บทที่ 34 - จอมงกดูดทรัพย์
บทที่ 34 - จอมงกดูดทรัพย์
บทที่ 34 - จอมงกดูดทรัพย์
"คุณตำรวจครับ รีบมาจับพวกเราไปทีเถอะ พวกเราอุตส่าห์ทำแผนนางนกต่อแต่ดันไปเจอคนบ้าเข้าให้ พวกเราเหนื่อยแทบตายเสี่ยงชีวิตถึงกล้าเรียกเงินแค่สองหมื่น แต่ไอ้หมอนี่อ้าปากปุ๊บก็เอาอัญมณีสีเขียวเม็ดงามมาล่อเลย ผมสงสัยอย่างหนักว่าไอ้หมอนี่ต้องเป็นนักต้มตุ๋นที่ซ่อนตัวมาเนียนๆ แน่นอน คุณตำรวจครับผมพูดความจริงนะ รีบมาเร็วเข้าพวกเราไม่หนีไปไหนหรอก ที่อยู่ของผมคือ..."
ระหว่างที่พูดชายสวมหมวกสีเขียวทรงเครปเค้กก็หันไปมองสวี่เอ้อต้านด้วยสายตาที่ซับซ้อน
ถ้าเขาได้รู้จักกับไอ้หมอนี่ให้เร็วกว่านี้ก็คงดีสิ!
ด้วยนิสัยที่เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิตของไอ้หมอนี่ บวกกับสมองอันชาญฉลาดของเขา รับรองได้เลยว่าธุรกิจต้มตุ๋นแบล็กเมล์ของพวกเขาจะต้องเจริญรุ่งเรืองจนเข้าตลาดหลักทรัพย์ไปนานแล้ว!
แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายไปเสียแล้ว
หลิวเจียงเทากับสวี่เอ้อต้านหันมามองหน้ากันเมื่อเห็นชายสวมหมวกเขียวกำลังโทรแจ้งตำรวจ ไอ้หมอนี่มันเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย?!
แก๊งต้มตุ๋นโทรแจ้งตำรวจจับตัวเองเนี่ยนะ?!
รอจนกระทั่งชายสวมหมวกเขียวคุยโทรศัพท์เสร็จ หลิวเจียงเทาก็พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือทั้งสองข้างของมันแล้วกระตุกอย่างแรง
"กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ..."
เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ชายสวมหมวกเขียวถูกปลดข้อต่อจนแขนห้อยต่องแต่ง
จากนั้นก็ตามด้วยไอ้อ้วนดำสองคนที่นอนสลบอยู่ พวกมันก็ถูกปลดข้อต่อแขนขาทั้งสี่ข้างในขณะที่ยังไม่ได้สติเช่นกัน
ส่วนผู้หญิงคนนั้น หลิวเจียงเทาเพียงแค่สับสันมือที่ท้ายทอยให้สลบเหมือดไป จากนั้นเขาก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่ทว่าเขาก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าสวี่เอ้อต้านได้มายืนขวางประตูเอาไว้แล้ว
"ไอ้น้องแปด พี่น้องแท้ๆ ยิ่งต้องคิดบัญชีให้ชัดเจนนะเว้ย ถ้าแกเอาอัญมณีของพี่คืนมา พวกเราก็ยังเป็นพี่น้องกัน..."
พี่น้องงั้นเหรอ?!
พี่น้องบ้านแกสิ! ไอ้แก่บ้า เอ๊ย ไอ้เด็กบ้า นิสัยเสียชะมัด!
"ถ้า..."
"แกก็หลับไปด้วยเถอะ!"
