ตอนที่ 222 หาวิธีการตั้งครรภ์

เมื่อได้ยินว่าแม่นมทั้งสองคนถูกเรียกกลับพระราชวัง หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าก็หนาวเหน็บอีกครั้ง

ยายจาวโบกมือไล่บ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ออกไป จากนั้นนางก็ถามฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความกังวลกับเสนาบดีเฟิง “เราควรส่งจดหมายไปหาท่านใต้เท้าหรือไม่เจ้าค่ะ? เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น เราต้องถามปรึกษาท่านใต้เท้า เราต้องบอกท่านใต้เท้าเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลวงด้วยเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ แล้วพยักหน้า “ไปเขียนจดหมาย จะมีคนแจ้งให้ทราบเอง แต่เรื่องที่บ้านไม่ต้องบอกเขา ข้าคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ” นางพูดขณะกำลังคิด หลังจากนั้นไม่นานนางก็พูดว่า “ไปดูสิพลาสเตอร์ยาและยารักษาโรคที่อาเฮงส่งมาให้สิ เหลืออยู่เท่าไหร่ ?”

ยายจาวทำตามทันที เมื่อนางกลับมานางรายงานว่า “พลาสเตอร์ยาเหลืออีก 10 แผ่น และยาเหลืออีก 5 เม็ดเจ้าค่ะ”

“เหลือแค่นี้หรือ?”

“เจ้าค่ะ”

“…ลืมมันไปเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ “ทั้งหมดที่เหลืออยู่เราจะเก็บไว้ หลังจากนี้หากยาหมดแล้วให้นำหมอจากข้างนอกมารักษาข้า ในอนาคตถ้าเรือนตงเซิงส่งยามาให้อีก อย่ารับไว้”

ยายจาวถอนหายใจและพยักหน้าเบา ๆ “คิดดูแล้วน่าเสียดาย หลังของท่านกำลังจะหายดี หากได้รับการรักษาต่อไปโดยคุณหนูรอง”

“ไม่มีอะไรน่าเสียดาย” สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าย่ำแย่ลง “มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคฤหาสน์เฟิง ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญนี้เราจะต้องไม่ทำผิดพลาดใด ๆ”

"เจ้าค่ะ”

ต้องบอกว่าเฟิงหยูเฮงกำลังประสบปัญหาทำให้ฮูหยินผูเฒ่ามีความโศกเศร้าเป็นอย่างมาก แต่กลับทำให้เฟิงเฟินไดมีความสุขมาก

เมื่อแม่นมทั้งสองกลับไป เฟิงเฟินไดก็นอนหลับ นางนอนตั้งแต่เที่ยงวันถึงเที่ยงในวันถัดไป หลังจากตื่นนอน นางไม่แปรงผมหรือล้างหน้า นางรีบวิ่งตรงไปที่ห้องของฮันชิและจับมือนาง “ท่านแม่ นี่เป็นโอกาสของท่าน !”

ฮันชิตกใจกับสิ่งที่นางพูดว่า “โอกาสอะไร?”

“โอกาสที่จะกลับมาอีกครั้ง !” เฟิงเฟินไดไม่สามารถปกปิดความสุขของนางได้เนื่องจากนางวิเคราะห์สถานการณ์แล้ว “เฟิงหยูเฮงล้มลงและจะไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก เฟิงเฉินหยูนั้นก็ไม่มีอะไรดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปท่านพ่อได้แต่แต่งตั้งให้ข้าเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิงได้เท่านั้น”

ฮันชิเตือนนางว่า “ยังมีคุณหนูสามและอนุอันชิอยู่”

“จะกลัวพวกนางทำไม?” ดวงตาของเฟิงเฟินไดเปล่งประกาย “นางไม่มีความปรารถนาที่จะดิ้นรนเพื่อความโปรดปราน แม้ว่านางจะทำนางก็ไม่สามารถเอาชนะท่านได้ เพียงแค่ให้กำเนิดลูกและกังวลเกี่ยวกับการให้กำเนิดบุตรชาย ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งอื่นใด คฤหาสน์เฟิงนี้ไม่ช้าก็เร็วจะเป็นของเรา”

