บทที่ 80 - แบบนี้ก็จบแล้วเหรอ
บทที่ 80 - แบบนี้ก็จบแล้วเหรอ
บทที่ 80 - แบบนี้ก็จบแล้วเหรอ
ท่าเรือยังคงเป็นท่าเรือแห่งเดิมมีเรือของพวกอังกฤษและอเมริกาจอดเทียบท่าอยู่!
สิ่งเดียวที่แตกต่างออกไปก็คือ คราวนี้เรือที่จอดเทียบท่าอยู่ล้วนเป็นเรือรบทั้งหมดไม่มีเรือสินค้าพลเรือนเลยแม้แต่ลำเดียว
เรือรบทั้งหมดมีสามสิบเจ็ดลำ ในจำนวนนั้นมีเรือยี่สิบลำที่บรรทุกทองคำและเครื่องประดับที่ส่งตรงมาจากเมืองหลวง อีกห้าลำบรรทุกสมุนไพรหายากนานาชนิด และอีกสิบสองลำที่เหลือบรรทุกอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ส่งตรงมาจากอังกฤษและอเมริกา!
ตามกำหนดการพรุ่งนี้เช้าเรือพวกนี้ก็จะออกเดินทาง เรือรบที่บรรทุกทองคำและสมุนไพรจะแล่นกลับไปยังสองประเทศ ส่วนเรือรบที่บรรทุกอาวุธจะมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเพื่อนำยุทโธปกรณ์ไปสนับสนุนพวกขุนนางฝรั่งที่ประจำการอยู่ที่นั่น
ค่ำคืนนี้ นอกเหนือจากทหารยามสามร้อยนายที่เฝ้าท่าเรืออยู่ พวกฝรั่งที่เหลือต่างก็ไปรวมตัวกันที่งานเลี้ยงฉลองจนหมด
พวกเขาเป็นฝ่ายชนะ ทรัพย์สินและผู้หญิงของพวกประเทศพลาสเตอร์หมาตกเป็นของพวกเขาหมดแล้ว!
ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ฝอซานทั้งเมืองก็คงตกเป็นของพวกเขาทั้งหมดไปแล้ว
ในงานเลี้ยง ทหารอังกฤษและอเมริกาต่างก็ให้คำมั่นสัญญาต่อกันว่าหากได้กลับมาที่ฝอซานอีกครั้งจะต้องร่วมมือกันบุกยึดฝอซานให้จงได้...
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่น ผู้เข้าร่วมงานแทบทุกคนล้วนดื่มกันจนเมามายไม่ได้สติ...
ส่วนทางด้านท่าเรือนั้นราบรื่นยิ่งกว่า!
แต่คนที่ราบรื่นไม่ใช่พวกฝรั่งทว่าเป็นทหารกองธงดำและหลิวเจียงเทาต่างหาก...
"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ..."
กระสุนจากปืนพกเก็บเสียงถูกลั่นออกไปอย่างรวดเร็ว ทหารยามคนใดก็ตามที่โผล่เข้ามาในระยะสายตาของหลิวเจียงเทาล้วนถูกยิงเจาะกลางหน้าผากจนหัวแบะกระจุยกระจาย...
"ตู้ม... ตู้ม..."
ทหารกองธงดำที่ตามหลังหลิวเจียงเทามาต่างก็ช่วยกันโยนศพทหารฝรั่งลงทะเลอย่างเป็นระเบียบรวดเร็ว...
ถึงแม้กองธงดำจะมีกำลังพลถึงสองพันนายและคืนนี้ก็ยกทัพมากันหมดแต่ก็ยังตามความเร็วของหลิวเจียงเทาแทบไม่ทัน...
ห้านาทีต่อมา ทหารยามบนเรือลำแรกก็ถูกกำจัดจนหมดเกลี้ยง...
จากนั้นทหารกองธงดำก็ทิ้งกำลังไว้สองร้อยนายเพื่อช่วยกันขนย้ายทองคำและเครื่องประดับบนเรืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับนำระเบิดที่หลิวเจียงเทาเตรียมไว้ไปติดตั้งตามจุดที่กำหนด...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทหารยามที่ประจำการอยู่ที่ท่าเรือทั้งหมดก็ถูกจัดการจนเรียบวุธ ยกเว้นทหารบางส่วนที่ต้องไปยืนคุมเชิงอยู่ตามจุดสำคัญ ทหารที่เหลือต่างก็ช่วยกันขนย้ายทองคำและอาวุธปืนกันอย่างบ้าคลั่ง!
คราวก่อนมีเรือบรรทุกอาวุธแค่ลำเดียวแต่คราวนี้มีถึงสิบสองลำ!
เรือบรรทุกอาวุธสิบสองลำคิดเป็นปืนไฟใหม่เอี่ยมหกหมื่นกระบอก กระสุนอีกหกล้านนัด แถมยังมีดินระเบิดอีกนับไม่ถ้วน!
"รวยแล้วโว้ย..."