หลิวเจียงเทาที่หมดความอดทนสับสันมือใส่สวี่เอ้อต้านจนสลบเหมือดไปอีกคน จากนั้นก็จัดการมัดหมอนั่นด้วยเชือกจนแน่นหนา
เมื่อมองดูทุกคนที่ถูกมัดกองรวมกันอยู่ในห้อง หลิวเจียงเทาก็หันหลังเดินจากไป ขืนอยู่ต่อมีหวังได้ซวยไปด้วยแน่
สามนาทีต่อมา ตำรวจก็มาถึงโรงแรมและควบคุมตัวทุกคนกลับไปยังสถานีตำรวจ
สิบนาทีต่อมา หลังจากสอบสวนเรื่องราวทั้งหมดจนกระจ่าง สมาชิกแก๊งต้มตุ๋นแบล็กเมล์ก็ถูกจับกุมตัวเข้าห้องขัง
สิบห้านาทีต่อมา สวี่เอ้อต้านที่เพิ่งจะเดินก้าวออกจากสถานีตำรวจก็โพสต์สเตตัสลงในไทม์ไลน์วีแชตทันที
"ถ้าแกไม่เอาอัญมณีสีเขียวของพี่คืนมาภายในสิบนาที พี่จะถือว่าแกยังเป็นน้องชาย ไม่อย่างนั้นรอให้พี่ประกาศให้คนทั้งโลกรู้ได้เลยว่าแกมันเป็นจอมงกดูดทรัพย์หน้าเงิน ขี้เหนียวเข้าไส้..."
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตอนที่หลิวเจียงเทาเปิดดูไทม์ไลน์และเห็นโพสต์นี้ เขาแทบจะสำลักน้ำลายตาย!
พับผ่าสิ!
พลังความงกของสวี่เอ้อต้านมันชักจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ!
แต่นี่แหละคือสไตล์ของสวี่เอ้อต้านตัวจริงเสียงจริง!
เขาเปิดดูคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้น ก็เห็นว่ามีคนเข้ามาคอมเมนต์ต่อกันถึงหกคน
เหลาเหยา: เอ้อต้านอาการกำเริบอีกแล้ว ยืนยันตามนี้... พี่สาม: ตามเรปบน ยืนยันตามนี้... พี่สี่: ตามเรปบน ยืนยัน... พี่ห้า: ตาม ยืน... พี่หก: ยืน... พี่กว๋าย: ...
บ้าเอ๊ย พวกนี้คอมเมนต์ได้ประหยัดคำกันสุดๆ ไปเลย!
แต่เดี๋ยวก่อน พี่กว๋ายโผล่มาคอมเมนต์ด้วยเหรอเนี่ย?!
หลิวเจียงเทารีบส่งข้อความส่วนตัวไปหาทันที
"พี่กว๋าย ผีหลอกหรือไงเนี่ย?!"
เอาล่ะ ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก หายตัวไปอีกตามเคย!
นี่แหละสไตล์ของพี่กว๋ายล่ะ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลิวเจียงเทานั่งเบิกตากว้างจ้องมองเช็คเงินสดบนโต๊ะอย่างตกตะลึง
หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน สิบล้าน ร้อยล้าน!
หลังจากนับทวนอยู่หลายรอบ หลิวเจียงเทาก็ค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบเช็คเงินสดมูลค่าสามร้อยเจ็ดสิบล้านใบนั้นขึ้นมา รอยยิ้มกว้างฉีกไปถึงรูหู!
สามร้อยเจ็ดสิบล้าน ตัวเลขที่เขาไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึง แต่มันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ!
"ผมตัดสินใจแล้วเจ๊ระเบิด!"
หา?!
"ผมจะซื้อรถอัลโตสิบคัน เอามาต่อกันเป็นขบวนแล้วขับเล่น รถอัลโตสิบคันต่อกันก็ยาวเป็นรถไฟเลยนะเจ๊ ลองนึกภาพดูสิว่าจะเท่ขนาดไหน วะฮ่าฮ่า..."
บ้าเอ๊ย!
เจ๊ระเบิดมองดูหลิวเจียงเทาที่กำลังดำดิ่งอยู่ในจินตนาการเพ้อเจ้อด้วยสีหน้าเอือมระอา!
นึกว่าหมอนี่จะตัดสินใจเรื่องอะไรเป็นชิ้นเป็นอันซะอีก!
"แล้วไงต่อ?!"
แล้วไงต่องั้นเหรอ?!
หลิวเจียงเทาชะงักไปนิดนึง!
แล้วก็โดนตำรวจจราจรจับไงล่ะ!
"นอกจากเรื่องรถแล้ว แกยังอยากทำอะไรอีก?!"
อยากทำอะไรรึ?!
ปัจจัยสี่ เสื้อผ้าหน้าผมเขาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เรื่องที่อยู่ก็มีคฤหาสน์หรูแล้ว เรื่องเดินทางก็วางแผนจะเอารถอัลโตมาต่อกันสิบคัน ดังนั้นสิ่งที่เหลือให้ปรับปรุงก็คือเรื่องกินนี่แหละ!