เฟิงเฟินไดพ่นคำเหล่านี้จากนั้นก็วิ่งออกไปจากห้องเหมือนสายลมเหลือเพียงฮันชิที่จะรู้สึกขมขื่น

ให้กำเนิดบุตรอย่างต่อเนื่องหรือ เด็กอยู่ที่ไหน

นางไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนเฟิงเฟินไดและนางก็ไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนเฟิงเฟินได เด็กคนนั้นอายุเพียงเท่าใด ดังนั้นจึงมีหลายสิ่งที่นางไม่เข้าใจ เฟิงเฟินไดรู้เพียงแต่ว่าการที่เฟิงจินหยวนค้างคืนที่ห้องของฮันชินั้นจะทำให้นางตั้งครรภ์ได้และเด็กคนนั้นจะเป็นเด็กผู้ชายอย่างแน่นอน จะเกิดอะไรขึ้นในโลกนี้ ?

“อาจู” นางถามบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนาง “บอกข้าที ถ้าข้าแอบนำหมอเข้ามาในคฤหาสน์ จะมีปัญหาเกิดขึ้นหรือไม่?”

อาจูรู้สึกกลัวและส่ายหน้า “อย่าทำเช่นนั้นนะเจ้าค่ะ ! ทุกวันนี้คฤหาสน์ก็มีเรื่องมากพออยู่แล้ว โดยเฉพาะเรื่องของคุณหนูรอง หากอนุฮันเชิญหมอมาเวลานี้ ทุกอย่างจะดีหากอนุฮันตั้งครรภ์ แต่ถ้า…”

ฮันชิตกใจมาก ถูกต้องมันจะดีถ้านางตั้งครรภ์ แต่ถ้านางไม่ตั้งครรภ์ละก็ เฟิงเฟินไดจะไม่ทำให้นางกระอักเลือดเลยหรือ ?

“ถ้าเช่นนั้นข้าควรทำอย่างไรดี ?” นางคิดไม่ออก นางยืนขึ้นเดินไปรอบ ๆ ห้อง

สุดท้านอาจูคิดแนะนำขึ้นมา “นักแสดงยังคงอยู่ในคฤหาสน์ใช่ไหมเจ้าค่ะ ? อนุฮันทำตามที่คุณหนูสี่ทำก่อนหน้านี้สิเจ้าค่ะ ให้นักแสดงออกไปหาหมอ บอกว่าต้องมีการตรวจนักแสดงคนหนึ่ง”

ตาของฮันชิสว่างขึ้น “นี่เป็นความคิดที่ดี ไปกันเถอะ”

อาจูรีบคว้าเสื้อคลุมตามหาฮันชิออกจากเรือน แต่เมื่อนางมาถึงที่เรือนรับแขก นางเห็นคนจากคณะนักแสดงกำลังเก็บของ

นางตกใจและเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วเพื่อถามหัวหน้าคณะที่หล่อเหลา “ท่านเยว่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่ ?”

นักแสดงที่หล่อเหลาที่ถูกเรียกว่าท่านเยว่กำลังห่อเสื้อผ้าการแสดงของเขา เมื่อเห็นว่าฮันชิมา เขาก็รีบไปบ่นว่า “ในที่สุดอนุก็มา ถ้าเจ้ายังไม่มา พวกข้าก็ต้องออกไปแล้ว” ใครจะไปรู้ว่าเป็นเพราะงานของเขาหรืออย่างอื่น แต่ดวงตาของท่านเยว่ก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของฮันชิ

