงั้น

ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดไร้สรรพเสียงใดๆ

หลี่จื้อหย่วนเดินเข้าไปหิ้วปีกไอ้ผมยาวที่หมดสภาพราวกับคนตายขึ้นมา แล้วโยนไปกองรวมกับไอ้หัวเกรียน

"อย่าคิดจะหนี ไม่งั้นผลที่ตามมามันจะสาหัสมาก!"

หลี่จื้อหย่วนทักทายด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น จากนั้นก็หันไปมองชายหนุ่มที่โดนวิ่งไล่ฟันเมื่อครู่นี้

เพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะถามไถ่สถานการณ์ ไอ้หมอนี่ก็คุกเข่าดังตุ้บลงกับพื้นเสียแล้ว

"คุณตำรวจครับ ช่วยด้วย! รีบจับผมเข้าตารางทีเถอะ ไม่งั้นถ้าผมอยู่ข้างนอก พวกมันต้องฆ่าผมแน่!"

"ฆ่านาย?" แววตาของหลี่จื้อหย่วนหดเกร็งเล็กน้อย "พวกนั้นจะฆ่านายทำไม? แล้วก็ คุกน่ะไม่ใช่สถานที่ที่นายอยากจะเข้าก็เข้าได้หรอกนะ"

"คุณตำรวจ ผมขอสารภาพครับ! ผมไม่เพียงแต่เสพยา ซื้อบริการ แต่ผมยังเคยค้ายาด้วย ตอนนี้ผมเข้าคุกได้หรือยังครับ?"

"???"

แววตาของหลี่จื้อหย่วนสั่นไหว เขาแค่จะมาขึ้นรถ นี่เขาบังเอิญไปเจอคดีใหญ่อีกแล้วเหรอเนี่ย?

(จบแล้ว)