คนเราต้องรู้จักกิน กินให้มีระดับ กินให้ดูแพง กินให้ดูมีบารมีไม่เหมือนใคร
"ผมตัดสินใจแล้วเจ๊ระเบิด!"
"คิดออกแล้วเหรอ?!"
เมื่อเห็นหลิวเจียงเทาทำท่าเหมือนคิดอะไรบรรเจิดออก เจ๊ระเบิดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอกนะ!
"ต่อไปนี้ เวลาผมซื้อน้ำเต้าหู้ ผมจะซื้อทีละสองชาม กินชามนึง เททิ้งชามนึง! เวลากินนมเปรี้ยวก็จะไม่เลียฝาฟอยล์อีกต่อไป เวลากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็จะ..."
"หุบปากไปเลย!"
เจ๊ระเบิดทนฟังเรื่องไร้สาระของหมอนี่ไม่ไหวอีกต่อไป!
นี่คือความฝันสูงสุดในชีวิตแกแล้วใช่มั้ยเนี่ย?!
ซื้อสองชามเททิ้งชามนึงเนี่ยนะ?!
กินนมเปรี้ยวไม่เลียฝาเนี่ยนะ?!
ให้ตายสิ แกช่วยมีความฝันที่มันดูมีสาระกว่านี้หน่อยจะได้มั้ย
เมื่อเห็นเจ๊ระเบิดอยู่ในโหมดเตรียมระเบิดลง หลิวเจียงเทาก็พูดเสียงอ่อยว่า
"เจ๊ หรือว่าผมทำแบบนี้มันจะดูสิ้นเปลืองเกินไปหน่อย! ก็จริงนะ กินนมเปรี้ยวจะไม่เลียฝาได้ยังไงล่ะ?! พฤติกรรมอวดรวยแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับผมเลยจริงๆ ผมเป็นคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่รู้จักประหยัดอดออมต่างหาก! จริงไหมเจ๊!"
เมื่อเห็นหลิวเจียงเทาส่งยิ้มแหยๆ ประจบประแจง เจ๊ระเบิดก็แทบจะหลุดขำออกมาด้วยความโมโห
เธอไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าหมอนี่ดีแล้วจริงๆ!
ทำไมถึงจับประเด็นไม่เคยได้เลยเนี่ย?!
นี่ฉันกำลังเถียงกับแกเรื่องเลียฝานมเปรี้ยวอยู่งั้นเหรอ?!
ฉันกำลังปวดหัวว่าจะเอาเงินมหาศาลของแกไปลงทุนยังไงดีต่างหาก!
แม้หมอนี่จะไม่ได้มีความทะเยอทะยานเหมือนผู้ชายคนอื่น ซึ่งก็ดูเป็นข้อเสียอยู่บ้าง แต่ลึกๆ แล้วเจ๊ระเบิดก็แอบรู้สึกโล่งใจอยู่เหมือนกัน!
หมอนี่ไม่มีนิสัยอวดรวยแบบพวกเศรษฐีใหม่ และไม่ได้คิดจะเอาเงินไปผลาญเล่นมั่วสุม ถือว่านิสัยยังใช้ได้อยู่!
"ตาเทา ถ้าแกเชื่อใจฉันล่ะก็ เอาเงินก้อนนี้มาให้ฉันจัดการเถอะ ถึงฉันจะไม่รับประกันว่าจะทำกำไรได้มหาศาล แต่รับรองว่าไม่มีทางขาดทุนแน่นอน! รับรองว่าครึ่งชีวิตที่เหลือของแกจะสุขสบายมีกินมีใช้ไม่ขาดมือ!"
เอ๊ะ?!
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเจ๊ระเบิด หลิวเจียงเทาก็ยกมือเกาหัวตัวเอง เขาลังเลอยู่นานก่อนจะพูดว่า
"แต่ว่า ผมไม่รู้ว่าจะต้องจ่ายเงินเดือนให้เจ๊เท่าไหร่นี่สิ!"
เมื่อได้ยินประโยคที่หลิวเจียงเทาอุตส่าห์ใช้เวลาคิดอยู่นาน เจ๊ระเบิดก็แทบอยากจะบีบคอหมอนี่ให้ตายคามือ!
