บทที่ 550 - ฝากตัวเป็นศิษย์ต้าหลัวจินเซียน กลายเป็นศิษย์สายตรงสืบทอดสำนักนักบุญ

บทที่ 550 - ฝากตัวเป็นศิษย์ต้าหลัวจินเซียน กลายเป็นศิษย์สายตรงสืบทอดสำนักนักบุญ

ไปพบเจ้านายของเขางั้นหรือ?

ซูอวี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คนผู้นี้ถึงกับกล้าต่อกรและลงมือกับคนของสวรรค์ทหาร แต่กลับไม่ใช่ผู้ดูแลหลักของวังเซียนอู๋เลี่ยงแห่งนี้งั้นหรือ?

ชายหนุ่มดูเหมือนจะอ่านใจซูอวี๋ออก เขาพาซูอวี๋กลับไปยังประตูสำนักวังเซียนอู๋เลี่ยง พลางกล่าวว่า "เจ้านายของข้าคือหนึ่งในสิบสองต้าหลัวจินเซียนแห่งวังเซียนอู๋เลี่ยง และเป็นศิษย์ของเทียนจวินอู๋เลี่ยง หนึ่งในเก้าศิษย์สายตรงของนักบุญ ท่านคือเจ้ายอดเขาหลงเทียน หนึ่งในสิบสองเจ้ายอดเขา"

ตี้เซียน, เทียนเซียน, เจินเซียน, เสวียนเซียน, จินเซียน, ไท่อี้เจินเซียน, ไท่อี้เสวียนเซียน, ไท่อี้จินเซียน, จากนั้นจึงจะเป็นต้าหลัว และหุนหยวน

ต้าหลัวจินเซียน แทบจะเป็นผู้มีอำนาจระดับสูงสุดของโลกเซียนเลยทีเดียว

"แล้วผู้อาวุโสคือ..." ซูอวี๋ไม่หวาดหวั่น เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อิ๋งเทียนหู่ปรายตามองเขา รู้สึกประหลาดใจในความนิ่งและกล้าหาญของเขา ช่างไม่เกรงใจเอาเสียเลย

ทว่าอิ๋งเทียนหู่ก็ไม่ได้ปิดบัง เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจพลางกล่าว "ข้าคือพยัคฆ์ทองก่อกำเนิดแต่โบราณกาล มีนามว่านักพรตเทียนหู่ เป็นสัตว์พาหนะเพียงหนึ่งเดียวของเจ้านาย"

ซูอวี๋รวบรวมสติ ไม่กล้าคิดฟุ้งซ่าน

การเป็นสัตว์พาหนะของบุคคลสำคัญเช่นนี้ สถานะย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน——

แน่นอนว่า ซูอวี๋หมายถึงสถานะของเขาเท่านั้น

พริบตาเดียว

อิ๋งเทียนหู่ก็พาซูอวี๋ทะลวงเข้าไปในมิติอีกแห่งหนึ่ง ปราณเซียนอันหนาแน่นปกคลุมภูเขาสูงตระหง่านราวกับม่านหมอก และที่ยอดเขานั้น ก็มีวังเซียนตั้งตระหง่านอยู่

เมื่อตามอิ๋งเทียนหู่เข้าไปในวังเซียน ก็พบร่างหนึ่งกำลังรออยู่เบื้องหน้า นั่งขัดสมาธิอยู่ มิติโดยรอบตัวเขาสั่นไหว ร่างกายแผ่รัศมีเซียนอันเลือนราง จนไม่อาจมองเห็นตัวตนที่แท้จริงได้ชัดเจน

จนกระทั่งอิ๋งเทียนหู่พาซูอวี๋มาถึงเบื้องหน้า เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ชั่วพริบตานั้น

ซูอวี๋รู้สึกราวกับว่าฟ้าดินกำลังแปรเปลี่ยน มรรคาแห่งเซียนในโลกเซียนดูเหมือนจะถูกตัดขาด พลังแห่งมรรคาพุ่งทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้า แม้ว่าเขาจะบรรลุระดับเทียนเซียนแล้ว ทว่าในวินาทีนี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองช่างต่ำต้อยราวกับฝุ่นละออง ภายในใจเกิดความตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