ฮันชิเคยชอบวิธีนี้มาก่อน หากอยู่ภายใต้สถานการณ์ปกตินางก็จะหน้าแดงและรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาที่หัวใจ อย่างไรก็ตามวันนี้แตกต่างกัน มีบางอย่างในใจของนาง ดังนั้นนางจะกังวลเรื่องอื่นได้อย่างไร นางรีบมองดูอาจูและอาจูเข้าใจความตั้งใจของนาง นางพูดกับคนที่อยู่ในห้อง “อนุมีบางอย่างที่จะพูดคุยกับหัวหน้าคณะของพวกเจ้า ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้”

คนจากคณะนักแสดงมองหน้าท่านเย่วและเห็นเขาพยักหน้า พวกเขาจึงวางของแล้วออกจากห้อง อาจูออกไปอย่างรวดเร็วและปิดประตู ฮันชิพูดกับท่านเย่วว่า “เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ข้าจะมาขอความช่วยเหลือจากเจ้า”

“โอ้” เขาสะดุ้งตกใจ “ข้าสามารถช่วยอะไรอนุฮันได้ ?”

ฮันชิก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วเอนตัวเข้าหาเขา ลดเสียงของนางนางพูดว่า “เจ้าช่วยใช้ชื่อของคณะแสดงเพื่อเรียกหมอเข้ามาหาคฤหาสน์ให้ข้าได้หรือไม่ ?”

“เรียกหมอหรือ” ท่านเยว่ตกใจครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “ภายใต้สถานการณ์ปกติมันจะเป็นไปได้ แต่ตอนนี้มันไม่สามารถทำได้ วันนี้ท่านฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวรับใช้มาบอกให้เราเก็บข้าวของออกคฤหาสน์วันนี้ ท่านได้จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว”

“อะไรนะ” ฮันชิขมวดคิ้ว คนที่นางเชิญถูกไล่โดยฮูหยินผู้เฒ่าโดยที่ไม่บอกนาง ? แม้ว่านางจะเข้าใจว่านางเป็นอนุที่ต่ำกว่าบ่าวรับใช้และไม่จำเป็นต้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าบอกนางก่อนทำสิ่งนี้ นางรู้สึกว่านางเสียหน้า

“ความช่วยเหลือนี้ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถช่วยอนุฮันได้” ท่านเย่วโอบกอดนางด้วยความเสียใจ อย่างไรก็ตามเขาสอบถามเรื่องนี้ด้วยความกังวล “ท่านไม่สบายหรือ ? อากาศหนาวในฤดูหนาวอาจทำให้ท่านไม่สบาย ?” พูดอย่างนี้เขาไปแล้วจับแขนเสื้อฮันชิแล้วส่ายหัว "เสื้อผ้าของท่านบางมาก และที่นี่มันค่อนข้างไกลจากเรือนของท่าน ทำไมไม่ใส่ชุดที่หนากว่านี้หน่อย ? ”

อาจูรู้สึกว่าท่านเยว่เกินขอบเขต ดังนั้นนางจึงจ้องมองเขาอย่างไม่สุภาพ ในขณะที่ถอนสายตานางก็พบว่าฮันชิไม่ตอบสนองต่อการกระทำของเขาในทางลบ ไม่เพียงแต่นางจะไม่ตอบสนองเชิงลบแล้วดูเหมือนว่านางจะสนุกกับพวกเขา ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงในขณะที่มองเขานางพูดเบา ๆ ว่า “เจ้ารู้วิธีที่จะทำให้คนอื่นหลงใหล”

ใจของอาจูแน่นขึ้นขณะที่นางก้มศีรษะลง คำสาปแช่งที่นางมีต่อท่านเยว่นั้นถูกกลืนลงไป

“ผู้หญิงมีความหมายที่จะได้รับความรัก” ท่านเยว่เริ่มพูดอีกครั้ง

โชคดีที่ฮันชิยังมีความรู้สึกอ่อนไหวและรู้ว่านางต้องทำอะไร ภายใต้สายตาของเขา นางพยายามทำใจให้หนักแน่นอย่างยากลำบาก และถามว่า “เจ้าช่วยหาวิธีช่วยข้าได้หรือไม่ ? ข้าต้องการหมอจริง ๆ”