แกไม่ควรจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของเงินเหรอ?!
ไม่ควรจะกังวลเรื่องผลกำไรเหรอ?!
ไม่ควรจะกังวลเรื่อง...
ช่างมันเถอะ สมองขี้เลื่อยอย่างหมอนี่คงคิดเรื่องพวกนี้ไม่ถึงหรอก
แต่เจ๊ระเบิดก็แอบรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย ความเป็นเพื่อนบางทีก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรมากมาย แค่คำว่าเชื่อใจก็เกินพอแล้ว!
"ไม่ต้องจ่ายเงินเดือนหรอก แต่ว่าค่าเช่าห้องของแกน่ะ ควรจะจ่ายได้แล้วนะ ค้างมาสองเดือนแล้วเนี่ย!"
"ผมไม่มีเงิน!"
"อ้าว ก็แกมีตั้งสามร้อยเจ็ดสิบล้านไม่ใช่หรือไง?!"
"ก็ผมยกให้เจ๊จัดการไปแล้ว เงินอยู่ที่เจ๊หมดแล้ว ผมก็ไม่มีเงินน่ะสิ!"
บ้าเอ๊ย!
เจ๊ระเบิดไม่รู้จะพูดอะไรกับหมอนี่แล้วจริงๆ!
สำนวนที่ว่ากอดก้อนทองไปนั่งขอทาน คงแต่งมาเพื่ออธิบายพฤติกรรมของหมอนี่ชัดๆ!
ในขณะที่เจ๊ระเบิดกำลังซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรโข่งดังกึกก้องมาจากชั้นล่าง
"ไอ้น้องแปดไอ้นกขุนทองบ้า รีบเอาของดีของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ ไอ้น้องแปดไอ้นกขุนทองบ้า รีบเอาของดีของฉันคืนมา..."
หา?!
เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หลิวเจียงเทาก็เดินหน้าดำทะมึนไปที่หน้าต่าง เขามองลงไปเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังยืนถือโทรโข่งเปิดเสียงวนซ้ำไปซ้ำมา หมอนั่นใส่หมวกแก๊ปกลับหลัง สวมแว่นตากันแดดอันเบ้อเริ่มปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง แถมยังใส่เสื้อโค้ทสีซีดจางจนดูไม่ได้ นั่นคือสวี่เอ้อต้านนั่นเอง!
หลิวเจียงเทาถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว!
เจ๊ระเบิดมองดูสวี่เอ้อต้านที่กำลังยืนเก๊กท่าอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่มามุงดูด้วยความสนใจ เธอย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยความไม่แน่ใจว่า
"นั่นก็เพื่อนร่วมหอพักของแกด้วยเหรอ?!"
"ถ้าผมบอกว่าไม่ใช่ เจ๊จะเชื่อไหม"
"ไม่เชื่อหรอก คนเพี้ยนๆ แบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพื่อนร่วมหอพักของแกแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ"
เอาเถอะ!
ยอมรับก็ได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมหอพักสมัยเรียนของเขาเอง!
หลิวเจียงเทาเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟังว่าสวี่เอ้อต้านโดนแก๊งนางนกต่อหลอกแบล็กเมล์ได้อย่างไร และมาถูกตาต้องใจอัญมณีของเขาได้อย่างไร แน่นอนว่าเขาเน้นย้ำถึงนิสัยขี้เหนียวตัวพ่อและจอมฉวยโอกาสของหมอนั่นเป็นพิเศษ!
แต่ด้วยความกลัวว่าสวี่เอ้อต้านจะโดนเจ๊ระเบิดลงไม้ลงมือ หลิวเจียงเทาจึงพูดเสริมไปว่าสมัยเรียนหมอนี่มักจะคอยช่วยเหลือเขาเรื่องเงินทองเสมอ แม้ปกติจะพูดจาหรือทำตัวไม่ค่อยได้เรื่อง แต่ลึกๆ แล้วก็เป็นคนรักเพื่อนฝูงมาก
ในขณะที่หลิวเจียงเทากำลังเล่าอยู่นั้น สวี่เอ้อต้านก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นหลิวเจียงเทายืนอยู่ที่หน้าต่างพอดี
"ไอ้น้องแปด อย่าหนีนะ ไอ้น้องแปด ของดีของพี่ พี่มาหาแล้ว วะฮ่าฮ่า..."