อิ๋งเทียนหู่โค้งคำนับด้วยความเคารพ "เจ้านาย ข้าพาเด็กน้อยที่รับทัณฑ์อยู่ข้างนอกกลับมาแล้วขอรับ"

ร่างอันเลือนรางของเจ้ายอดเขาหลงเทียนพยักหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องมาที่ซูอวี๋ เพียงปรายตามอง ซูอวี๋ก็รู้สึกราวกับถูกมองทะลุปรุโปร่งไปหมด

เจ้ายอดเขาหลงเทียนดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย "รากฐานของเจ้านี่... น่าสนใจทีเดียว"

หัวใจของซูอวี๋เต้นรัว ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกได้อย่างเลือนรางว่า คนผู้นี้ดูเหมือนจะปรายตามองไปยังทิศทางของโลกบำเพ็ญเพียรเจินอู่แวบหนึ่ง

คนผู้นี้กำลัง——

มองทะลุตัวตนที่แท้จริงของเขาว่าอยู่ที่ใดงั้นหรือ?

ทว่าเจ้ายอดเขาหลงเทียนกลับไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ แต่กลับมองมาที่เขาพร้อมกับยิ้มบางๆ "ในเมื่อเข้ามาในประตูสำนักวังเซียนอู๋เลี่ยงของข้าแล้ว เจ้าเต็มใจจะฝากตัวเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?"

"เจ้าบำเพ็ญเพียรจนบรรลุผลเซียนมหายาน ข้าก็จะไม่ดูถูกเจ้า หากเข้าสู่สำนักของข้า เจ้าจะได้เป็นศิษย์สายตรง นั่นก็คือศิษย์สายสืบทอดของนักบุญ"

สามนักบุญแห่งโลกเซียนมีสถานะเทียบเท่ากับจักรพรรดิแห่งสวรรค์ทหาร!

สถานะศิษย์สายสืบทอดของนักบุญนั้น ถือเป็นรากฐานที่สูงส่งที่สุดในโลกเซียนอย่างไร้ข้อกังขา

ซูอวี๋ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบคุกเข่าลงคำนับ "ศิษย์ขอคารวะท่านอาจารย์"

เจ้ายอดเขาหลงเทียนหัวเราะเสียงดัง "ดี ดี ดี! เจ้ามีฉายาทางเต๋าหรือไม่?"

ซูอวี๋ส่ายหน้า ตอบรับอย่างว่านอนสอนง่าย "ขอท่านอาจารย์โปรดประทานฉายาให้ด้วยขอรับ"

เจ้ายอดเขาหลงเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "หากอาจารย์เดาไม่ผิด ร่างต้นของรากปราณเซียนของเจ้า น่าจะเป็นเศษซากรากของต้นเจี้ยนมู่ฮุ่นหยวน ซึ่งเป็นหนึ่งในรากวิญญาณแห่งยุคโบราณกาล อีกทั้งยังบำเพ็ญเพียรในมรรคาเซียนแห่งชีวิตระดับมหายาน เช่นนั้น นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าจงมีฉายาว่า นักพรตชางหยวน"

แม้จะไม่รู้ว่า 'ชางหยวน' เกี่ยวข้องกับรากต้นเจี้ยนมู่ฮุ่นหยวนและมรรคาเซียนแห่งชีวิตอย่างไร ทว่าในโลกเซียน การที่อาจารย์จะตั้งฉายาทางเต๋าใหม่ให้เมื่อรับศิษย์นั้นถือเป็นเรื่องปกติ

เช่นเดียวกับฉายาของอิ๋งเทียนหู่ สัตว์พาหนะตัวนี้ ก็เป็นเจ้ายอดเขาหลงเทียนที่ประทานให้เช่นกัน

ซูอวี๋ไม่ปฏิเสธ โค้งคำนับอีกครั้งด้วยความเคารพ "ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ประทานฉายาให้ขอรับ"