เมื่อมองดูปืนไฟใหม่เอี่ยมแกะกล่องกองพะเนิน หลิวหย่งฝูก็ตื่นเต้นจนตาแทบจะถลนออกจากเบ้า...
"รวยแล้วโว้ย..."
เหยียนเจิ้นตงมองดูลังใส่ทองคำและเครื่องประดับเรียงรายเป็นตับ แสงสะท้อนวิบวับทำเอาเขาตาแทบจะบอด...
"รวยแล้วโว้ย..."
หวงเฟยหงจ้องมองสมุนไพรหายากที่อัดแน่นอยู่เต็มเรือทั้งห้าลำ น้ำลายแทบจะหกสอ...
"รวยแล้วโว้ย!"
หลิวเจียงเทาไม่ได้สนใจหวงเฟยหงที่กำลังยืนฝันหวานอยู่เลยแม้แต่น้อย เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียวสมุนไพรจีนทั้งหมดบนเรือลำแรกก็ถูกเก็บกู้จนเกลี้ยง...
"ติ๊ดๆ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับสมุนไพรจีนหายากจำนวนสามตัน ภารกิจที่สองบรรลุเป้าหมายแล้ว โฮสต์สามารถเลือกกดจบภารกิจได้ตลอดเวลาหรือจะเลือกเก็บกู้ต่อไปก็ได้ ยิ่งเก็บกู้สมุนไพรได้มากเท่าไหร่โฮสต์ก็จะได้รับรางวัลมากขึ้นเท่านั้น!"
เอาล่ะสิ!
ถ้ามีสมุนไพรแค่เรือลำนี้ลำเดียว หลิวเจียงเทาก็คงเลือกจบภารกิจไปแล้วแต่ตอนนี้มัน...
"เก็บกู้สมุนไพรในเรืออีกสี่ลำที่เหลือด้วย..."
"ติ๊ดๆ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับสมุนไพรจีนหายากจำนวนห้าตัน ภารกิจที่สองบรรลุเป้าหมายแล้ว..."
"ติ๊ดๆ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์..."
...
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นติดต่อกันสี่ครั้ง สมุนไพรทั้งหมดบนเรือถูกเก็บกู้จนเกลี้ยง!
ส่วนหวงเฟยหงนั้นกำลังยืนอ้าปากค้างมองดูเรือรบที่ว่างเปล่าด้วยความมึนงง...
"เชี่ยเอ๊ย เมื่อกี้ยังมีสมุนไพรกองอยู่เต็มไปหมดเลยไม่ใช่หรือไง แล้วตอนนี้มันหายไปไหนหมดวะ"
จังหวะที่หันขวับกลับมา เขาก็เห็นหลิวเจียงเทากำลังง่วนอยู่กับการติดตั้งระเบิดพอดี...
"นี่เถ้าแก่หลิว เจ้าเอาสมุนไพรของข้าไปซ่อนไว้ไหน"
"สมุนไพร สมุนไพรอะไร ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย รีบไปกันเถอะระเบิดใกล้จะทำงานแล้ว..."
พูดจบหลิวเจียงเทากก็หันหลังเดินหนีไปทันที!
หึ!
ยังจะมาทวงสมุนไพรอีกเรอะ
ล้อเล่นน่า ของตกถึงมือพ่อแล้วมีหรือที่พ่อจะยอมคายออกมาง่ายๆ
"เก็บสมุนไพรแต่ละชนิดไว้สิบชั่ง ส่วนที่เหลือให้ระบบรีไซเคิลให้หมด!"
"ติ๊ดๆ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านทำการรีไซเคิลสมุนไพรหายากจำนวนห้าสิบห้าชนิดรวมทั้งสิ้นยี่สิบเอ็ดตัน โฮสต์ต้องการจบภารกิจหรือไม่?"
"จบภารกิจ!"
"ติ๊ดๆ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจที่สองสำเร็จ: เก็บรวบรวมสมุนไพรชนิดต่างๆ จำนวนสามร้อยกิโลกรัมสำเร็จแล้ว ได้รับรางวัลเป็นวงล้อสุ่มรางวัลระดับเหล็กดำ 1 ชิ้น!"
"ติ๊ดๆ เนื่องจากสมุนไพรที่โฮสต์รวบรวมมาได้มีจำนวนเกินกว่าที่ระบบกำหนดไว้มาก จึงขอมอบรางวัลพิเศษเป็นวงล้อสุ่มรางวัลระดับทองคำ 3 ชิ้นและวงล้อสุ่มรางวัลระดับแบล็กโกลด์ 1 ชิ้น!"
หา?
เมื่อเห็นรางวัลที่ได้รับ หลิวเจียงเทากก็ถึงกับยืนเอ๋อแดก!
ตอนแรกเขาคิดว่าระดับทองคำคือระดับสูงสุดแล้วซะอีก เพราะระดับเหล็กดำคู่กับสิทธิ์ระบบระดับต้น ระดับทองแดงคู่กับสิทธิ์ระบบระดับกลาง ระดับเงินคู่กับสิทธิ์ระบบระดับสูง และระดับทองคำคู่กับสิทธิ์ระบบระดับสุดยอด!