ท่านเยว่ไตร่ตรองเล็กน้อย และพูดว่า "ไม่ใช่ว่ามันไม่มีทาง เกี่ยวกับเรื่องนี้ข้ามีเหตุผลที่จะต้องขนของอีกหลายอย่าง เราจะดูว่าคฤหาสน์เฟิงจะยินยอมให้นำคนมาช่วยยกสิ่งของออกไปหรือไม่”

“นี่เป็นความคิดที่ดี !” ฮันชิเริ่มมีความสุขและเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนาง นางหยิบตั๋วแลกเงินออกมา “ข้าจะให้สิ่งนี้ให้เจ้าเพื่อเชิญหมอ ที่เหลือสามารถใช้ดื่มชาได้”

ท่านเยว่ไม่ได้มองว่ามันเท่าไหร่ ในขณะที่เขารับมันไว้ จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นและตบไหล่ของฮันชิเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไป

เมื่อเห็นเขาออกไป อาจูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเตือนฮั่นชิอย่างรวดเร็วว่า “อนุฮัน บ่าวรับใช้รู้สึกว่าท่านเยว่ไม่ใช่คนซื่อสัตย์ อนุฮันควรหลีกเลี่ยงการพบเขาจะดีที่สุดนะเจ้าคะ”

ฮันชิมองอาจู “เจ้าจะเข้าใจอะไร? ตอนนี้นอกจากเขาใครจะช่วยข้าได้บ้าง ? เขาจะออกจากคฤหาสน์ หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วจะไม่มีใครได้รับการยอมรับ เจ้าเป็นห่วงเรื่องอะไร”

อาจูก็คิดเช่นนี้ด้วย ฮันชิอาศัยอยู่ในเรือน และท่านเยว่นั้นไม่มีอะไรมากไปกว่านักแสดงข้างถนน หลังจากวันนี้พวกเขาจะไม่พบกันอีก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวล

ดังนั้นนางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม นางพยักหน้าและนั่งลงกับฮันชิเพื่อรอข่าว

ท่านเยว่ก็กลับไปที่ห้องเพื่อรอพวกเขา ในระหว่างที่รอ พวกเขาพูดคุยกันซักพักและพวกเขาก็ออกไป

ประมาณ 1 ชั่วยามต่อมา มีคนเข้ามา ฮันชิเห็นชายอายุประมาณ 40 ปีเดินเข้ามาพร้อมกล่องไม้ เขามีท่าทางเหมือนบัณฑิต ดังนั้นนางจึงรู้ว่านี่จะต้องเป็นหมอที่ลักลอบเข้ามาในคฤหาสน์ ดังนั้นนางจึงรีบมองท่านเยว่แล้วเดินผ่านหน้าเข้าไปในห้องด้านใน

ท่านเยว่กลับมา คนอื่นถูกไล่ออกไป มีเพียงหมอและอาจูเท่านั้นที่เหลืออยู่ในห้อง แม้กระทั่งเขาก็ออกไปที่ลานเพื่อรอ

จากนั้นอาจูก็พาหมอไปที่เตียงภายในห้องด้านใน ฮันชิกล่าวว่า “วันนี้ข้าขอให้หมอเข้ามาในคฤหาสน์เพื่อตรวจการตั้งครรภ์ของข้า”

หมอพยักหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เขากล่าวอย่างใจเย็นและมั่นคงว่า “ข้าผู้ต่ำต้อยคนนี้ได้ฝึกฝนยามา 20 ปี และเห็นหลายสิ่งมากมาย เมื่อได้รับเชิญเข้ามาในคฤหาสน์เฟิงวันนี้ คนต่ำต้อยคนนี้รู้ว่าต้องมีผู้หญิงคนหนึ่งที่จำเป็นต้องมีการตรวจสอบความลับ ท่านไม่ต้องกังวล แม้ว่าสิ่งที่คนต่ำต้อยคนนี้พูดเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของท่าน ข้าสามารถรับรองได้ว่าหลังจากที่ข้าออกจากห้องนี้เรื่องนี้จะถูกเก็บเป็นความลับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่มีข่าวรั่วไหลออกไปขอรับ”