เมื่อเจ้ายอดเขาหลงเทียนเห็นซูอวี๋ว่ากระทำตัวว่างนอนสอนง่าย ภายในใจก็ยิ่งรู้สึกโปรดปราน สะบัดมือเรียกสมบัติสามชิ้นที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

ชิ้นแรกดูคล้ายขวดหยกขนาดเท่าฝ่ามือ

ชิ้นที่สองคือไม้ศักดิ์สิทธิ์ขนาดยาวราวหนึ่งฟุต

และชิ้นที่สามคือไข่มุกหนึ่งเม็ด

เจ้ายอดเขาหลงเทียนเริ่มอธิบายจากขวดหยกก่อน "นี่คือขวดหยกเคลือบแห่งชีวิต สามารถรวบรวมปราณเซียนแห่งฟ้าดินให้กลายเป็นของเหลววิญญาณแห่งชีวิต มีประโยชน์อย่างมากต่อการบำเพ็ญเพียรของผู้ที่สำเร็จมรรคาจากพืชวิญญาณ เป็นอาวุธระดับจินเซียน"

"ชิ้นที่สอง เป็นหัวใจพฤกษาวิญญาณที่อาจารย์เคยได้มาจากซากโบราณสถานแห่งหนึ่ง อย่างน้อยก็มาจากร่างของพฤกษาวิญญาณระดับจินเซียน เจ้าสามารถใช้เป็นอาวุธประจำกาย หรือจะหลอมรวมเพื่อหล่อเลี้ยงตัวเองก็ได้ แล้วแต่เจ้าเลย"

"ชิ้นที่สามคือไข่มุกซวีเทียน เป็นอาวุธระดับจินเซียนเช่นกัน สามารถป้องกันการโจมตีจากจินเซียนได้หนึ่งครั้ง และยังสามารถพาวาร์ปหนีไปไกลได้ถึงร้อยล้านลี้ ถือเป็นสุดยอดของวิเศษสำหรับป้องกันตัว"

"ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ทั้งสามชิ้นนี้ ถือเป็นของขวัญรับขวัญจากอาจารย์ ชางหยวนเอ๋ย เมื่อเข้าสู่วังเซียนอู๋เลี่ยงแล้ว เจ้าควรให้ความสำคัญกับการบำเพ็ญเพียรเป็นหลัก รอจนกว่าเจ้าจะบำเพ็ญเพียรจนบรรลุผลสำเร็จ อาจารย์จะพาเจ้าไปพบท่านอาจารย์ปู่ หรือแม้กระทั่งท่านอาจารย์ทวดนักบุญ"

มองดูเจ้ายอดเขาหลงเทียนที่หยิบของวิเศษระดับจินเซียนทั้งสามชิ้นออกมามอบให้ตนอย่างง่ายดาย ซูอวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมึนงงกับความมั่งคั่งนี้

ให้ตายเถอะ สมกับที่เป็นสายสืบทอดของนักบุญจริงๆ

แค่กราบเป็นศิษย์ ก็ได้รับของขวัญล้ำค่าถึงเพียงนี้!

เขารู้สึกเกรงใจเล็กน้อย ถูมือไปมาพลางกล่าว "เอ่อ... ท่านอาจารย์ ข้ามากราบเป็นศิษย์ ยังไม่ได้เตรียมของขวัญมาเลย..."

เจ้ายอดเขาหลงเทียนดูเหมือนจะขบขัน หัวเราะร่วน "ฮ่าๆๆ เจ้าเป็นศิษย์สายตรงที่อาจารย์รับเข้าสำนัก ไม่ใช่คนนอกที่มาขอพึ่งพิง จะต้องเตรียมของขวัญมาทำไมกัน"

"แต่ทว่าอาจารย์เองก็ไม่ได้เตรียมของขวัญดีๆ ไว้ให้เจ้าเลย เจ้าจงตั้งใจบำเพ็ญเพียรอยู่ในวังเซียนไปก่อนเถิด รออาจารย์หาของล้ำค่าได้แล้ว จะนำมาชดเชยให้เจ้าทีหลัง"