พับผ่าสิ!
หลิวเจียงเทารู้สึกกลุ้มใจสุดๆ!
เขาควรจะลงไปกระทืบหมอนี่ให้ตายดีไหมเนี่ย!
โคตรจะน่าอายเลย!
ไม่กี่วินาทีต่อมา...
"ปัง ปัง ปัง..."
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงโทรโข่งที่แผดดังลั่น
"รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไอ้น้องแปด!"
"ปัง ปัง ปัง..."
"แกมีหน้าไปขโมยของดีของฉัน แต่ไม่มีหน้ามาเปิดประตูเหรอวะ?!"
"ปัง ปัง ปัง..."
"แน่จริงแกก็เปิดประตูสิวะ แน่จริงแกก็..."
เมื่อได้ยินเสียงที่บาดหูนี้ เจ๊ระเบิดก็เดินจ้ำอ้าวไปที่ประตูห้อง เปิดประตูออกอย่างแรง แล้วกระโดดถีบยอดอกออกไปเต็มแรง...
"ปัง!"
ร่างของสวี่เอ้อต้านกระเด็นลอยไปแปะติดกับกำแพง!
"มองอะไรกัน?! อยากโดนเตะไปติดกำแพงอีกคนหรือไง!"
สิ้นเสียงตวาดของเจ๊ระเบิด ฝูงชนที่ตามมาดูความสนุกสนานอยู่ด้านหลังสวี่เอ้อต้านก็แตกฮือวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทางทันที!
พูดเป็นเล่นน่า?!
เจ๊ระเบิดจะไปขโมยของดีใครที่ไหน?!
ระดับเจ๊ระเบิดเนี่ยนะ แค่กวักมือเรียกทีเดียว ผู้ชายก็ต่อคิวกันยาวเป็นหางว่าวแล้ว!
อีกอย่างทุกคนก็เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น มีใครบ้างที่ไม่รู้จักหลิวเจียงเทา?!
พวกเขาแค่ตามมาดูความวุ่นวายของหลิวเจียงเทาเฉยๆ ไม่ได้คิดจะมาลองดีกระตุกหนวดเสือเจ๊ระเบิดสักหน่อย
ความอยากรู้อยากเห็นเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ชีวิตมีค่ามากกว่า หนีเอาตัวรอดก่อนดีกว่าเว้ย!
เมื่อเห็นฝูงชนวิ่งหนีกันไปหมดแล้ว เจ๊ระเบิดก็หิ้วคอเสื้อสวี่เอ้อต้านลากเข้ามาในห้องราวกับหิ้วลูกไก่ จากนั้นก็ปิดประตูเสียงดังปัง!
เจ๊ระเบิดโยนสวี่เอ้อต้านลงบนโซฟา เธอยืนหอบหายใจจ้องมองหลิวเจียงเทาด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะถามขึ้นว่า
"ตาเทา แกบอกฉันมาสิ หมอนี่คือคนที่เพี้ยนที่สุดในหอพักแกใช่ไหม!"
เพี้ยนที่สุดงั้นเหรอ?!
ล้อเล่นหรือเปล่า?!
หมอนี่เนี่ยนะเพี้ยนที่สุด?!
"เอาจริงๆ นะ สวี่เอ้อต้านติดแค่อันดับแปดในหอพักของพวกเราเท่านั้นแหละ!"
อันดับแปด?!
หอพักแกมีกันอยู่กี่คนวะเนี่ย!
"เหลาเหยาเป็นอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ งานอดิเรกคือชอบเข้าไปดูเว็บเถื่อนของต่างประเทศ!"
"อันนี้ถือว่าเป็นคนเก่ง ไม่นับว่าเพี้ยนหรอก!"
เจ๊ระเบิดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อันนี้ถือว่าปกติ แถมยังนับว่าเป็นคนมีความสามารถด้วยซ้ำ!
"แต่ว่า..."
แต่ว่างั้นเหรอ?!
สีหน้าของเจ๊ระเบิดเริ่มดูไม่ค่อยสู้ดีแล้ว!
[จบแล้ว]