ฮันชิพอใจกับหมอคนนี้มาก และพยักหน้า “ตราบใดที่ท่านหมอสามารถทำสิ่งนี้ได้ ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า”

หมอก็พยักหน้าแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก หยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกมา เขาวางไว้บนข้อมือของฮันชิ เมื่อเขาแสดงออกอย่างเคร่งขรึมเขาก็เริ่มรู้สึกชีพจรของนาง

ความกังวลของฮันชินั้นเกินขีดจำกัดสูงสุดแล้ว แม้ว่านางจะมีความเข้าใจที่ดีว่าเป็นสิ่งที่ค่อนข้างเป็นไปได้ที่นางไม่ได้ตั้งครรภ์ แต่นางก็ยังมีความหวังเล็กน้อยในใจของนาง

โชคไม่ดีที่แพทย์จับชีพจรของนางครู่หนึ่งแล้วส่ายหัวของเขาและบอกนางว่า "ท่านไม่ได้ตั้งครรภ์ขอรับ"

หัวใจของฮั่นชินั้นหนาวเหน็บทันที อาจูกำลังตื่นตระหนกอยู่ข้าง ๆ และพูดกับหมอ “ลองตรวจอีกครั้ง”

หมอตรวจอีกครั้งแล้วส่ายหัว “ข้าเป็นหมอมา 20 ปีแล้ว ข้าจะทำผิดพลาดเมื่อตรวจสอบการตั้งครรภ์ได้อย่างไร ไม่ตั้งครรภ์ก็คือไม่ได้ตั้งครรภ์” คิดอีกเล็กน้อยเขาถามว่า “รอบเดือนของท่านมาถึงเมื่อไหร่ขอรับ”

ฮันชิตอบว่า “วันที่ 6”

“วันที่ 6…” เขาไตร่ตรองสักพักหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นสองสามวันนี้จะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะตั้งครรภ์ ท่านควรเตรียมบางอย่าง”

“ลืมมันไปเถอะ” ฮันชิโบกมือของนาง เฟิงจินหยวนออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ดังนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแม้ว่ามันเป็นวันที่ดีที่สุด “อาจูจ่ายค่าหมอ”

อาจูดึงเงิน 2 เหรียญออกมาจากแขนของนาง ในเวลาเดียวกันนางแนะนำหมอ “หมอต้องจำคำสัญญาของเจ้าให้ดี เมื่อเจ้าออกจากห้องนี้ เจ้าอย่าพูดเรื่องนี้กับคนอื่น”

หมอได้รับเงินแล้วพยักหน้า “ขอรับ” จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นแล้วคำนับฮันชิ เขาหันออกไป

ฮันชินั่งอยู่บนเตียงแล้วก็เศร้าหมองนิดหน่อย อาจูปลอบนาง “อนุฮันอายุยังน้อยอยู่เจ้าค่ะ ในอนาคตยังมีโอกาสอีกมาก เราสามารถให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ได้ ดังนั้นเมื่อท่านใต้เท้า...” นางพูดจนกระทั่งนางไม่สามารถทำต่อไปได้อีก นางใช้เวลาทั้งวันอยู่ข้างฮันชิ นางรู้ว่าฮันชิไม่กลัวที่จะตั้งครรภ์ สิ่งที่นางกลัวก็คือการที่คุณหนูสี่รู้และจะคลั่ง !

ฮันชินั่งกอดเข่าร้องไห้ นางได้ยินเสียงของใครบางคนเคลื่อนไหวและนางคิดว่ามันคืออาจู อย่างไรก็ตามในเวลานี้มือวางอยู่บนไหล่ของนางกะทันหัน และมีเสียงพูดใส่หูของนาง มันเป็นเสียงของชายคนหนึ่งที่พูดว่า “ถ้าอนุฮันต้องการมีลูก ข้าก็มีวิธีที่ดี”