ซูอวี๋เดาะลิ้น รีบกล่าว "พอแล้วๆ ขอรับ ของวิเศษระดับจินเซียนทั้งสามชิ้นนี้ ก็เป็นสิ่งที่คนนอกยากจะเอื้อมถึงแล้ว ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ประทานของล้ำค่าให้ขอรับ"

เขาเพิ่งจะอยู่แค่ระดับเทียนเซียน อาวุธระดับจินเซียนทั้งสามชิ้นนี้สำหรับเขาก็ถือเป็นสุดยอดของล้ำค่าแล้ว

บางทีเขาอาจจะไม่สามารถดึงพลังของอาวุธเหล่านี้ออกมาได้ถึงหนึ่งในหมื่นด้วยซ้ำ

ขณะเดินออกจากวังเซียน ซูอวี๋ยังคงรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง เขาเพียงแค่ต้องการให้ร่างจำแลงเข้าร่วมวังเซียนอู๋เลี่ยง เป็นศิษย์ตัวเล็กๆ เพื่อหาที่หลบซ่อนและค่อยๆ วางแผนการไปทีละก้าวเท่านั้น

ใครจะไปคิดล่ะว่า แค่ข้ามผ่านทัณฑ์ครั้งเดียว ก็ทำให้เขากลายมาเป็นศิษย์สายตรงของสายสืบทอดนักบุญไปเสียแล้ว?

เพิ่งเดินออกจากวังเซียน ก็มีเซียนจื่อรูปร่างหน้าตางดงามผู้หนึ่งดูเหมือนจะรออยู่นานแล้ว เมื่อเห็นซูอวี๋ นางก็พินิจพิเคราะห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ "ช่างเป็นอัจฉริยะที่ไม่ธรรมดาจริงๆ กลิ่นอายเพียงเท่านี้ เกรงว่าศิษย์ระดับเจินเซียนในหุบเขา คงไม่มีใครสู้ศิษย์น้องเล็กได้เลย"

ซูอวี๋ชะงักไป เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสวียนเซียนจากร่างของหญิงสาวผู้นี้ นี่คือ——

จินเซียนงั้นหรือ?

เขาโค้งคำนับ "คารวะศิษย์พี่หญิง"

เซียนจื่อผู้นั้นยิ้มอีกครั้ง นัยน์ตาที่ราวกับสระน้ำใสทอประกายระยิบระยับส่งมาให้ซูอวี๋ สายตานั้นราวกับจะยั่วยวนคนได้ นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "ข้าคือศิษย์ลำดับที่หกของท่านอาจารย์ ทว่าไม่ใช่ศิษย์สายตรงเหมือนกับศิษย์น้องหรอกนะ มีฉายาทางเต๋าว่า เซียนจื่อสุยเซียว ศิษย์น้องเรียกข้าว่า ศิษย์พี่หญิงสุยเซียว ก็ได้"

"ท่านอาจารย์สั่งให้ข้าพาเจ้าไปลงทะเบียนบัญชีรายชื่อ รับเสื้อคลุมเวทมนตร์และป้ายประจำตัว จากนั้นก็จะจัดหาถ้ำพำนักให้เจ้าสักแห่ง พร้อมกันนั้น ข้าจะได้พาเจ้าไปทำความรู้จักกับศิษย์พี่ศิษย์น้อง หรือผู้อาวุโสท่านอื่นๆ ด้วย"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอวี๋ก็รีบกล่าวขอบคุณ "ศิษย์น้องมีฉายาว่าชางหยวน... รบกวนศิษย์พี่หญิงสุยเซียวด้วยขอรับ"

แค่ศิษย์พี่หญิงคนหนึ่งก็เป็นถึงจินเซียนแล้ว

ถ้ำพำนักหวงหลิง, สำนักเซียนนกกระเรียนม่วง ฯลฯ พวกเจ้าจะเอาอะไรมาสู้!

(จบแล้ว)