แล้วไอ้วงล้อสุ่มรางวัลระดับแบล็กโกลด์ที่โผล่มานี่มันคือระดับอะไรกันแน่?
"ระบบ ช่วยอธิบายหน่อยสิ"
"ติ๊ดๆ สิทธิ์ของโฮสต์ไม่เพียงพอ กรุณาอัปเกรดระดับสิทธิ์ให้เร็วที่สุด!"
เอาอีกแล้ว สิทธิ์ไม่เพียงพออีกแล้ว
ใช้เวลาค่อนคืน ในที่สุดก็ขนย้ายข้าวของทั้งหมดออกไปจนหมด
สิบเดือนต่อมา น้าสิบสามก็กลับมา!
แต่ที่ไม่เหมือนในหนังก็คือ น้าสิบสามกลับมาเพียงลำพัง ส่วนจอนนาในเนื้อเรื่องเดิมนั้นได้ยินมาว่าเธอเดินทางไปที่ประเทศพลาสเตอร์หมาแล้ว!
เมื่อกลับมาถึงฝอซาน น้าสิบสามก็มุ่งตรงไปที่ร้านเป่าจือหลินทันที แต่ทว่าเป่าจือหลินในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือแล้ว ภายใต้การออกแบบของนักก๊อปปี้อย่างหลิวเจียงเทา เป่าจือหลินถูกปรับปรุงใหม่ให้กลายเป็นโรงพยาบาลสมัยใหม่เต็มรูปแบบ!
ไม่เพียงแต่จะมีแผนกผู้ป่วยในและแผนกฉุกเฉินเท่านั้นแต่ยังมีแผนกการแพทย์แผนตะวันตกอีกด้วย
หวงเฟยหงในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลแทบจะไม่ค่อยได้โผล่หน้ามาให้ใครเห็นเท่าไหร่นัก
เมื่อน้าสิบสามกลับมา หวงเฟยหงก็ถึงกับตาค้างทำอะไรไม่ถูก!
เอาเถอะ เมื่อเห็นทั้งสองคนทำท่าเหมือนโลกนี้มีแค่เราสอง หลิวเจียงเทากก็เลยร่วมมือกับหมูตอนหรงที่ตอนนี้เลื่อนขั้นเป็นจอมพลทหารบก แอบเหยาะยาปลุกเซ็กซ์ให้หวงเฟยหงกับน้าสิบสามกินซะเลย!
ด้วยความที่หวงเฟยหงเป็นคนฝึกวิทยายุทธ ทั้งสองคนจึงกลัวว่ายาจะออกฤทธิ์ไม่แรงพอก็เลยแอบใส่เพิ่มไปอีกคนละโดส...
ส่วนอาซูฟันเหยินที่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของทั้งสองคนอยู่ตลอดก็แอบเติมยาเพิ่มไปอีกโดสอย่างหน้าด้านๆ!
ผลก็คือ คืนนั้นหวงเฟยหงที่โดนยาปลุกเซ็กซ์เข้าไปถึงสี่โดสก็ระเบิดพลังความเป็นชายออกมาอย่างเต็มพิกัด...
ได้ยินมาว่า วันต่อมาหวงเฟยหงลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว!
สามวันต่อมา งานแต่งงานของหวงเฟยหงและน้าสิบสามก็ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ...
เมื่อมองดูหวงเฟยหงและน้าสิบสามในชุดแต่งงานแบบจีนโบราณ หลิวเจียงเทาก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ...
มาถึงตอนนี้ ชะตากรรมของตัวละครทุกตัวในเรื่อง 'หวงเฟยหง' ก็ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว!
และในคืนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น...
"ติ๊ดๆ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจเก็บของเก่าในต่างมิติครั้งนี้สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์แบบ ได้รับรางวัลเป็นป้ายคุ้มครอง 1 ชิ้น ระดับความเปลี่ยนแปลงของเนื้อเรื่องอยู่ที่ร้อยเปอร์เซ็นต์ จากเงื่อนไขแฝงในการอัปเกรดระบบโฮสต์สามารถเปิดใช้งานระบบอัปเกรดสิทธิ์ได้แล้ว!"
หา?
เปิดใช้งานได้แล้วงั้นรึ?
ดีขนาดนี้เลย?
ในขณะที่หลิวเจียงเทากำลังกะพริบตาปริบๆ ลังเลว่าจะลองตบหน้าตัวเองดูสักฉาดว่าฝันไปหรือเปล่า จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำชวนฝันก็ดังขึ้น...
"ขยะคืออะไร?"
ขยะคืออะไรน่ะรึ?
แววตาของหลิวเจียงเทาฉายแววสับสนวูบหนึ่ง...
"อะไรที่พ่อขวางหูขวางตามันก็คือขยะทั้งนั้นแหละ!"
ทันทีที่พูดจบหลิวเจียงเทาก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว...
"ใคร ใครเป็นคนถามฉัน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"
[จบแล้ว]